Yardım! Oyunculuk kariyerim yaşıma göre çok iyi gidiyor ama Hollywood düşündüğüm gibi değil. Sanat yapmak istiyorum. Şu anda varoluşsal bir kriz yaşıyorum. Ne yapmalıyım?

19 yaşındayım. USC’de ikinci sınıf BA Oyunculuk Vurgusu öğrencisiyim. Yapmak istediÄŸim ÅŸeyi yapmaya baÅŸlamak için harika bir yerdeyim ve zanaatımı yüksek bir düzeye çıkarmak için çok ter döktüm. Bazı inanılmaz sanatsal projeler üzerinde çalışma fırsatı buldum ve beni çoÄŸu aktörün hayatının ilerleyen dönemlerine kadar ÅŸansa sahip olamayacağı becerileri geliÅŸtirmeye iten roller üzerinde çalıştım. Harika insanlarla birçok iyi baÄŸlantı kurdum. Çok çok ÅŸanslıyım ve bunu gerçekten israf etmek istemiyorum.

Ä°lk ana karakter rolümü 2020 yılında sekizinci sınıfta yerel bir tiyatroda aldım ve ilk ayakta alkışlandığım yer burasıydı. Önce güçlü bir baÅŸarı duygusu hissettim, sonra da tam ve mutlak bir boÅŸluk hissettim. O andan itibaren dikkatin ‘boÅŸluÄŸu’ hiçbir zaman doldurmayacağını fark ettim ve hayatta ilerledikçe insanlar üzerinde somut bir etki bırakmanın ve dünyayı daha iyi bir yer haline getirmenin bunu saÄŸlayacağını fark ettim. OyunculuÄŸun çekiciliÄŸi benim hakkımda çok daha az, bu mesleÄŸi ciddiye almanın dünya görüşüm açısından neler yapabileceÄŸiyle ilgili hale geldi. Bu empatinin geliÅŸmiÅŸ bir ÅŸekli gibi. Kronik olarak çevrimiçi olarak yetiÅŸtirilme tarzımdan kurtulmama ve baÅŸkalarıyla aramdaki uçurumu kapatmama yardımcı oldu. Her zaman en az anladığım ya da yapmaktan en çok rahatsız olduÄŸum rolleri seçerdim. Benim için çok dönüştürücü bir manevi deneyim oldu ve benzer düşüncelere sahip tutkulu bir sanatçı grubuyla çalışmak harika; bu kısa süre boyunca ne yazık ki günlük hayatımda pek sahip olmadığım bir topluluk duygusunu besliyor. USC’ye kabul edildiÄŸimde boÅŸ bir hayal gerçeÄŸe dönüştü ve artık bunu gerçekleÅŸtirmeye baÅŸlamak bana kalmıştı.

Yukarıda anlattığım ÅŸey, bir oyuncu olarak harika bir yazarlık yapma ÅŸansını yakaladığınızda gerçekleÅŸir. Yazar çoÄŸu zaman iÅŸin ağır yükünü üstleniyor. Tüm senaryolar eÅŸit yaratılmamıştır, bunu söylemekten nefret ediyorum. gibi etrafta dolaÅŸan birçok söz vardır. "Küçük roller diye bir ÅŸey yoktur, yalnızca küçük oyuncular vardır". Tamam, elbette diyorum. Ancak, gerçekten diÅŸinizi geçireceÄŸiniz hiçbir ÅŸey olmayan bir proje üzerinde çalışırken, onu ilginç kılmak tamamen size baÄŸlıdır ve bu da çok fazla çaba gerektirir. Açıkça ticari çekicilik için tasarlanmış sanat eserlerini izlemekten nefret ediyorum ama böyle ÅŸeylerde performans sergilemek ruhumu parçalıyor. Becerilerimi geliÅŸtirmek için geliÅŸtirdiÄŸim ÅŸey bu deÄŸildi, hayatım boyunca yapmayı beklediÄŸim ÅŸey de bu deÄŸildi. Ve etki yaratmayı gerçekten umursamayan ve sadece ilgi ve para için bu iÅŸin içinde olan insanlarla çalışma deneyimi de eÄŸlenceli deÄŸil. Tahmin edebileceÄŸiniz gibi Los Angeles aktörlerle dolup taşıyor, gerçekten doymuÅŸ bir pazar. içinde "SANAYÄ°"Aslında ne kadar yetenekli olduÄŸunuz önemli deÄŸil, gerçekten doÄŸru zamanda doÄŸru yerde olmanız ve orada size uygun bir rol olmasını ummanız gerekiyor. Ä°nanılmaz oyunculardan danışmanlık alacak kadar ÅŸanslıyım ve onların imdB’sine bakıyorum ve en iyi ihtimalle bir mini dizide bir veya iki satırlık konuÅŸma bölümünden fazlasını alamıyorlar.

Oyuncu olmayı zengin ya da ünlü olmak için seçmedim. Bence kapitalizm öldüğü kadar Hollywood da ölüyor ama bu tamamen farklı bir hikaye ve günün sonunda her ÅŸey olabilir ve ÅŸu anın ihtiyaçlarını karşılamak zorundasınız. Ama en azından bu kadar uzun vadede ne yapmam gerektiÄŸini düşünmem gerekiyor mu? Hayatımın defalarca kendi kasetlerimi kaydetmekle geçeceÄŸini hiç hayal etmemiÅŸtim ve merdiveni tırmanmayı baÅŸarsam bile, Hollywood’un finanse ettiÄŸi proje türlerine baktığımda, gerçekten yaratıcı riskler alan veya statükoya meydan okuyan projeleri yalnızca a24’ün finanse ettiÄŸini görüyorum. Hollywood’un Wall Street’le olan sıkı iliÅŸkisi nedeniyle her zaman politik bir gündemi oldu. Dünyada yapmak isteyeceÄŸim son ÅŸey, dünya üzerinde bir tür dekorasyon haline gelmek. Ama bir ÅŸekilde kendimi desteklemem gerekiyor. Rahat yaÅŸamak için temel ihtiyaçlardan fazlasına ihtiyacım yok. 60’lı yıllarda olsaydı ve Paris film sahnesi hâlâ tüm hızıyla devam ediyor olsaydı belki oraya giderdim. Ama daha iyi bir terim olmadığı için auteur topluluÄŸunun nerede olduÄŸunu bilmiyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum, çok depresyona girdim ve sosyal olarak içine kapandım. 3. Dünya Savaşı’na kadar haydutluk mu yapayım yoksa ne? Her türlü öneriye açığım.