Ekim 30, 2025
Kimse için önemli olmadığımı anladım
23 yaşındayım. Şu anda üçüncü sınıf tekrarı yapıyorum ve kendimi hiç bu kadar yalnız hissetmemiştim. Geçen hafta bugün, hiç kimse için önemli olmadığımı fark ettim, hatta ailem için bile (onlar için önemli olduğumu söylemek için yorum yapmadan önce, ne hayatımı ne de hikayemi bilmiyorsunuz). Ama bugün bunu da anlıyorum. Peki şimdi tam olarak ne yapmam gerekiyor? Ne anlamı var?
Sadece iki yakın arkadaşım var ama açıkçası onlar için onların bana ifade ettiği kadar bir şey ifade ettiğimi düşünmüyorum. İkisi de öğrenci olduğundan meşguller. Üstelik benden başka arkadaşları da var.
İnsanlar konuşmak istediklerinde ya da bir şeyler yaşadıklarında ben onların yanındayım ama kimse benim yanımda olmuyor.
Sadece orada olmak ve hobilerim, çalışmalarım vb. gibi hayatıma odaklanmak için elimden gelenin en iyisini yapıyorum. Ama yardım edemem ama yalnızmışım gibi hissediyorum.
Herhangi bir tavsiye?
Etiketler:
5 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Sounds like you might suffer from depression. It might be time to see a psyche.
Since you have such a small circle of friends, start going to some clubs for your hobbies. Solo hobbies have clubs were people talk to exchange ideas. You’re in school. Go out this Friday or Saturday to a college dance / party. Meet some people. Laugh a little. Act like you own the world even if you don’t feel like it.
Act like you have the world by the balls even if you don’t.
This is one of the most difficult, “capital T” truths to come to grips with. We are only as visible/valuable as we are “useful”. Love yourself like your life depends on it. Become your best friend. And it’s no small thing to explore the unconditional, unchanging love of God. He cares for the sparrows. He care for you (and me) much, much more.
I’m ten years older than you and can relate. For me I think it stems from not getting the attention or validation or support I needed in childhood & adolescence so that it kinda feels like no matter what were to happen to me as an adult, I’ll always feel empty in this way.
It’s just kind of life, sadly. The thing I’ve come to realize is no one is going to go out of their way to treat you like you’re special so you really have to do it for yourself. Be patient and kind and gentle to yourself, nurture your inner child, etc. Avoid judgmental or status-obsessed people as much as you can. That’s all we can do. Looking for validation online tends to have the opposite effect ultimately and I don’t recommend it.
I find that you have very similar views on life to me. I am seeing a psychologist for depression. (Not saying you have it, but it’s a possibility)
This is a painful lesson to learn. Friendships, like romantic relationships, are not things people are entitled to.
If other people aren’t attracted to what you’re putting out, it’s because you’re not offering what they want (or presenting it in a way to make them realize they want it).
Your feelings are a product of your situation. Unless you change your situation, the justification for that feeling doesn’t go away.