Kendi başarınız yerine başkasının başarı versiyonunu yaşadığınızı nasıl anlarsınız?
Ve bunu hissetseniz bile, sizi bu çok acı verici kendini keşfetme yoluna gerçekten iten şey nedir?
Etiketler:
Benzer İçerikler
Kafası karışmış
23M. Bilmiyorum, kendimi sıkışmış hissediyorum. Veri analisti olmaya hazırlanıyorum. SQL ve Excel'de oldukça iyiyim ve şu anda staj arıyorum. Hala ele alınacak çok şey olduğunu biliyorum...
Eğitimde çalışmak beni hayatımın geri kalanında yoksu...
Yasal Uyarı: ABD'den değilim, bu nedenle hikayemin bazı kısımları hiçbir anlam ifade etmiyor gibi görünüyorsa nedeni budur. Burada sistem biraz farklı işliyor. bir noktada benim için ço...
25M, buradan nereye gideceğimizi kaybettik.
Yakın zamanda 25 yaşına girmiş, yalnızca kendi adıma Lise Diplomasına sahip bir erkeğim. 2020 yılında mezun oldum ancak tüm salgın ve ailemin bağışıklık sisteminin zayıf olması ned...
İletişim ve medya alanında lisans derecesi ile k-8 eğiti...
2020 yılında kitle iletişim ve medya sanatı alanında ana dal ve çevre bilimi alanında yan dal ile mezun oldu. Kovid yurt dışı eğitim planlarımı mahvetti ve aynı zamanda iş bulamama, hat...
İkinci işimi sürdürmekle bir beceri öğrenmek için iş...
24 yaşındayım ve net servetim 80.000 (çoğunlukla hisse senedi) ve bir HCOL bölgesinde kirasız ve borçsuz bir evde yaşıyorum. Gün içerisinde haftada 40 saat olan çok basit bir BT işinde Ã...
28M Deniz Biyolojisi diplomasına sahip, şu anda lisede fen...
28 yaşındayım ve güneydoğu Kuzey Carolina'da yaşıyorum. 2021 yılında Deniz Biyolojisi alanında lisans derecesiyle mezun oldum ve neredeyse beş yıldır lisede fen bilgisi öğretmenliği ya...
İki yıl önce işe yaramaz bir yüksek lisans programında...
2024'te çok iyi bir yüksek lisans bitirdim. Çalışabileceğim alanın kapsamı konusunda tamamen yanıltılmıştım, bu yüzden tüm deneyim tamamen berbattı. Şu ana kadar 1000'den fazla işe b...
B2B satış ve iş geliştirme (teknoloji, kişisel eğitim ...
Ejderhayı kovaladım... her şey bununla ilgiliydi "Üniversiteden mezun olun, altı rakamlı bir işe girin, o zaman GERÇEKTEN hayatı yaşıyorsunuz." Bunu yaptım, mutsuz olduğum için...
27 UGH'de kaybolmuş hissediyorum ve iş tavsiyesine ih...
Merhaba millet. Bunu gerçekten zihinsel olarak yaşıyorum ve hayatımla ne yapacağımı bilmiyorum. bir yol ayrımındayım.. İşte benim hikayem. 27 yıldır memleketimde yaşıyorum ve umarÄ...
Binbaşı ilan etmek
Herkese merhaba ben okul sekreteriyim. Şu ana kadar 32 üniversite kredim var ve artık ana dal ilan etme zamanım geldi. Bir okul bölgesinde veya diğer kurumsal ortamlarda idari bir iş isteyen bi...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

When you start to achieve the goals you proposed for yourself (income, promotions, specific position, mortgage, etc…) and still feel empty within yourself, or your profession drains your soul so much that you’re a walking corpse, with a good salary.
Most people keep on the ambitious path and spend their time and money on luxury and fulfilling material desires, while hating their profession. Others reach a point of burnout, but their responsibilities or market stability makes impossible for them to shift or start a new path in a different field.
To know more about what career can fulfill you much more (I wish I had known for myself 20 years ago):
* Japanese IKIGAI concept.
* What Color is Your Parachute? by Richard N. Bolles (the self-analysis required is dense to do, but it pays off to know yourself more deeply).
If you are on this situation, wish you the best on your path of self-improvement, it’s the only way to gain some clarity, and do things aligned with yourself.
Di solito te ne accorgi da un segnale molto semplice: stai facendo “le cose giuste”, ma **non ti senti mai davvero allineato con ciò che stai costruendo**. Non c’è entusiasmo, ma nemmeno una scelta consapevole: solo resistenza, confronto continuo e la sensazione di dover andare avanti perché “ormai sei qui”. Vivere il successo di qualcun altro spesso non nasce da una decisione sbagliata, ma da **decisioni che non sono mai state scelte fino in fondo**. Si segue una traiettoria perché è sensata, approvata, rassicurante… finché diventa chiaro che stai misurando la tua vita con criteri che non hai deciso tu. Quanto alla seconda domanda: raramente è il desiderio di “scoprirsi” a spingere verso quel percorso doloroso. Più spesso è il momento in cui **restare dove sei costa più che affrontare l’incertezza**. Quando il disagio non è più ignorabile, la scoperta di sé smette di essere un’idea astratta e diventa una necessità. Forse la riflessione utile non è “qual è il mio vero successo?”, ma: **quali criteri sto usando per definirlo, e da dove arrivano?** Se ti va, puoi fare domande o continuare la riflessione qui nei commenti: chiarire i criteri spesso è più difficile che cambiare strada, ma è anche ciò che sblocca davvero il processo.