Son derece seyrek bir özgeçmişe sahip 31 yaşında. Röportajlarda bunu nasıl konuşabilirim?
Yirmili yaşlarım zordu. Tedavi edilmemiş bir akıl hastalığım vardı ve aynı zamanda fiziksel olarak engelliyim, bu nedenle iş seçeneklerim zaten sınırlıydı ve zaten sınırlı. Bütün bunlar benim sadece bir avuç geçici/yarı zamanlı işte çalışmama yol açtı. (Lütfen Tanrı aşkına bana “sadece engelliliğe geçin” demeyin. Kişi bunu basitçe yapmaz ve eğer yaparsa bağımsız bir hayat yaşamak için yeterli değildir.)
Sonunda hayatta kalmak yerine yaşamaya başlamaya hazır olduğumu hissediyorum, ancak sahip olduğum özgeçmişle kendimi oldukça berbat hissediyorum. Şu anda tıp alanında sertifika almak için çalışıyorum ama tüm bu çalışmaların boşa gitmesinden endişeleniyorum.
Benzer bir deneyimi olan var mı? Bunu nasıl hallettin?
Etiketler:
Benzer İçerikler
Nörodiverjan Tıp Öğrencisi Yeni Bir Yol Arıyor
Herkese merhaba! Ben İtalya'da okuyan İsrailli bir tıp öğrencisiyim. 6 üzerinden 5. sınıftayım ve teorik olarak yaklaşık bir buçuk yılım kaldı ama son 7-neredeyse 8 yılımı bu 4 yıl...
Ne yapmalıyım?
Biraz bağlam vermek gerekirse, 24 yaşındayım ve 21 yaşında bir oyun tasarımı ve geliştirme programını bitirdim (temelde yaklaşık bir buçuk yıl süren resmi olmayan bir yüksek lisans e...
25 yaşındayım, sürekli çalışıyorum ve hâlâ maddi a...
25 yaşındayım ve para, tasarruf ve yanlış kariyer seçimleri yapıp yapmadığım konusunda cesaretimin giderek kırıldığını hissediyorum. Çok fazla finansal istikrarsızlık ve bağımlıl...
Kariyer Tavsiyesine İhtiyacınız Var
Hey, İngiliz edebiyatı alanında lisans diplomam ve film yapımcılığı alanında yüksek lisansım var, şimdi bana yüksek maaşlı bir iş getirecek hangi yolu izlemeliyim? başka bir diploma m...
29F ve hayatımla ne yapacağımı bilmiyorum
Mezun olduktan sonra hayatımda ne yapacağımı bilmediğim için 20 yaşında metin yazarı olarak çalışmaya başladım. Ailem ısrar ettiği için psikoloji okumak istediğim halde ekonomi böl...
Kovid'den beri temizlikçilik yapıyorum
Yeni bir iş buldum. Bugün üçüncü vardiya. Başka bir otelde temizlik… Hs'den mezun oldum ve 18'de taşındım, biliyorsun, COVID o zamanlar bir şeydi. Neyse, otele-otele gidiyorum çünkü h...
Kendimi çok kaybolmuş hissediyorum.
25 yaşındayım ve açıkçası iş bir kariyer yolu bulmaya geldiğinde kendimi oldukça kaybolmuş hissediyorum. Şu anda esas olarak para biriktirmek için resepsiyonist/ön büro işinde çalış...
Kendimi boş hissediyorum. Ben vazgeçtim. 34F
Geçen yıl gerçekten zordu, perakendede çalışıyordum ve sonunda 2 akıl sağlığı krizi geçirdim ve hastaneye kaldırıldım. İkinciden sonra işimden ayrıldım. Ağustos ayındaydı ve o z...
Bazen iş arama ve bir şeyler bulma konusunda takıntılı ...
Ben var. Her gün en az bir kez bunu düşündüğümü ve gerçekten de bir şey için kıyamete doğru ilerlediğimi hissediyorum. Ayrıca heyecan verici bir hayatım olmamasının veya tonlarca ark...
Serbest çalışan herkes, yeni başlayan biriyle paylaşaca...
Hayatımda, bazı şeyleri başaramayacağıma veya gelirim için yaratıcı işler yapamayacağıma kendimi inandırmaktan yorulduğumu hissettiğim bir noktaya geliyorum. Şu anda istikrarlı bir i...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

I’m considering the medical field again? What certification are you working towards?
I’m in a similar position at 27, but unfortunately my solution has been being lucky enough to have friends who care for me, getting IHSS hours approved, and getting financial aid as I barely limp through a bachelor’s degree three classes a semester with extensive accommodations and few job prospects. I’m waiting for disability, but it’s been stuck for over a year at part 2 and I am unlikely to get it. Every single sub I’ve asked has told me to just get disability or to “shed some of the restrictions.” God, I wish I could.
I wish I had better advice, honestly. If you can hide being physically disabled, do it. Lie. Come up with plausible reasons for being out of work or make up jobs that are difficult to disprove existed.
It feels like every time I see a post about this there’s either judgment or disabled people commiserating with each other hoping there’s some answer we’re missing. It’s hard not to come to the conclusion that beyond unicorn jobs or social support there is little way out of poverty for us.