30 yaşındayım ve şimdiye kadar sahip olduğum en iyi iş, özgeçmişime koymaktan utandığım geçici bir işti

Yaklaşık iki yıl önce kurumsal operasyon işinden çıkarıldım ve bir etkinlik kiralama şirketinde geçici bir depo işine girdim çünkü paraya ihtiyacım vardı.
Açıkçası ilk başta bundan utanıyordum.

Diplomam vardı, yıllarımı ofis deneyimi kazanmak için harcamıştım ve birdenbire katlanır masaları yüklemeye, sandalye örtülerini saymaya, iade edilen ekipmanları kontrol etmeye ve düğünler ve kurumsal etkinlikler için siparişlerin hazırlanmasına yardım etmeye başladım.
Maaş benim kazandığımdan daha kötüydü. Başlık geriye doğru bir adım gibi görünüyordu. İnsanlara öyle olduğunu söylediğimi hatırlıyorum "sadece geçici" neredeyse onlar sormadan önce.
Ama o üç ay boyunca, yıllardır uyuduğumdan daha iyi uyudum.

Geldim, dışarı çıkması gerekenlerin bir listesini aldım, küçük bir ekiple çalıştım, ortaya çıkan rastgele sorunu çözdüm ve günün sonunda çok bariz bir sonuç elde ettim. Kamyon doluydu. Envanter kontrol edildi. Kırılan eşyalar ayrıldı. Yarın yarının sorunuydu.
Dizüstü bilgisayarımı akÅŸam 9’da hiç açmadım.
Kimse bana bir mesaj göndermedi "hızlı düşünme" Pazar günü.
Günümün yarısını iş yapmak yerine işle ilgili toplantılarda geçirmiyordum.

Ve tuhaf bir şekilde, bunun fiziksel kısmını sevdim. Gösterişli bir şey yapmıyordum ama etrafta dolaşıyordum, gerçek insanlarla konuşuyordum ve ne başardığımı görebiliyordum.
Sonunda başka bir kurumsal iş buldum çünkü yapmam gerektiğini düşündüğüm şeyin bu olduğunu düşündüm.
Artık çok daha iyi para kazanıyorum. Daha iyi faydalar da var. Kağıt üzerinde bunun doğru bir hamle olduğu aşikar.

Ama sürekli şu depo işini düşünüyorum.
Tam olarak o işi geri istediğimden değil. Maaş uzun vadede işe yaramayacaktı ve kesinlikle sevmediğim kısımları vardı.
Beni rahatsız etmeye devam eden şey, bana kendimle ilgili nasıl kullanacağımı tam olarak çözemediğim bir şeyi göstermesi.
İş somut olduğunda, günün gözle görülür bir sonu olduğunda, en azından bir süre etrafta dolaştığımda ve altı e-posta yazışması ve başka bir toplantı yerine sorunların gerçekten çözülebildiği zaman daha iyi iş çıkarıyorum.
Kariyerimin çoğu, özgeçmişte ilerlemeye benzeyen bir şey etrafında inşa edildi. Daha iyi unvan, daha fazla para, daha fazla sorumluluk.

Şu üç aylık iş, şunu düşündüğümü hatırlayabildiğim tek zamandı: "Aslında bunu her gün yapabilirdim ve hayatımdan nefret etmezdim."

Yıllardır aldığım en net kariyer bilgisi olmasına rağmen, bu deneyimi utanç verici bir dolambaçlı yol olarak mı değerlendirdiğimi merak etmeye başlıyorum.
Geriye doğru büyük bir mali adım atmamı gerektirmeyen hangi kariyerlerin aynı niteliklere sahip olduğunu henüz bilmiyorum