22 yaşındayım ve açıkçası hayatımı nasıl toparlayacağımı bilmiyorum

Bunu nasıl açıklayacağımı gerçekten bilmiyorum ama normal bir hayatın nasıl yaşanacağını hiç öğrenemediğimi hissediyorum.
Muhtemelen kendini beğenmiş ya da aşırı alaycı biri olarak görünsem de oldukça utangacım. Çok şaka yapıyorum, insanları kızdırıyorum ve hemen hemen her şeyle dalga geçiyorum ama iş birine gerçekten yakınlaşmaya gelince tamamen farklıyım. İnsanlarla tanışmak, arkadaşlıklarımı sürdürmek ve kendimi oraya koymak için mücadele ediyorum.
Ne bir arkadaş grubum ne de pek sosyal bir hayatım var. Çalışıyorum, eve geliyorum ve zamanımın çoğunu kendi başıma geçiriyorum. Birlikte dışarı çıkabileceğim, rastgele şeyler yapabileceğim, yeni insanlarla tanışabileceğim veya günlük rutinimin dışında bir şeyler yapabileceğim insanların olmasını çok isterim.
Büyürken ailemin durumu pek iyi değildi ve dürüst olmak gerekirse hiçbir zaman güvenebileceğim birinin olduğunu hissetmedim. Yaşadığım sorunlar, güvensizlikler veya kişisel mücadeleler ne olursa olsun, onlarla büyük ölçüde kendi başıma başa çıktım. Sanırım bu şekilde uzun yıllar geçirmek beni sandığımdan daha fazla etkiledi. Ergenlik yıllarımda çok şey kaçırdım ve şimdi herkese tamamen doğal görünen şeyleri öğrenmeye çalıştığımı hissediyorum.
Flört etmek başka bir şeydir. Hiç kız arkadaşım olmadı ve açıkçası insanların nasıl ilişkiye girdiğine dair hiçbir fikrim yok. Biriyle tanışmak ve bu tür bir yakınlığı deneyimlemek isterim ama sürekli olarak hayatta doğru yerde olmadığımı hissediyorum. Ders çalışmıyorum, hâlâ evde yaşıyorum, araba kullanmıyorum ve kendim için pek bir işim yok. Bunların benim değerimi tanımlamaması gerektiğini biliyorum ama kesinlikle kendimi nasıl gördüğümü etkiliyorlar.
Bende de DEHB var, bu da işleri kolaylaştırmıyor. Motivasyonla uyanabiliyorum, planlar yapabiliyorum ve sonunda bir şeyleri değiştireceğime kendimi inandırabiliyorum, ancak birkaç saat sonra bütün o enerjimi kaybedebiliyorum. Bir şeyi gerçekten yapmak yerine ne yapmam gerektiğini düşünerek çok fazla zaman harcıyorum.
Sanırım bu kadar deneyimsiz ve herkesten kopuk hissetmekten yoruldum. Hayatın bir anda muhteşem olmasını beklemiyorum, sadece onun geçip gitmesini izlemek yerine gerçekten ona katılıyormuşum gibi hissetmek istiyorum.
Artık nereden başlayacağımı gerçekten bilmiyorum. Keşke bir kez olsun köşemde birinin olmasını ya da en azından benzer bir durumdan nasıl kurtulduklarını bana anlatabilecek birinin olmasını isterdim.