Gelecek belirsiz, utanıyorum

Herkese selam. 28F yaşındayım ve İletişim alanında yüksek lisans derecem var. Zeki ve yetenekliyim ama ciddi kaygılarım var. Yaptığım son iki işte, bir hata yaptım, sonra bunaldım ve hata üstüne hata yapma döngüsü içindeydim. Son işimden kovuldum ve bu işten de (muhtemelen, ne yazık ki) kovulabilirim.

Ailem büyük bir nezaketle eğer böyle bir şey olursa, gelip kendileriyle birlikte evde yaşamamı teklif etti. Orada dadılık / özel ders verme işleri için bazı hisler ortaya koydum ve öyle görünüyor ki, en azından daha düzenli bir terapiye ve bir kariyer danışmanına girerken bunu kesinlikle yapabilirim (bir arkadaşımın bir arkadaşı tarafından gerçekten iyi bir kişiye yönlendirildim).

Yani bu ileriye doğru bir yoldur. Ancak şu an yaşadığım şehirde kendi başıma sevdiğim bir hayatı kurdum. Hatta burada gerçekten hoşlandığım bir adamla resmi olarak çıkmaya bile başladım. Bu işin bitmesi benim için en iyisi gibi görünse de, şimdiden buradan ayrılmak zorunda kalacağım için bir nevi yas tutuyorum. Ayrıca uzun vadede süper istikrarlı bir şekilde “her şeyi bir araya getiremediğim” için kendime gerçekten kızgınım. Destek alma konusunda bir sorunum yok ama tanıdığım pek çok insan benden çok daha iyi durumda; elbette farklı insanlar, ama ben yirmili yaşlarımın sonlarındayım ve hayatta ilerlemek istiyorum, sadece arada bir bir sorun olduğunda sürekli triyaj yapmak değil.