Fransa, Marsilya,1722
Ben onu çok sevdim.
Hem de her şeyden çok
Kendimden bile.
Marsilya, vebanın başkenti olmuştu. Cesetler sokaklara taşıyordu. Kolları, ayakları kararmış; insana bile benzemeyen insan cesetleri. Cesetlerin başında yüzler… Ağlayan, çaresiz ve kederli yüzler. Sevdiklerini bırakmak istemiyorlardı. Sevdikleri çoktan göçüp gitse de. Ne olur kınamayın. Sevmek nedir iyi bilirim. Nasıl belalar açar başınıza ama onu yanınızda görünce nasıl da unutursunuz tüm tasaları. Onların günahıydı bu, sevmek. Çaresi olmayan bu hastalığa yem ol...Devamını Oku
