Kendime karşı utanç ve öfkeden nasıl kurtulurum?
26F yaşındayım ve geçen Mayıs ayında intihar düşüncesi nedeniyle psikiyatri koğuşuna yatırıldım. Geçtiğimiz Mayıs ayından bu yana zihinsel olarak gelişme kaydedemedim ve geriye doğru gidiyormuşum gibi hissediyorum. Hayatımı yeniden inşa etmem gerekiyor çünkü her şeyi kaybettim ve nereden başlayacağımı bilmiyorum. Kendime kızıyorum çünkü hayatımı daha iyi planlamalıydım ama şimdi herkes başarılı ve ben hala yatakta çürüyorum. O kadar utanıyorum ve kendimi mağlup hissediyorum ki neredeyse bir yıl öncesinden kendimi toparlayamıyorum. Geçmişteki hatalarımdan utanıyorum. Geri dönemeyeceğimi hissediyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
İşimden memnun değilim, bundan sonra nereye gitmeliyim?
Merhaba arkadaşlar, geçen yaz Amazon deposunda çalıştım ve tekrar geri döndüm ama farklı bir binaya. Hala hoşuma gitmiyor. Hala o binaya girmekten nefret ediyorum. Ayrıca, Afrika ağırlık...
Becerilerle ilgili tavsiyeye ihtiyacınız var
Herkese merhaba, 20 yaşında bir üniversite öğrencisiyim ve becerilerim konusunda tavsiyeye ihtiyacım var. Grafik tasarım, web sitesi tasarımı (WordPress) ve dijital pazarlama konularında de...
Biraz kayboldum
26 yaşındayım ve kendimi biraz zavallı gibi hissetmekten kendimi alamıyorum. Kariyer açısından yetişemiyorum. Lisansımı 23 yaşında bitirdim, ilk kurumsal işimi 24 yaşında aldım (ki bu...
Hayatımla ne yapacağımı hala bilmiyorum!
Merhaba, bir hafta önce 27 yaşına girdim. Ve her şeyi içimde tutmaktan yoruldum, bu yüzden reddit'i ve bu altyazıyı dışarı çıkmak ve muhtemelen hayatımı daha iyi sürdürmeme yardımcı...
21F, iki hafta içinde 22 yaşına giriyorum ve akademik ola...
18 yaşında tam burslu devlet üniversitesine başladım. Bilgisayar Bilimi'ni denedim - çok zor. Siber Güvenliğe geçtim ve bundan nefret ettim. Mayıs 2025'te Genel Çalışmalar alanında AA il...
Lisans ve ardından sosyal hizmet alanında yüksek lisans, ...
Dün gece psikoloji alanında lisans derecesi için verilen ödevlere bakıyordum ve bunun bana çekici gelmediğini biliyordum. Konu sadece matematik değil, aslında ders açıklamalarına da baktı...
Çeyrek Yaşam Krizi! Herhangi bir tavsiye çok takdir edilm...
Herkese merhaba, Paylaşan herhangi bir girdi için şimdiden teşekkür ederiz. Gerçekten takdir ediyorum! Yirmili yaşlarımın ortasındayım ve yaklaşık bir buçuk yıldır bir aile evsizle...
17 yaşında okulu bırakmak - BT Kariyer Değiştirme Kursu
Merhaba, 17 yaşındayım ve şu anda Altıncı Sınıftayım, ancak ciddi olarak ayrılıp bunun yerine IT Career Switch ile çevrimiçi bir premium kursa katılmayı düşünüyorum. Altıncı Form'...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
1. find a therapist
2. stop comparing your self to others. everyone has their own struggles and their own paths in life. the more you keep comparing the more you lose yourself and fall into a pit
3. find/make good friends and family. surrounding yourself with a strong support system has been known to increase hope, joy, and motivation in life.
4. suicidal ideation is no joke and it doesn’t simply go away just like that. give ur self grace and be patient, what you went through was traumatic especially when being hospitalized, again seek a therapist and slowly work on increasing little pockets of joy in your life (talking to friends, doing an activity that makes you feel joy/productive, etc.
5. Shame and anger are normal reactions to feel. you can’t just get rid of that, instead, you make the conscious decision to accept those feelings and live despite them. not letting them control your life and what you do and how you live is the goal.
these arent steps, just some ideas i’m spitballing.
25M. Spent multiple stints in the psych ward for bipolar. Just recently started my first “real job” and am planning to finally move out of my parents house this year. I don’t have much actionable “advice” except to keep moving forward, give yourself credit for the wins, and above all, don’t compare yourself to others. I know plenty of “normal” people our age who are still trying to define what success looks like to them. I promise (almost) no one has it figured out by now. Just keep moving forward and be kind to yourself!