Kendime karşı utanç ve öfkeden nasıl kurtulurum?
26F yaşındayım ve geçen Mayıs ayında intihar düşüncesi nedeniyle psikiyatri koğuşuna yatırıldım. Geçtiğimiz Mayıs ayından bu yana zihinsel olarak gelişme kaydedemedim ve geriye doğru gidiyormuşum gibi hissediyorum. Hayatımı yeniden inşa etmem gerekiyor çünkü her şeyi kaybettim ve nereden başlayacağımı bilmiyorum. Kendime kızıyorum çünkü hayatımı daha iyi planlamalıydım ama şimdi herkes başarılı ve ben hala yatakta çürüyorum. O kadar utanıyorum ve kendimi mağlup hissediyorum ki neredeyse bir yıl öncesinden kendimi toparlayamıyorum. Geçmişteki hatalarımdan utanıyorum. Geri dönemeyeceğimi hissediyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Lütfen okuyun ve bana bakış açınızı bildirin. Gerçek...
Lütfen okuyun ve bana bakış açınızı bildirin. Gerçekten buna ihtiyacım var.
Rekabetin düşük olduğu uzaktan iş fırsatları
Bu ay mezun olacak bir EEE öğrencisiyim. GATE 2027'ye hazırlanıyorum ve evden çalışıyorum. Ama evimdeki yaşam koşulları şu anda biraz düşük. Bu yılın uzun vadede aileme bakış açıs...
Bir iş rolündeyim, giderek daha fazla hayal kırıklığı...
Bir iş rolündeyim, giderek daha fazla hayal kırıklığına uğruyorum ve bunun normal bir büyüme sancısı mı yoksa yanlış kariyer kararları verdiğimin bir işareti mi olduğunu anlayamıyo...
27M süper düşük kortizolle mi devam edecek, daha yaratı...
Gerçekten şu anda hayatımın en büyük dönüm noktalarından birinde olduğumu düşünüyorum ama bu konuda çok fazla stres yapmıyorum ama yine de kendim için en iyi kararı vermek istiyorum....
Üniversitedeki son yılıma sıfır deneyimle giriyorum, be...
merhaba, ekonomi alanında lisans eğitiminin son yılına girmek üzereyim ve temelde şunu yaptığımı fark ettim... iyi notlar almaktan başka hiçbir şey yapmadım staj yok, kulüp yok, okulda...
Desteğiniz ve Tavsiyeniz için Teşekkür ederiz
Herkese merhaba, Gönderimi okumaya zaman ayıran ve tavsiyelerini, deneyimlerini ve cesaretlerini paylaşan herkese teşekkür etmek istedim. Desteği ve farklı bakış açılarını gerçekten tak...
20, ne yapacağımı bilmiyorum
Şu anda evde yaşıyorum (anne-babam kira ve yemek ödüyor ama araba, telefon, kıyafet vb. gibi daha kişisel her şeyin parasını ben ödüyorum), haftada 30 saat, saat başına 14 dolar bir işi...
23 Ve hayatımla ne yapacağıma dair hiçbir fikrim yok.
23 yaşındayım, eğitim alanında yüksek lisansa hak kazanmak üzereyim (tam nitelikli bir öğretmen olacağım), ancak gerçekten hayatımda ne yapmak istediğime dair hiçbir fikrim yok. Kendi b...
Hangi rotayı izlemem gerektiği konusunda görüşlere ihti...
Referans olarak 35 yaşındayım ve bu benim için ikinci bir kariyer olacak. 2018 yılında cerrahi teknoloji bölümünden mezun oldum ancak eşimin işi ve programı ve çocuklarımızla birlikte a...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
1. find a therapist
2. stop comparing your self to others. everyone has their own struggles and their own paths in life. the more you keep comparing the more you lose yourself and fall into a pit
3. find/make good friends and family. surrounding yourself with a strong support system has been known to increase hope, joy, and motivation in life.
4. suicidal ideation is no joke and it doesn’t simply go away just like that. give ur self grace and be patient, what you went through was traumatic especially when being hospitalized, again seek a therapist and slowly work on increasing little pockets of joy in your life (talking to friends, doing an activity that makes you feel joy/productive, etc.
5. Shame and anger are normal reactions to feel. you can’t just get rid of that, instead, you make the conscious decision to accept those feelings and live despite them. not letting them control your life and what you do and how you live is the goal.
these arent steps, just some ideas i’m spitballing.
25M. Spent multiple stints in the psych ward for bipolar. Just recently started my first “real job” and am planning to finally move out of my parents house this year. I don’t have much actionable “advice” except to keep moving forward, give yourself credit for the wins, and above all, don’t compare yourself to others. I know plenty of “normal” people our age who are still trying to define what success looks like to them. I promise (almost) no one has it figured out by now. Just keep moving forward and be kind to yourself!