Ben hiçbir hayatı, hiçbir motivasyonu olmayan bir zavallıyım
(19) Sidney, Avustralya’da yaşıyorum ve geliÅŸmek için hiçbir motivasyonum yok Arkadaşım yok destek sistemim yok eÄŸer hayatımı bir köpeÄŸe benzetiyorsam en azından iÅŸlevsel ve motivasyonları var. Hiç uyumuyorum bu delilik Geceleri dinlenemiyorum ve gözlerimi kapatamıyorum Her zaman telefonumdayım ama onunla yararlı hiçbir ÅŸey yapmıyorum, sürekli sürekli kaydırılıyor ve sadece sosyal medyada mümkün olduÄŸunca fazla bilgi tüketmek için. En nefret ettiÄŸim ÅŸey gün ışığında dışarıda olmak çünkü herkesin beni yargıladığını ve bana bağırılmak üzere olduÄŸunu hissediyorum, bu yüzden insanların bana bakıp kimsenin umursamadığını bilmeme raÄŸmen neden her zaman yalnız olduÄŸumu düşünme korkusuyla hiçbir yere gitmiyorum. Sanki beynim donmuÅŸ ve geliÅŸme isteÄŸim yokmuÅŸ gibi felç olduÄŸumu hissediyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
30A- Reddedilen e-postalar arasında kayboldum, şu anki iş...
Yaklaşık 10 yıldır müşteriyle yüz yüze işlerde çalışıyorum ve dürüst olmak gerekirse kendimi sıkışmış hissediyorum. Başka şeyler de denedim ama onlar benim için pek işe yaramad...
Stüdyo mu? Hayatımda bu benim teklifim mi?
Hola, henüz buralara varmadın, ama henüz baÅŸlamadın. 19 yıl sonra, prensip gereÄŸi daha iyi bir seviyedeki uygulamaları sonlandırdım... (daha önce olduÄŸu gibi) BaÅŸarılı bir bilim insanÄ...
33M, bakım verdikten sonra sıfırdan başlayarak kariyere ...
Herkese merhaba, Bunu büyük bir dürüstlükle ve biraz da çaresizlikle yazıyorum, buradaki birinin bana yol göstermesini veya beni doğru yöne işaret etmesini umuyorum. 33 yaşındayım. B.C...
Hayat
Şu anda Lisans eğitimimi tamamladım. Ama hiçbir şey beni ilgilendirmiyor. Bir şekilde ne yapacağını çözen böyle insanlar var mı?
15 yaşımdan beri çevrimiçi elektronik / video oyunları ...
Bu uzun zamandır beklenen bir şey olabilir. Annemle babamın bir mağazası vardı ve okuldan sonra eve ya da arkadaşlarımın evine gitmek yerine o mağazaya gittim ve söz konusu mağazanın kasi...
BeÅŸeri bilimler okumak bir hata olur mu?
MERHABA! Åžu anda yetiÅŸkinlere yönelik bir eÄŸitim kursundayım ve Eylül 2027'de üniversiteye gitmeyi umuyorum. Gerçekten beÅŸeri bilimler okumak istiyorum, dünyayı kaotik ve kafa karıştırÄ...
İş kaybetmeye devam
Bu sorunu yaşayan var mı? Bunu anlamak için ne yaptın? 36 yaşındayım ve hala başarılı olmak istiyorum.
Ortalama olmak bir seçenek midir?
Merhaba millet, Ben (25 F) açıkçası bu noktada ne yapacağımı bilmiyorum. İşe yaramaz bir lisans diplomam var (Çeviribilim). Tek tam zamanlı iş deneyimim olarak içerik düzenleme (Gerçi ...
Genç yaşta çalışmak
İş deneyimi olmayan bir gencin internette iÅŸ bulmasının yolları nelerdir diye merak ediyordum? Dizüstü bilgisayardan baÅŸka hiçbir ÅŸeyi olmayan bir lise öğrencisiyim ve çevrimiçi bir iÅ...
19A ne çalışacağından emin değil
Herkese merhaba Liseyi bitirdikten sonra üniversite okumak için komşu ülkeye taşındım ve şu anda 19 yaşındayım ve üçüncü ve son sınıfın sonuna yaklaşıyorum. Son üç yıldır kamu...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

I feel you. I’ve been there. 16-22 was like that for me, with only some breaks during that time.
Things that helped me break patterns (over like 6 years) which allowed new things into my life, in no particular order of importance or suggestion:
A social job where I was lucky enough to meet some friendly people
Light psychedelic use
Solo travel at hostels
Moving out and living with a roommate I liked who was more sociable
Basic grooming which allowed me to date someone
Quitting video games and other activities which keep me indoors/disconnected
Nothing is fixed really I’m still pretty antisocial but I’m not fearful of people or convinced they’re hateful like I once was. I can’t make friends on command but I can at least be in public and work a job or go to school or hold a conversation without driving myself crazy.
Honestly if I were you I’d consider throwing my phone away. Or more realistically maybe just selling it and getting a dumbphone and starting to read books instead for entertainment. Do it in parks maybe. Or by the water front. You don’t need to talk to people or pay attention to them but it might help just to practice being outside more. Or if you need to go more slowly, podcasts/music in that setting so you can block the world out more. Then go to books so you can hear the world while you are also in your own. Then some day set the books down and just sit there and notice things.
Sigh. Stop. It’s really that simple. There’s no escape from your current predicament that doesn’t involve fundamental change. Oh, and substantial work. That’s just how it is. The earlier you start… the easier it’ll be. That’s it. That’s all. There’s nothing else.