Ocak 27, 2026
Stresten tükendiğimi sanıyordum ama doğru hissettirmeyen bir hayatta kalmaktan tükendiğimi fark ettim.
Yıllarca bir iÅŸte kaldım çünkü ayrılmak bana sorumsuzluk gibi geliyordu. Kağıt üzerinde iyiydi; istikrarlı, makul maaÅŸ, “yanlış” bir ÅŸey yok.
Ama her gün daha derin bir düzeyde bir şeyler hissediliyordu.
Sadece yorgun değil. Sadece stresli değil. Daha çok, kim olduğumla ya da neye değer verdiğimle uyuşmayan bir hayatı zorlayarak kendimi yavaş yavaş tüketiyormuşum gibi.
Kendime daha sert olmam gerektiğini söyleyip duruyordum. Daha disiplinli. Minnettar.
Ama ne kadar uzun süre kalırsam, her şeyin o kadar ağırlaştığını hissettim.
Tükenmişliğin aslında iş yüküyle ilgili olmadığını ancak yakın zamanda fark ettim.
Benim yoluma benzemeyen bir yerde kalmakla ilgiliydi.
Burada benzer bir şey yaşayan, sadece bitkin olmadığınızı, aynı zamanda yaşamınızla ya da kariyer yönünüzle uyumsuz olduğunuzu fark eden var mı?
Bir sonraki adımınızı nasıl anladınız?
Etiketler:
2 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
This hits home for me. I spent almost twenty years in a “good” job that looked perfect on paper but left me feeling like a ghost of myself by Friday afternoon. We’re often conditioned to think that staying put is the only responsible choice. Ignoring the sensation that something is fundamentally “off” can catch up with you. I wish I’d had your level of clarity a lot sooner. Trust your gut. It’s usually trying to save you from a lot of unnecessary regret down the road. I think if you’re feeling the way you said, you’re not going to make a rash decision by pivoting to something else, the question is, what’s next?
You have so perfectly described what I’ve been feeling for 3 years at my current place of employment. Truly on paper, it’s a good job– stable, some flexibility, decent coworkers, work/ life balance is all right. But it has never, felt right. And since day one I kept telling myself that it’ll get better, that I just need to be more open minded, get used to it, try harder… But it only had an opposite effect and has affected me poorly.
And I’m making a step to work with a career coach to get myself out of it. I’ve lost who I was and have no idea what I want to do anymore, but I know staying forever isn’t the solution. In fact, staying even another year, to give them more of myself is even more depressing.
Some jobs, no matter how good they are are just not for everyone. Nothing in life is a one size fits all.