Yeniden başlayan insanlar, tüm zorluklara rağmen sizi devam ettiren şey neydi?
30 yaşındayım! Kovid sonrası kendimi iyileştirmek için zaman ayırdım ve iyileşmek bir yolculuktur, hâlâ o aşamadayken nihayet yeni bir yol bulmaya hazırım. Becerilerimi sıraladım, özgeçmiş ve küçük portfolyo projeleri hazırladım. Dışarıda piyasa çok kötü ama dış etkenlerden dolayı moralimin bozulmasına izin veremem. Elimden gelenin en iyisini yapacağım.
Yeniden baÅŸlayan insanlar da… Devam etmeni saÄŸlayan, aklında olan o ana ÅŸey neydi? Kendinize olan inancınızı ve güveninizi nasıl geliÅŸtirdiniz? Yol seçme, seçimlere baÄŸlı kalma ve kendine inanma konusunda her türlü tavsiyeyi duymaya açığım.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Hayatımı mahvetti, ciddi tavsiyeye ihtiyacım var
Kendimle pek fazla bir şey yapmadım, 50'li yaşlarımın başındayım ve çevrimiçi bir üniversiteden diploma aldım, evde ailemle yaşıyorum, oldukça depresyondayım ve iş bulmaya çalışıy...
30 yaşında olduğuma inanamıyorum. 6 saat 5 gün, saati 1...
Hayatımdan keyif almazken nasıl tatmin olmuş hissedebilirim?
Üniversiteye dönmek mi?
Eyaletimde dört yıllık üniversite eğitimi alma fırsatım var; bu yüksek lisans veya lisans olabilir. Piyangoyu kazanmış gibiyim. Kırklı yaşlarımdayım, tam zamanlı çalışıyorum, çoc...
26 yaşındayım ve hâlâ UG'deyim...tavsiyeye ihtiyac...
Son 2 yıldır lisans okuyorum ve hiç işim olmadı, bunun nedeni CS derecemi son yılda bırakıp Dubai'deki Avustralya müfredatına yeniden başlamaktan başka çarem olmamasıydı, çünkü başk...
Moda endüstrisiyle ilgileniyorum, bundan sonra ne yapacaÄŸÄ...
Şu anda lise son sınıftayım ve herkesin bildiği gibi 1 Mayıs son tarihi çok hızlı yaklaşıyor. Gerçekten moda endüstrisine girmek istiyorum. Hayalim film ve televizyon için kostüm ve gar...
Oldukça fazla görüşme yapılıyor ama iş yok. Çok fazl...
Benim (32M) Bilgisayar Bilimleri alanında lisans derecem, MBA derecem ve İşletme Analitiği alanında yüksek lisans derecem var. Daha önce bir BT Danışmanlık şirketinde Veri ve Analitik depar...
Hayalimdeki röportajı berbat ettim: Keder acımasız
Hayalimdeki röportajı berbat ettim: Keder acımasız
Sevdiğiniz işi yapmak her zaman çözüm müdür?
Hepinize merhaba, kendimi düşünceli hissediyorum. Gelecekte hayatımda birçok şey yapmak istiyorum. Kitap yaz, müzik yarat ve üret, içerik oluşturucu ol, belki başka şeyler de göreceğiz...
23 yaşındayım ve diplomamla hayatıma başlamaya çalış...
Merhaba. Geçen yılın Aralık ayında Ekonomi alanında lisans (+ Tarih yan dal) ile mezun oldum. Üniversite kariyerimin büyük bölümünde kendimi fazla zorlamadım ama sonunda son dönemimde De...
Manuel olarak baÅŸvuru yapmaktan yoruldum ve jobassist'...
Çok sayıda başvuru gönderip zar zor yanıt aldıktan sonra, her şeyi manuel olarak yapmanın gerçekten yorucu olmaya başladığı bir noktaya ulaştım Her gün aynı formları tekrar tekrar d...
1 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

**Realizing successful people aren’t all that**
If you want proof, look all of the dumb entertainment products (e.g advertisements) that have a bunch of money, celebrities, directors, photographers behind them, many of them containing defects, fallacies, or just general polemic speech. That crap was seen by at least 50 people before release and not one of them stopped and thought “man this just isn’t a good idea”.
**And if that is true, it might also be true that I have something to add to the world**
We feel so undervalued constantly by comparison with other people that we diminish our own brightness. There might be something you’re a pioneer about – but you’ll never know if you don’t put yourself out there and talk about it.
**No one is coming to save me**
That’s heavy but freeing. As much as you’ll make mistakes, take pride in the fact that your mistakes are also your choices, are the reality you created for yourself – how powerful is that?
**General discontentment**
Or rage, simply put. I refuse to just coward away and accept life as it is, not because *everything* is under my control, but because some of it definitely is. So I’ll hold on to whatever I can and try again and again and again, even if I keep failing. I cannot just let the world be, because I am me.
**Realize no one is really “watching me”**
Idk if it’s christian guilt but that feeling of shame when you mess something up as if you’re only one in the world that changed their mind and admitted a mistake. Take your mistakes. The truth is, for the most of us, no one dies from them. No one actually even cares that much.
**No one really knows what they’re doing**
Asking a friend who’s not a specialist in the area or your parents about “what they think of your choice” is worse than asking tarot. Pick the second one if you need reassurance. If they don’t know anything about it, then they don’t have anything to even add about it. And if they do know, they still won’t know if it makes sense for you. Even a mistaken choice can lead you to the path of making the right one.
I hope it made sense. I am myself looking for a path but I got only one thing in my pocket and I wish everyone had some: bravery. Be brave, be honest with yourself. Believing in yourself is not something that is just gonna click and you’re going to be suddenly arrogant and unaware. To me it’s quite the opposite. I can be hard on myself and I’m very self aware and critical. But I do have to just… Keep going. For all the reasons I said, but also because it’s ok to make mistakes. I will, you probably will to. But we’ll also get it right – even if only by chance. Good luck on your journey.