Yirmili yaşlarımın ortasında yalnızlıkla sorun yaşıyorum

Ben (25M) yaklaşık 7 yıldır üniversite şehrimde yaşıyorum. Aralık 2022’de mezun oldum ve o zamandan beri bölgede çalışıyorum.

2024’te bir ev aldım ve kız arkadaşım (23F) buraya taşındı. İş dışında zamanımızın çoğunu birlikte geçiriyoruz; onu ve ilişkimizi seviyorum.

Üniversiteden beri çalışarak geçirdiğim süre boyunca sosyal etkileşimde tutarlı bir düşüş fark ettim. Gerçekten artık arkadaşlarım varmış gibi hissetmediğim bir noktaya ulaştım. Arkadaşlarımın çoğu taşındı, önemli ölçüde değişti (iyi ya da kötü yönde) ya da doğrudan farklı sosyal çevrelere geçti. Hala bu insanlara ulaşabiliyorum ve onlarla konuşabiliyorum ama aynı hissi vermiyor. Kendimi onlardan ve hayatlarından olağanüstü derecede izole edilmiş hissediyorum. Artık bu insanlardan herhangi biriyle – en azından hala benim bölgemde olanlardan hiçbiriyle – 1-1 takılmanın rahat olabileceğine inanmıyorum. Çevremdeki insanlarla dostluğumu sürdürmeye çalıştım ama onlar benimle iletişim kurmuyorlar. Herhangi birinden haber almamın tek yolu önce benim ulaşmamdır. Ve o zaman bile bir yanıt verilmesi pek olası değildir.

Doğum günüm için arkadaşlarımdan sıfır mesaj aldım. Hatta birisinin beni kontrol edip etmeyeceğini görmek için haftalarca kimseyle iletişim kurmadığım bir deney bile yaptım. Hiç bir şey. Bunun zehirli olduğunun farkındayım ama depresyondaki kişi yanlış yöne doğru gitmeye eğilimlidir. “Deneyim” tarafından kanıtlandığı gibi.

Bende de MDB var ve şu anda Pristiq yoluyla tedavi görüyorum (genetik testlerle onaylandığı üzere). İlaçlarla durumum iyi ama sosyal hayatım konusunda inanılmaz derecede depresyona girdim. Ben de bir terapiste gidiyorum ve Temmuz 2025’ten beri gidiyorum.

Müzik, bisiklete binme vb. için hobi grupları aramayı denedim, ancak bölgem bu buluşma sitelerini ve grupları dolduracak çevrimiçi kapasitede yeterince aktif değil.

Turuncu teori fitness’a katıldım ama sınıfımdaki insanların çoğu konuşmuyor ya da 50’nin üzerinde. Yeni gruplar ve müzik projeleri başlatmayı denedim ama kimse ilgilenmiyor. Veya ilgi kısa sürelidir. Yürüyüş/bisiklet gruplarına katılmayı denedim ama gruplar tamamen aktif değil.

Devam eden bir iç sorun, yeni arkadaşlar “istemiyorum”. Yeni insanlarla tanışmakta zorlanıyorum ve eski arkadaşlarıma çok düşkünüm. Şimdi anladığım kadarıyla bu bir gerçek değil. Yeni bir sosyal çevre hayal edemiyorum ve bir sosyal çevre “yaratma” görevini, büyük bir kaygıya neden olacak kadar göz korkutucu buluyorum.

Yeni insanlarla tanışma dürtüsüne sahip olmakta zorlanıyorum. Sadece eski sosyal hayatımı geri istiyorum. Üniversitede kim olduğumun ve sahip olduğum sosyal hayatın yasını tutuyorum.

Kız arkadaşımın bir sürü arkadaşı var ama pek sosyal bir insan değil. Ben tam tersiyim. Ayrıca ikimiz de hafta boyunca sosyal etkileşimlerime katkıda bulunan tek kişinin o olamayacağının farkındayız.

Kendimi inanılmaz derecede yalnız hissediyorum ve yalnızlık ve izolasyon nedeniyle geceleri ağlayacak noktaya geldim. Her şey imkansız geliyor ve ilişkim ve 9-5 dışında kendimi yalnız hissediyorum. Eve gidiyorum ve yatma vaktine kadar çürüyorum. İçkimi artırdım ve genelde tek başıma içiyorum.

20’li yaşlarda yalnızlıkla nasıl başa çıkıyorsunuz? Arkadaşlarınızı nasıl buluyorsunuz? Kendimi tamamen umutsuz hissediyorum ve giderek daha da yalnızlaşıyorum.