Nostalji(kısa hikaye)

Nostalji… Her sabah ÅŸu eskimiÅŸ, emektar koltuklara oturuyorum. Hayır bunlar toz kokulu bir salonun veya ne umutların yitirildiÄŸi bir bekleme salonunun koltukları deÄŸiller. Bu koltuklar ÅŸu biçare yapayalnız külüstürün üstünde kendine yer bulmuÅŸ ve beni bekliyorlar. Sabahın soÄŸuÄŸu beni en derinlerimden vuruyor. İçerideki ekÅŸi koku midemi kaldırıyor ve kusmak istiyorum ama hayır yapamam. Nostaljiyi hatırlıyorum. Buranın dekorasyonu anılardan baÅŸka nedir ki? Åžu buÄŸulu camdan içeriye zorla giren güneÅŸ mi bizi aydınlatacak? Hayır. Ä°nsanlar burada anılarla yaşıyor. Ama ben burada her insan yaÅŸarken ölüyorum çünkü anılar benim için ölümden farksız. Ben yürürken yer gıcırdıyor ama yer tahta bile deÄŸil. KurÅŸun yarasını andıran deliklerin içindeki bozuk paralar içimi bir iÄŸreti ile kaplıyor. ÇocukluÄŸumdan beri hayatı bu deliklerde arıyorum. Alışık olduÄŸum o koltuÄŸa oturabilmek için yandaki kolu üç kere çekiÅŸtirmek gerekiyor. Tam üç kere… Bir iki üç… Ä°ÅŸte geçiyorum. Bacaklarım öndeki koltuÄŸa sürtünüyor. İçim daralıyor. Bacaklarım isyan ediyor. Bir mücadele veriyorum ama en sonunda oturuyorum. Diz kapaklarım sürekli baskı altında. Bazen sırf bu sebepten ölmek istiyorum. Kafamı dağıtmak için o mavi tabakaya bakıyorum. Cam dedikleri o özgürlük ile hapis arasındaki bariyer bana umut veriyor. Camın üstünde lekeler var. Kim bilir hangi zavallının parmakları buradan geçmiÅŸ. Gözlerim odaklanıyor. Dışarıda bir benzinlik… Kızıl tüylü bir köpek geçiyor. Orada bir bakkal… O bir kurt mu? Orada bir park var. Ve iÅŸte o canavarlar. Nefret ettiÄŸim insanlar. Külüstüre biniyorlar ve hiç zorlanmadan ve de tiksinmeden nahoÅŸ bir ÅŸekilde koltuklara oturuyorlar. Yanıma bir ruh oturuyor. Ruhun varlığı beni yakıyor. Ruh bana sırnaşıyor. Bu ruh kendini bana yakın görüyor ama ben onun ışığının beni aydınlatmasını sevmiyorum. Ruhu görmezden geliyorum. Ruh bana anlamsız ÅŸeyler söyleyip bana zebani oluyor. Ruh kulaklarımı kanatan ÅŸeyler söyleyip bana iblis oluyor. Ruh beni ürküten ÅŸeyler söyleyip benim ÅŸeytanım oluyor. Ruhun ışığı kararıyor ve kızıla dönüyor. O anda ruhun yüzünü görüyorum. Etkileniyorum. Her sabah gördüğüm bu yüzden tekrar etkileniyorum. Bu kızıl ışıkla beni de yakan yüzden nefret ediyorum ama vücudum kıpır kıpır oluyor. Onu sevmek istemiyorum. Ben herkesi unutmak istiyorum. Bu yüzden tekrardan camda gerçeklikten kaçıyorum. Ruh beni dürtüyor. Karşılık vermiyorum. Ruhun gözlerinden birkaç damla süzülüyor. Ruh uyuyakalıyor. Ruha baktığımda normal bir yüzle karşılaşıyorum. Dikkatimi diÄŸer çocuklara çeviriyorum. Dedikleri hiçbir ÅŸeyi anlayamıyorum. Bana çok uzak ÅŸeyler konuÅŸuyorlar ve ben de dudaklarını izliyorum. Çünkü konuÅŸmaları benim için konuÅŸtuklarından daha anlamlı. Hepsinin gözlerinde bir fer var ama hepsi yine ölü. Nasıl olurda hepsi bu kadar ölüyken benden çok yaÅŸamı tadarlar da ben hergün ölürüm diye başımı eÄŸiyorum. Onlara çok yakınım. Nasıl düşündüklerini biliyorum ama sahtelik benim için umutsuz. Birinin boynundaki kolye gözüme takılıyor. Gözümü alıyor. Daha önce hiç görmediÄŸim ama huzurlu bir ÅŸekle sahip. Nereden aldığını sorsam söyler miydi? Yer gıcırdamaya baÅŸlıyor. Külüstüre can veren adam telefonunu eline almış ve bizi cehenneme götüren yola bakmayı unutuyor. Külüstür cennete sapacak. Adam özgürlüğümü elimden alıyor ve telefonla beraber bırakıyor. Bu tatlı sarsıntıyla yanımdaki yüz uyanıyor ve ruh bana bakmaya baÅŸlıyor. Bu sefer sarı ışıklar yükseliyor ve ruh eski sevgisini kaybediyor. Ben de istesem konuÅŸabilir miyim diye düşünüyorum. Boynum karıncalanıyor. AÄŸzımı açmaya çalışıyorum. BoÄŸazımdan kelimeler merdiven çıkıyor. Lütfen kapıyı açın. Kapı açılmıyor. Göğsüme vuruyorum. Ruh alevleniyor ve rengi deÄŸiÅŸmeye baÅŸlıyor. Terliyorum. Daha hızlı vuruyorum. Ruh yaklaşıyor. Yanıyorum ve renk deÄŸiÅŸtiriyorum. Ruh bana ölümden daha yakınken bir doÄŸumda bir ölümde olan ÅŸey yaÅŸanıyor. Çocuklardan birisi aÄŸlamaya baÅŸlıyor. Bir an ben de aÄŸlamak istiyorum. Ruh ve diÄŸerleri aÄŸlayan çocuÄŸu izliyorlar. Ben tekrar cama sarılıyorum. Bak orada bir köpek var oradaysa bir kedi. SakinleÅŸemiyorum. AteÅŸ sönmüyor. Çocuk ne kadar aÄŸlarsa aÄŸlasın hüzün okyanusu asla bitmiyor. Ruh aÄŸlayan çocuÄŸa bakıyor bense cama. Kalbim beni öldürecek gibi… Her ÅŸey gözümün önünden geçiyor. Eskiler ve nostalji ki hepsi benim için birer bıçak darbesi. Cama dokunuyorum. Elimde bir soÄŸukluk. AÄŸlayan çocuÄŸa katılmak istiyorum ama en sonunda gerçekliÄŸi görüyorum. Kendimi görüyorum. Etraf kararmış. Camdaki beni seviyorum. Çünkü kimse o saf çocuÄŸu sevmedi. SakinleÅŸiyorum. Kalbim artık yok. Rengim soluyor ve anıları hatırlıyorum. Her ne kadar hepsinden nefret etsem de yine de nostalji… Ruha baktığımda orada normal bir yüz görüyorum. Her ÅŸey dokusunu kaybediyor. Anı unutuyorum. AÄŸlayan çocuÄŸa bakıp orada yeni doÄŸan beni görüyorum