Başlık: Ya çocukluğunuzdan beri kurduğunuz hayal yavaş yavaş en büyük güvensizliğiniz haline geliyorsa?

​

Çocukluğumdan beri bu hayalim vardı. Bu, birkaç ay önce istediğime karar verdiğim bir şey ya da rastgele bulduğum bir kariyer hedefi değil. Bu, yıllardır yanımda taşıdığım, yapmayı hayal ettiğim ve kendi küçük yöntemlerimle üzerinde çalıştığım bir şey.

Bilim ve araştırma alanında kariyer yapmak, uzun süredir hayran olduğum kurumlarda yüksek öğrenim görmek, yurt dışında okumak ve sonunda profesör olmak istiyorum. Araştırmaya katkıda bulunmak, makale yayınlamak, öğrencilere ders vermek ve kendi alanında gerçekten fark yaratan biri olmak istiyorum. Devam etmek istediğim kurslardan, yaşamayı umduğum ülkelere ve yol boyunca olmak istediğim kişiye kadar kafamda koca bir yol haritası var.

Ve ilk kez bu hayal artık o kadar da uzak gelmiyor. Zaten bunun için adımlar attım. Hedeflerime uygun bir alanda okuyorum, araştırma yapma fırsatlarım oldu ve bundan sonra ne yapmam gerektiğine dair bazı fikrim var. Artık en başında durmuyorum.

Ama nedense kendimi ortada kalmış gibi hissediyorum.

Hayat tam olarak planlandığı gibi gitmedi. Aksilikler, kişisel mücadeleler ve günü atlatmanın olması gerekenden daha zor olduğu zamanlar oldu. Yolun bir yerinde, kıramayacağım bir erteleme döngüsüne düştüm.

İşin sinir bozucu kısmı ne istediğimi BİLİYORUM. Ne yapmam gerektiğini biliyorum. Sonraki adımları biliyorum. Ve biliyorum ki, bir şeyi gerçekten kafama koyduğumda, çok çalışabilir ve işleri halledebilirim.

Yine de, yıllardır hayalini kurduğum geleceği ertelediğimi gayet iyi bildiğim için, her geçen gün bazı şeyleri ertelediğimi görüyorum.

İşte güvensizlik de burada devreye giriyor.

Bazen zaten olmak istediğim yerde olan insanlara bakıyorum ve geride kalıp kalmadığımı merak ediyorum. Gerçekten planladığım her şeyi başarabilecek kapasitede olup olmadığımı ya da sadece hayal kurmada iyi olan ama peşinden gitme konusunda yeterince iyi olmayan biri olup olmadığımı sorgulamaya başlıyorum.

Bir de tam olarak açıklayamadığım tuhaf bir his var. Gitmek istediğim yol hakkında ne kadar çok şey öğrenirsem, bunun aslında ne kadar zor olduğunun da o kadar farkına varırım. Rekabet, finansal kısıtlamalar, belirsizlik, elimden gelenin en iyisini yapsam bile işlerin yolunda gitmeme ihtimali.

İnsanların yeterince çalışırsan hayallerine ulaşabileceğini söylediklerini biliyorum. Ama gerçek hayat her zaman bu kadar basit değildir ve bunu anlıyorum.

Bazen hırslı mı davrandığımı yoksa kendimi hayal kırıklığına mı hazırladığımı merak ediyorum.

İşin tuhaf yanı, hayallerime, bunun olabileceğini ilk kez hayal eden küçük kızdan daha yakınım. Ama yine de ona asla ulaşamayacağımdan korkuyorum.

Uzun zamandır istediğim bir şeyden vazgeçmek istemiyorum. Bundan yıllar sonra uyanıp daha disiplinli, daha tutarlı ya da sadece daha cesur olsaydım hayatımın nasıl olacağını merak etmek istemiyorum.

Ama bir yanım bunun her zaman bir rüya olarak mı kalacağını, hayatımı gerçekten deneyimlemek yerine isteyerek geçireceğim bir şey mi olacağını merak ediyor.

Geçici bir dönemden mi geçiyorum, yol boyunca bir yerde disiplinimi mi kaybettim, yoksa ulaşmak istediğim her şeyin ağırlığı altında eziliyor muyum, bilmiyorum.

Bana her şeyin sihirli bir şekilde yoluna gireceğini söyleyecek birini aramıyorum. Kimsenin bana bu konuda söz veremeyeceğini biliyorum.

Başka birinin bu özel duyguyu deneyimleyip deneyimlemediğini bilmek istiyorum: Çocukluk hayalinize bunun bir olasılık haline geleceğini görecek kadar yakın olmak, ancak başarısız olmaktan o kadar korkmak ki bunun ilk etapta sizin için anlamına gelip gelmediğinden şüphe etmeye başlarsınız.

O aşamayı nasıl atlattınız? Asla başaramama korkusunun, sizi oraya gerçekten götürecek işi yapmaktan alıkoymasına nasıl izin verdiniz?