Kendime karşı utanç ve öfkeden nasıl kurtulurum?
26F yaşındayım ve geçen Mayıs ayında intihar düşüncesi nedeniyle psikiyatri koğuşuna yatırıldım. Geçtiğimiz Mayıs ayından bu yana zihinsel olarak gelişme kaydedemedim ve geriye doğru gidiyormuşum gibi hissediyorum. Hayatımı yeniden inşa etmem gerekiyor çünkü her şeyi kaybettim ve nereden başlayacağımı bilmiyorum. Kendime kızıyorum çünkü hayatımı daha iyi planlamalıydım ama şimdi herkes başarılı ve ben hala yatakta çürüyorum. O kadar utanıyorum ve kendimi mağlup hissediyorum ki neredeyse bir yıl öncesinden kendimi toparlayamıyorum. Geçmişteki hatalarımdan utanıyorum. Geri dönemeyeceğimi hissediyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Hiçbir becerisi olmayan 26 kişi sınavlara hazırlanırken...
Upsc ve diğer sınavlara hazırlanıyorum ve 3 denemeden sonra geçemedim ve artık aileme bağımlı olduğum ve özgürlüğümü satın almam gerektiği için durup para kazanmak istiyorum. Siyase...
35M Hiçbir zaman gerçekten bir kariyerim olmadı, faturala...
2013 yılında muhasebe alanında yüksek lisans derecesiyle mezun oldum ve yaklaşık bir yıl kamu muhasebesinde çalıştım ama hayatımdan nefret ettiğim için istifa ettim ve bir nevi her şeyd...
sıkışmış hissetmek
20 milyon yaşındayım, şu anda Bilgisayar Bilimleri Lisans Programının son yılındayım ve dürüst olmak gerekirse mezun olduktan sonra ne yapacağıma dair hiçbir fikrim yok. Maharashtra'da ...
Profesyonel Bir Sporcu Olarak Kariyer DeÄŸiÅŸtirmek
Profesyonel tenis oynuyorum ve 6 yaşımdan beri (24 milyon) neredeyse tüm hayatım boyunca tenis oynadım. Sorun ÅŸu ki, profesyonel tenis oynayarak para kazanamazsınız, dolayısıyla bu bir yetiÅ...
Çok kayboldum ve üzgünüm
BaÅŸlığa göre, yarım on yılı aÅŸkın bir süredir kariyerim hakkında sürekli bir savaÅŸ ya da kaç durumunda olduÄŸumu hissediyorum ve bunun artık bitmesini istiyorum. Herhangi birinin paylaÅ...
Seçenekler Bitti, Para Bitti, Zaman Bitti… Tavsiye Gerekl...
Herkese merhaba! Son zamanlarda biraz telaşlıyım ve biraz yardıma ihtiyacım var. Uzun lafın kısası, son iki yıldır ortaöğretim sosyal bilgiler öğretmeni olmaya çalışıyorum ama idari...
Kesinlikle gerçekçi hiçbir şeye tutkum yok.
BFA'm var ama mezun olduktan sonra tasarımdan nefret etmeye başladım. Bir çağrı merkezinde çalışıyorum. Para kazandıracak hiçbir şeye karşı kesinlikle tutkum yok. Sanat konusunda tutkul...
Aralık'ta 22 yaşıma giriyorum, kendimi tamamen hayat...
Merhaba arkadaÅŸlar, ben Meet. Bu Aralık ayında 22 yaşına gireceÄŸim. BCA (IT) alanında lisans eÄŸitimimi yakın zamanda tamamladım, ancak gerçek ÅŸu ki bu alanda kariyer yapmak istemiyorum. Å...
Başlık: Ya çocukluğunuzdan beri kurduğunuz hayal yavaş...
Çocukluğumdan beri bu hayalim vardı. Bu, birkaç ay önce istediğime karar verdiğim bir şey ya da rastgele bulduğum bir kariyer hedefi değil. Bu, yıllardır yanımda taşıdığım,...
Kayıp hissetmek
31 milyon Ben ABD'de bir göçmenim. Kendim için oldukça iyi şeyler yapıyorum, kağıt üzerinde hayatımın iyi olduğunu düşünüyorum. İyi iş, düzgün daire, aile ve arkadaşlar. 2 şey,...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
1. find a therapist
2. stop comparing your self to others. everyone has their own struggles and their own paths in life. the more you keep comparing the more you lose yourself and fall into a pit
3. find/make good friends and family. surrounding yourself with a strong support system has been known to increase hope, joy, and motivation in life.
4. suicidal ideation is no joke and it doesn’t simply go away just like that. give ur self grace and be patient, what you went through was traumatic especially when being hospitalized, again seek a therapist and slowly work on increasing little pockets of joy in your life (talking to friends, doing an activity that makes you feel joy/productive, etc.
5. Shame and anger are normal reactions to feel. you can’t just get rid of that, instead, you make the conscious decision to accept those feelings and live despite them. not letting them control your life and what you do and how you live is the goal.
these arent steps, just some ideas i’m spitballing.
25M. Spent multiple stints in the psych ward for bipolar. Just recently started my first “real job” and am planning to finally move out of my parents house this year. I don’t have much actionable “advice” except to keep moving forward, give yourself credit for the wins, and above all, don’t compare yourself to others. I know plenty of “normal” people our age who are still trying to define what success looks like to them. I promise (almost) no one has it figured out by now. Just keep moving forward and be kind to yourself!