Yeniden başlayan insanlar, tüm zorluklara rağmen sizi devam ettiren şey neydi?
30 yaşındayım! Kovid sonrası kendimi iyileştirmek için zaman ayırdım ve iyileşmek bir yolculuktur, hâlâ o aşamadayken nihayet yeni bir yol bulmaya hazırım. Becerilerimi sıraladım, özgeçmiş ve küçük portfolyo projeleri hazırladım. Dışarıda piyasa çok kötü ama dış etkenlerden dolayı moralimin bozulmasına izin veremem. Elimden gelenin en iyisini yapacağım.
Yeniden baÅŸlayan insanlar da… Devam etmeni saÄŸlayan, aklında olan o ana ÅŸey neydi? Kendinize olan inancınızı ve güveninizi nasıl geliÅŸtirdiniz? Yol seçme, seçimlere baÄŸlı kalma ve kendine inanma konusunda her türlü tavsiyeyi duymaya açığım.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Çeyrek yaşam krizi - yardım edin! (Rant)
Hayatımda ne yaptığımı bilmediğimi hissediyorum ve daha da kötüsü, ne yapmam gerektiğini bile bilmiyorum... Daha ayrıntılı anlatayım (biraz atıştırmalık getirin, bu uzun sürecek). T...
lise öğrencisi ana dalları/gelecekteki işleri düşünü...
merhaba ben hiçbir konuya özel olarak ilgi duymayan biriyim Çocukken Stem'i, özellikle de kodlamayı hiç sevmedim ve liseye kadar hayatım boyunca fırıncı olmak istedim, orada para kazanmak i...
Akıl hastalığı olan biri için yarı zamanlı iş mi?
Bana şizofreni, anksiyete ve depresyon teşhisi konuldu. İlaçla sorunsuz çalışabiliyorum. SNHU'dan CS alanında lisans derecesine ve Bilgi Sistemleri alanında AAS derecesine sahibim. Şu anda...
İki hobi arasında nasıl seçim yapılır?
Ben 13F'im ve yakın zamanda babam vefat etti. Onun ölümünden önce yaklaşık 2-3 yıl boyunca o ve ben sık sık tenis oynadık. Eskiden profesyonel olduğu için benim gerçekten iyi olmamı ist...
Kardeşimin bir yol bulma konusunda yardıma ihtiyacı var
Kardeşim 23 milyon yaşında ve yakın zamanda işinden kovuldu. Liseyi zar zor geçerek okulun kendisine göre olduğunu hiçbir zaman hissetmedi. Devlet üniversitesini denedim ama bu onun için de...
31 Yaşında Hayatımı Değiştirmek İçin Çok mu Geç?
31 yaşındayım ve 20'li yaşlarımın çoğunu kötü planlama, gençlik hataları ve sanatla ilgisi olmayan işler üstlenmem nedeniyle boşa harcadığımı hissediyorum. 20'li yaşlarımdan önce...
SWE vs Tıp?
Merhaba, şu anda iki kariyer yolu arasında sıkışmış hisseden ikinci sınıf bilgisayar bilimleri öğrencisiyim. Doğrusunu söylemek gerekirse son zamanlarda tıbba daha çok yöneliyorum. Anc...
kaderime nasıl razı olurum
tamamen berbat olduğumun farkındayım, birkaç kez km yapmayı denedim, psikiyatri koğuşuna gittim, hayatımın çoğunda (neet), üniversiteyi bıraktım, ailem yok, arkadaşım yok, hiçbir şey...
Daha basit bir yaşam için teknolojiden mi vazgeçiyorsunuz...
Merhaba, 24 yaşındayım (neredeyse 3 yaşındayım) ve teknolojiden ayrılmak istiyorum. Ben Boston bölgesinde bir SWE'yim ve bununla başa çıkamıyorum. Her gün o kadar bitkin ayrılıyorum ki...
Bir SWE Olarak Seçeneklerimi DeÄŸerlendirme Konusunda YardÄ...
Son zamanlarda kendime yalan söylemeyi bırakmam gerektiğini fark ettim. Sanırım kendime söylediğim ilk yalan, bilgisayar bilimi diploması aldığım için mutlu olduğum ve bundan gerçekten b...
1 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

**Realizing successful people aren’t all that**
If you want proof, look all of the dumb entertainment products (e.g advertisements) that have a bunch of money, celebrities, directors, photographers behind them, many of them containing defects, fallacies, or just general polemic speech. That crap was seen by at least 50 people before release and not one of them stopped and thought “man this just isn’t a good idea”.
**And if that is true, it might also be true that I have something to add to the world**
We feel so undervalued constantly by comparison with other people that we diminish our own brightness. There might be something you’re a pioneer about – but you’ll never know if you don’t put yourself out there and talk about it.
**No one is coming to save me**
That’s heavy but freeing. As much as you’ll make mistakes, take pride in the fact that your mistakes are also your choices, are the reality you created for yourself – how powerful is that?
**General discontentment**
Or rage, simply put. I refuse to just coward away and accept life as it is, not because *everything* is under my control, but because some of it definitely is. So I’ll hold on to whatever I can and try again and again and again, even if I keep failing. I cannot just let the world be, because I am me.
**Realize no one is really “watching me”**
Idk if it’s christian guilt but that feeling of shame when you mess something up as if you’re only one in the world that changed their mind and admitted a mistake. Take your mistakes. The truth is, for the most of us, no one dies from them. No one actually even cares that much.
**No one really knows what they’re doing**
Asking a friend who’s not a specialist in the area or your parents about “what they think of your choice” is worse than asking tarot. Pick the second one if you need reassurance. If they don’t know anything about it, then they don’t have anything to even add about it. And if they do know, they still won’t know if it makes sense for you. Even a mistaken choice can lead you to the path of making the right one.
I hope it made sense. I am myself looking for a path but I got only one thing in my pocket and I wish everyone had some: bravery. Be brave, be honest with yourself. Believing in yourself is not something that is just gonna click and you’re going to be suddenly arrogant and unaware. To me it’s quite the opposite. I can be hard on myself and I’m very self aware and critical. But I do have to just… Keep going. For all the reasons I said, but also because it’s ok to make mistakes. I will, you probably will to. But we’ll also get it right – even if only by chance. Good luck on your journey.