Yirmili yaşlarımın ortasında yalnızlıkla sorun yaşıyorum

Ben (25M) yaklaşık 7 yıldır üniversite ÅŸehrimde yaşıyorum. Aralık 2022’de mezun oldum ve o zamandan beri bölgede çalışıyorum.

2024’te bir ev aldım ve kız arkadaşım (23F) buraya taşındı. Ä°ÅŸ dışında zamanımızın çoÄŸunu birlikte geçiriyoruz; onu ve iliÅŸkimizi seviyorum.

Ãœniversiteden beri çalışarak geçirdiÄŸim süre boyunca sosyal etkileÅŸimde tutarlı bir düşüş fark ettim. Gerçekten artık arkadaÅŸlarım varmış gibi hissetmediÄŸim bir noktaya ulaÅŸtım. ArkadaÅŸlarımın çoÄŸu taşındı, önemli ölçüde deÄŸiÅŸti (iyi ya da kötü yönde) ya da doÄŸrudan farklı sosyal çevrelere geçti. Hala bu insanlara ulaÅŸabiliyorum ve onlarla konuÅŸabiliyorum ama aynı hissi vermiyor. Kendimi onlardan ve hayatlarından olaÄŸanüstü derecede izole edilmiÅŸ hissediyorum. Artık bu insanlardan herhangi biriyle – en azından hala benim bölgemde olanlardan hiçbiriyle – 1-1 takılmanın rahat olabileceÄŸine inanmıyorum. Çevremdeki insanlarla dostluÄŸumu sürdürmeye çalıştım ama onlar benimle iletiÅŸim kurmuyorlar. Herhangi birinden haber almamın tek yolu önce benim ulaÅŸmamdır. Ve o zaman bile bir yanıt verilmesi pek olası deÄŸildir.

DoÄŸum günüm için arkadaÅŸlarımdan sıfır mesaj aldım. Hatta birisinin beni kontrol edip etmeyeceÄŸini görmek için haftalarca kimseyle iletiÅŸim kurmadığım bir deney bile yaptım. Hiç bir ÅŸey. Bunun zehirli olduÄŸunun farkındayım ama depresyondaki kiÅŸi yanlış yöne doÄŸru gitmeye eÄŸilimlidir. “Deneyim” tarafından kanıtlandığı gibi.

Bende de MDB var ve ÅŸu anda Pristiq yoluyla tedavi görüyorum (genetik testlerle onaylandığı üzere). Ä°laçlarla durumum iyi ama sosyal hayatım konusunda inanılmaz derecede depresyona girdim. Ben de bir terapiste gidiyorum ve Temmuz 2025’ten beri gidiyorum.

Müzik, bisiklete binme vb. için hobi grupları aramayı denedim, ancak bölgem bu buluşma sitelerini ve grupları dolduracak çevrimiçi kapasitede yeterince aktif değil.

Turuncu teori fitness’a katıldım ama sınıfımdaki insanların çoÄŸu konuÅŸmuyor ya da 50’nin üzerinde. Yeni gruplar ve müzik projeleri baÅŸlatmayı denedim ama kimse ilgilenmiyor. Veya ilgi kısa sürelidir. Yürüyüş/bisiklet gruplarına katılmayı denedim ama gruplar tamamen aktif deÄŸil.

Devam eden bir iç sorun, yeni arkadaÅŸlar “istemiyorum”. Yeni insanlarla tanışmakta zorlanıyorum ve eski arkadaÅŸlarıma çok düşkünüm. Åžimdi anladığım kadarıyla bu bir gerçek deÄŸil. Yeni bir sosyal çevre hayal edemiyorum ve bir sosyal çevre “yaratma” görevini, büyük bir kaygıya neden olacak kadar göz korkutucu buluyorum.

Yeni insanlarla tanışma dürtüsüne sahip olmakta zorlanıyorum. Sadece eski sosyal hayatımı geri istiyorum. Üniversitede kim olduğumun ve sahip olduğum sosyal hayatın yasını tutuyorum.

Kız arkadaşımın bir sürü arkadaşı var ama pek sosyal bir insan değil. Ben tam tersiyim. Ayrıca ikimiz de hafta boyunca sosyal etkileşimlerime katkıda bulunan tek kişinin o olamayacağının farkındayız.

Kendimi inanılmaz derecede yalnız hissediyorum ve yalnızlık ve izolasyon nedeniyle geceleri ağlayacak noktaya geldim. Her şey imkansız geliyor ve ilişkim ve 9-5 dışında kendimi yalnız hissediyorum. Eve gidiyorum ve yatma vaktine kadar çürüyorum. İçkimi artırdım ve genelde tek başıma içiyorum.

20’li yaÅŸlarda yalnızlıkla nasıl baÅŸa çıkıyorsunuz? ArkadaÅŸlarınızı nasıl buluyorsunuz? Kendimi tamamen umutsuz hissediyorum ve giderek daha da yalnızlaşıyorum.