Son derece seyrek bir özgeçmişe sahip 31 yaşında. Röportajlarda bunu nasıl konuşabilirim?
Yirmili yaşlarım zordu. Tedavi edilmemiş bir akıl hastalığım vardı ve aynı zamanda fiziksel olarak engelliyim, bu nedenle iş seçeneklerim zaten sınırlıydı ve zaten sınırlı. Bütün bunlar benim sadece bir avuç geçici/yarı zamanlı işte çalışmama yol açtı. (Lütfen Tanrı aşkına bana “sadece engelliliğe geçin” demeyin. Kişi bunu basitçe yapmaz ve eğer yaparsa bağımsız bir hayat yaşamak için yeterli değildir.)
Sonunda hayatta kalmak yerine yaşamaya başlamaya hazır olduğumu hissediyorum, ancak sahip olduğum özgeçmişle kendimi oldukça berbat hissediyorum. Şu anda tıp alanında sertifika almak için çalışıyorum ama tüm bu çalışmaların boşa gitmesinden endişeleniyorum.
Benzer bir deneyimi olan var mı? Bunu nasıl hallettin?
Etiketler:
Benzer İçerikler
Kafam karıştı/Biraz kayboldum
Yani mezuniyetimin üzerinden 5 ay geçti ve şimdiden “liseden sonraki hayat” hakkında çok şey öğrendim. 18 yaşındayım, Ocak'ta 19 yaşına giriyorum ve dostum, bu bir yolculuktu. Şu and...
Daha az yaratıcı, daha fazla uygulamalı iş arayan Grafik...
Mayıs 2025'te Grafik Tasarım alanında lisans ve Video Prodüksiyon alanında yandal ile mezun oldum. O zamandan beri, bir teknoloji/sağlık startup'ında Tasarım ve Pazarlama stajı yaptım, staj...
merhaba ben 19 yaşındayım
Gerçekten ne yapmak istediğimi asla bilmiyorum ama gerçekten başkalarına yardım etmenin her şeyden çok yapmak istediğim bir şey olduğunu düşünüyorum ve bunun terapi ve ilişki beceriler...
Tavsiyeye ihtiyacım var
Merhaba, 22 yaşındayım (ve kronik hastayım) ve geleceğim ve dünyanın durumu konusunda giderek daha umutsuz hissediyorum. Şu anda ailemden destek alıyorum ama onlara güvenmek zorunda kaldığ...
Ücretli sosyal medyanın dışında normal bir hafta nasıl...
Şu ana kadar yaptığım işlerin çoğu, ücretli sosyal raporlama ve kampanya grafiklerini brifinglerle karşılaştırmaktan ibaret. Bundan sonra ne öğreneceğimi bulmaya çalışıyorum ama paz...
Birkaç aylığına tamamen rastgele bir yere gidip bir şey...
Bu aptalca gelebilir ama bir süredir aklımdaydı LOL. Kanada'dan 21 yaşında bir fen bilgisi öğrencisiyim ve kış yarıyılı tatilim var, dolayısıyla hiçbir taahhüdüm olmadan birkaç ayı...
Hikaye Zamanı, başka bir bloğa çarpıyorum
Merhaba, Öncelikle İngilizcemi (ana dilimi değil) mazur görün. İkincisi, bu biraz uzun olacak o yüzden kemerinizi bağlayın. üçüncüsü, fazla paylaştığım için özür dilerim, bazÄ...
Kayıp hissetmek
Ben hayatta tamamen kaybolmuş hisseden 25 yaşında bir kadınım. Sorun şu ki, internette arama yaptığımda veya kişisel gelişim kitaplarını okuduğumda, aldığım tüm bilgiler, bolca dened...
Sağlık yöneticisi stresli midir?
Hemşirelikten daha az fiziksel güç gerektiren bir işe ihtiyacım var, ancak CNA olarak yerde çalışan biri olarak, sağlık hizmetleri yöneticisinin bazı kurumsal bs'lerini kabul edebileceğim...
Daha iyi maaşlı bir iş için sertifikalar Yardım.
32 yaşındayım ve bir konuda sertifika almayı araştırmak istiyorum. Sorun bana neyin uygun olacağından emin olmasam da. Matematik becerilerim zayıf olsa da sayıları hatırlamak konusunda...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

I’m considering the medical field again? What certification are you working towards?
I’m in a similar position at 27, but unfortunately my solution has been being lucky enough to have friends who care for me, getting IHSS hours approved, and getting financial aid as I barely limp through a bachelor’s degree three classes a semester with extensive accommodations and few job prospects. I’m waiting for disability, but it’s been stuck for over a year at part 2 and I am unlikely to get it. Every single sub I’ve asked has told me to just get disability or to “shed some of the restrictions.” God, I wish I could.
I wish I had better advice, honestly. If you can hide being physically disabled, do it. Lie. Come up with plausible reasons for being out of work or make up jobs that are difficult to disprove existed.
It feels like every time I see a post about this there’s either judgment or disabled people commiserating with each other hoping there’s some answer we’re missing. It’s hard not to come to the conclusion that beyond unicorn jobs or social support there is little way out of poverty for us.