BAZEN NATSUKİ’NİN EVE SARHOŞ GELİP BENİ DÖVDÜĞÜNÜ HAYAL EDİYORUM 🩷🩷
Bazen Natsuki'nin eve sarhoş gelip beni bilincimi kaybedene kadar dövdüğünü hayal ediyorum. Nefes bile alamayacak hâle gelene kadar kaburgalarıma tekme atıyor. Sonra ağlamaya başlıyor, özür diliyor ve beni affetmem için yalvarıyor. Ben bütün gece ağlarken, o bana sarılıyor. Asla yeterince iyi olamayacağımı bilerek ağlaya ağlaya uykuya dalıyorum. Ne kadar uğraşırsam uğraşayım, ne yaparsam yapayım, onun beni asla sevmeyeceğini kabulleniyorum.
Denediğim onca şeye rağmen, yeterince iyi olmadığım için beni sevmeyecek. Güçlü biri değilim. Zeki değilim. Yakışıklı da değilim. Her açıdan benden daha iyi erkekler var. Yine de denemeye devam edeceğim ama içten içe hiç şansım olmadığını da biliyorum. Ona kendime davrandığımdan daha iyi davransam bile beni asla sevmeyecek.
Erkeklerden şikâyet etmeye ve kendisine uygun kimsenin olmadığını söylemeye devam ediyor. Ben yine de sıramı bekliyorum. Sonra bir gün benimle farklı bir şekilde konuşmaya başlıyor. Acaba benden hoşlanıyor mu, diye düşünüyorum ve yeniden eski hâlime dönüyorum. Beni sevdiğini düşünerek tekrar umutlanıyorum. Benimle konuşmaya devam ediyor. Gerçek duygularımı gizlemeye çalışıyorum ama başaramıyorum. Gözlerimin içine dikkatlice bakınca umut dolu bir çocuk görürsünüz, o derece.
Bir süre sonra ona hislerimi itiraf edeceğim. Onu ne kadar sevdiğimi ve yanında olmak istediğimi söyleyeceğim. Geçmiş konuşmalarımızdan ne kadar çaresiz olduğumu biliyor. Ağlamak üzereyken onun gözlerinin içine bakıyorum. Bu kötü bir fikir mi? Beni sevecek mi? diye kendi kendime düşünürken birden koşarak yanıma geliyor ve bana sıkıca sarılıyor. Beni kollarının arasına alıp sımsıkı tutuyor. Daha önce kimse bana bu kadar sıkı sarılmadığı için biraz telaşlanıyorum. Ben de kollarımı ona doluyorum ve gözlerim yaşarmaya başlıyor. Bana sarılırken beni ne kadar çok sevdiğini söylüyor, saçlarımı okşuyor ve "Seni seviyorum." diyor.
Böylesine basit sözler üzerimde çok büyük bir etki bırakıyor ki daha önce hiç böyle bir sevgi hissetmemiştim. Annem bana "Seni seviyorum" derken beni hiç kucaklamamıştı. Annemi hâlâ seviyorum. Beni yanlış anlamayın ama bu özel kişi, diğer herkesten farklı olarak, benim için çok değerli ve sevimli.
Beni seçti. Belki de yeterince iyiyimdir, diye düşünüyorum içimden. Ona hayranlıkla bakıyorum. Yüzümden gözyaşları süzülürken gözlerim onunkilerle, o güzel pembe gözleriyle buluşuyor. Biraz daha şiddetli ağlamaya başlıyorum. Gözlerim onun gözlerine kilitlenirken o da bana sarılıyor ve hafifçe gülümsüyor. Bana bakıp şöyle diyor: "Her yerin dağılmış, hadi gel, seni toparlayalım."
Elimi tutuyor, gülümsüyor ve bana bakıyor.
"Duşa gir, ben de bize bir şeyler hazırlayayım."
Duşa giriyorum ve su yüzümden akarken öylece duruyorum. Bu bir rüya mı? diye düşünüyorum. Tam o sırada kapının çalındığını duyuyorum. Bu ses beni aniden gerçekliğe geri döndürüyor.
Kapıya doğru bakıyorum ve onun sesini duyuyorum:
"Her şey yolunda mı?"
Bir süre öylece duruyorum. Ağlamak üzereyim.
"E-Evet, iyiyim." diye kekeliyorum.
"Tamam, peki. Acele et, akşam yemeği soğuyor."
Duştan çıkıp üstümü değiştiriyorum. Dışarı çıkıyor ve masaya oturuyorum. Başımı kaldırıp ona bakıyorum. Çarpıcı pembe saçlarına, harika pembe gözlerine ve güzel yüzüne… Yemeğe başlarken biraz kızarıyorum. Birlikte yemek yiyor, sohbet ediyor ve harika vakit geçiriyoruz.
Sonra elimi tutup gülümsüyor.
"Bunu bağla." diyor.
Bir göz bağı çıkarıp gözlerimi bağlıyor. Beni bir yere götürüyor. Üzerime bir battaniye örtüldüğünü hissediyorum. Ardından vücuduma sıcak bir şeyin dokunduğunu hissediyorum.
Göz bağını çıkarıyor ve başımı kaldırıp ona bakıyorum. Yatağındayız. Ben göğsüne yaslanmışken o beni kollarında tutuyor. Bana doğru eğiliyor ve fısıldayarak beni öpüyor.
"Sen yeterince iyisin."
Vücudumdan bir ürperti geçiyor. O bunları söylerken yanağımdan bir gözyaşı süzülüyor.
"Seni seviyorum. Seninle ilgili her şey muhteşem. Komiksin, yeteneklisin ve genel olarak harika birisin. Benden hoşlandığını bir süredir biliyordum ama ne kadar iyi biri olduğunu ancak şimdi fark ettim. Seni seviyorum ve her zaman seveceğim. Üzgün olduğunda sana sarılmak, mutlu olduğunda seninle birlikte gülmek istiyorum. Sonsuza kadar benim olmanı istiyorum."
Işığı söndürüyor ve başını benimkine yaslıyor. Uykuya dalarken onun kollarında öylece kalıyorum.
Sonra yüksek sesli bir alarm çalıyor. Yataktan fırlayıp gözlerimi ovuşturuyorum. Etrafıma bakınıyorum ama hiçbir şey yok. Kendi yatak odamdayım. Yenilgiyi kabul edercesine yere bakıp iç çekiyorum. Yataktan kalkıp, okula hazırlanırken kendi kendime mırıldanıyorum:
"Hayal kurmayı bırakmam lazım."
Benim için bir umut var mıdır sizce?
Etiketler:
1 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

Sub’ın ne oluduğunu anlamak için ilk açışım ve bunlar karşılaştım yani artık daha çok sorum var