Kendi başarınız yerine başkasının başarı versiyonunu yaşadığınızı nasıl anlarsınız?
Ve bunu hissetseniz bile, sizi bu çok acı verici kendini keşfetme yoluna gerçekten iten şey nedir?
Etiketler:
Benzer İçerikler
Güney Amerika????
Lisans eğitimimle Programlama alanında ders vermek için Güney Amerika'ya mı gitmeliyim???? ABD çökecek ve büyük ihtimalle kirli bir iç savaşa girecek...... Tahminim önümüzdeki 15 yıl i...
25m Hayatta paradan daha fazlası var mı?
18 yaşımdayken bir teknoloji okuluna gittim ve A sınıfı Cdl ve tanker onayına sahip bir dizel teknisyeni oldum. Paraya alışırken yaptığım en büyük hata bu olabilir ama bugünlerde kirli...
19 yaşında işsiz ve kaybolmuş bir halden ilk görüşmem...
19 yaşıma yeni girdim ve bir hafta kadar önce tamamen işsizdim. “Mola vermek” şeklinde değil. "Hayatımla ne yapıyorum" tarzında. Plan yok. Gelir yok. Sadece fazla düşündüm ve stresli...
Üniversitenin boşa gittiğini düşünüyorum ve ne yapaca...
Üniversiteden mezun olalı 10 ay oldu ve hiçbir şey düşündüğüm gibi değil. Hayatın bana teslim edilmeyeceğini bilerek güzel sanatlar mezunu tarafından biriktirdim. ama içinde bulunduğu...
Okula geri dönmek için yıllık 130 bin işimden ayrılmak...
Biraz arka plan - Bu yıl 30 yaşındayım ve hiç üniversiteye gitmedim. Nedenleri başlı başına tamamen ayrı bir yazı, ancak çok özet bir versiyon şu: 2014'te liseden mezun olduğumda annem...
24, hırslı, tamamen kaybolmuş ve gerçekten bunalmış
24 yaşındayım ve kendi beklentilerimin ağırlığı altında boğuluyormuşum gibi hissediyorum. Dışarıda dramatik bir olay yaşanmadı. Ben evsiz değilim. Felaket bir durumda değilim. Ama i...
İspanya'dan Hindistan'a taşındım ve doktora fo...
Bir yıl önce İspanya'dan Hindistan'a taşındım. Bunu yaptım çünkü çoğu insanın tek boynuzlu at dediği şeyi buldum. Ayda yaklaşık 6500 $ kazandığım bir iş (elde) Çoğu gün 5-6 sa...
YILLARDIR analiz felci içinde sıkışıp kaldım
Kendime olan inancımın yanı sıra. On yıldan fazla bir süredir (31 yaşındayım) bir iş yolu seçemiyorum. Potansiyel bir işi Google'da aratacağım ve bunun aşırı doygun olduğunu okuyaca...
Ne yapmak istediğime dair hiçbir ipucu yok
16 yaşındayım ve bu eylülde ortaöğretime başvurmam gerekiyor ama hangi kariyer yolunu seçeceğim hakkında hiçbir fikrim yok. Hakkında bilmediğim, benzersiz ve yaklaşık 100.000$ maaşlı ...
Sonuçta bilgisayar bilimi konusundaki fikir birliği nedir?
Genel düşünce, bilgisayar bilimi uzmanlarının işsiz olduğu veya alanın aşırı doygun olduğu yönündedir, ancak diğer insanlar bunun hala iyi olduğunu söylüyor "diğer ana dallar&q...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

When you start to achieve the goals you proposed for yourself (income, promotions, specific position, mortgage, etc…) and still feel empty within yourself, or your profession drains your soul so much that you’re a walking corpse, with a good salary.
Most people keep on the ambitious path and spend their time and money on luxury and fulfilling material desires, while hating their profession. Others reach a point of burnout, but their responsibilities or market stability makes impossible for them to shift or start a new path in a different field.
To know more about what career can fulfill you much more (I wish I had known for myself 20 years ago):
* Japanese IKIGAI concept.
* What Color is Your Parachute? by Richard N. Bolles (the self-analysis required is dense to do, but it pays off to know yourself more deeply).
If you are on this situation, wish you the best on your path of self-improvement, it’s the only way to gain some clarity, and do things aligned with yourself.
Di solito te ne accorgi da un segnale molto semplice: stai facendo “le cose giuste”, ma **non ti senti mai davvero allineato con ciò che stai costruendo**. Non c’è entusiasmo, ma nemmeno una scelta consapevole: solo resistenza, confronto continuo e la sensazione di dover andare avanti perché “ormai sei qui”. Vivere il successo di qualcun altro spesso non nasce da una decisione sbagliata, ma da **decisioni che non sono mai state scelte fino in fondo**. Si segue una traiettoria perché è sensata, approvata, rassicurante… finché diventa chiaro che stai misurando la tua vita con criteri che non hai deciso tu. Quanto alla seconda domanda: raramente è il desiderio di “scoprirsi” a spingere verso quel percorso doloroso. Più spesso è il momento in cui **restare dove sei costa più che affrontare l’incertezza**. Quando il disagio non è più ignorabile, la scoperta di sé smette di essere un’idea astratta e diventa una necessità. Forse la riflessione utile non è “qual è il mio vero successo?”, ma: **quali criteri sto usando per definirlo, e da dove arrivano?** Se ti va, puoi fare domande o continuare la riflessione qui nei commenti: chiarire i criteri spesso è più difficile che cambiare strada, ma è anche ciò che sblocca davvero il processo.