Kendi başarınız yerine başkasının başarı versiyonunu yaşadığınızı nasıl anlarsınız?
Ve bunu hissetseniz bile, sizi bu çok acı verici kendini keşfetme yoluna gerçekten iten şey nedir?
Etiketler:
Benzer İçerikler
Nörodiverjan Tıp Öğrencisi Yeni Bir Yol Arıyor
Herkese merhaba! Ben İtalya'da okuyan İsrailli bir tıp öğrencisiyim. 6 üzerinden 5. sınıftayım ve teorik olarak yaklaşık bir buçuk yılım kaldı ama son 7-neredeyse 8 yılımı bu 4 yıl...
Ne yapmalıyım?
Biraz bağlam vermek gerekirse, 24 yaşındayım ve 21 yaşında bir oyun tasarımı ve geliştirme programını bitirdim (temelde yaklaşık bir buçuk yıl süren resmi olmayan bir yüksek lisans e...
25 yaşındayım, sürekli çalışıyorum ve hâlâ maddi a...
25 yaşındayım ve para, tasarruf ve yanlış kariyer seçimleri yapıp yapmadığım konusunda cesaretimin giderek kırıldığını hissediyorum. Çok fazla finansal istikrarsızlık ve bağımlıl...
Kariyer Tavsiyesine İhtiyacınız Var
Hey, İngiliz edebiyatı alanında lisans diplomam ve film yapımcılığı alanında yüksek lisansım var, şimdi bana yüksek maaşlı bir iş getirecek hangi yolu izlemeliyim? başka bir diploma m...
29F ve hayatımla ne yapacağımı bilmiyorum
Mezun olduktan sonra hayatımda ne yapacağımı bilmediğim için 20 yaşında metin yazarı olarak çalışmaya başladım. Ailem ısrar ettiği için psikoloji okumak istediğim halde ekonomi böl...
Kovid'den beri temizlikçilik yapıyorum
Yeni bir iş buldum. Bugün üçüncü vardiya. Başka bir otelde temizlik… Hs'den mezun oldum ve 18'de taşındım, biliyorsun, COVID o zamanlar bir şeydi. Neyse, otele-otele gidiyorum çünkü h...
Kendimi çok kaybolmuş hissediyorum.
25 yaşındayım ve açıkçası iş bir kariyer yolu bulmaya geldiğinde kendimi oldukça kaybolmuş hissediyorum. Şu anda esas olarak para biriktirmek için resepsiyonist/ön büro işinde çalış...
Kendimi boş hissediyorum. Ben vazgeçtim. 34F
Geçen yıl gerçekten zordu, perakendede çalışıyordum ve sonunda 2 akıl sağlığı krizi geçirdim ve hastaneye kaldırıldım. İkinciden sonra işimden ayrıldım. Ağustos ayındaydı ve o z...
Bazen iş arama ve bir şeyler bulma konusunda takıntılı ...
Ben var. Her gün en az bir kez bunu düşündüğümü ve gerçekten de bir şey için kıyamete doğru ilerlediğimi hissediyorum. Ayrıca heyecan verici bir hayatım olmamasının veya tonlarca ark...
Serbest çalışan herkes, yeni başlayan biriyle paylaşaca...
Hayatımda, bazı şeyleri başaramayacağıma veya gelirim için yaratıcı işler yapamayacağıma kendimi inandırmaktan yorulduğumu hissettiğim bir noktaya geliyorum. Şu anda istikrarlı bir i...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

When you start to achieve the goals you proposed for yourself (income, promotions, specific position, mortgage, etc…) and still feel empty within yourself, or your profession drains your soul so much that you’re a walking corpse, with a good salary.
Most people keep on the ambitious path and spend their time and money on luxury and fulfilling material desires, while hating their profession. Others reach a point of burnout, but their responsibilities or market stability makes impossible for them to shift or start a new path in a different field.
To know more about what career can fulfill you much more (I wish I had known for myself 20 years ago):
* Japanese IKIGAI concept.
* What Color is Your Parachute? by Richard N. Bolles (the self-analysis required is dense to do, but it pays off to know yourself more deeply).
If you are on this situation, wish you the best on your path of self-improvement, it’s the only way to gain some clarity, and do things aligned with yourself.
Di solito te ne accorgi da un segnale molto semplice: stai facendo “le cose giuste”, ma **non ti senti mai davvero allineato con ciò che stai costruendo**. Non c’è entusiasmo, ma nemmeno una scelta consapevole: solo resistenza, confronto continuo e la sensazione di dover andare avanti perché “ormai sei qui”. Vivere il successo di qualcun altro spesso non nasce da una decisione sbagliata, ma da **decisioni che non sono mai state scelte fino in fondo**. Si segue una traiettoria perché è sensata, approvata, rassicurante… finché diventa chiaro che stai misurando la tua vita con criteri che non hai deciso tu. Quanto alla seconda domanda: raramente è il desiderio di “scoprirsi” a spingere verso quel percorso doloroso. Più spesso è il momento in cui **restare dove sei costa più che affrontare l’incertezza**. Quando il disagio non è più ignorabile, la scoperta di sé smette di essere un’idea astratta e diventa una necessità. Forse la riflessione utile non è “qual è il mio vero successo?”, ma: **quali criteri sto usando per definirlo, e da dove arrivano?** Se ti va, puoi fare domande o continuare la riflessione qui nei commenti: chiarire i criteri spesso è più difficile che cambiare strada, ma è anche ciò che sblocca davvero il processo.