Ben hiçbir hayatı, hiçbir motivasyonu olmayan bir zavallıyım
(19) Sidney, Avustralya’da yaşıyorum ve geliÅŸmek için hiçbir motivasyonum yok Arkadaşım yok destek sistemim yok eÄŸer hayatımı bir köpeÄŸe benzetiyorsam en azından iÅŸlevsel ve motivasyonları var. Hiç uyumuyorum bu delilik Geceleri dinlenemiyorum ve gözlerimi kapatamıyorum Her zaman telefonumdayım ama onunla yararlı hiçbir ÅŸey yapmıyorum, sürekli sürekli kaydırılıyor ve sadece sosyal medyada mümkün olduÄŸunca fazla bilgi tüketmek için. En nefret ettiÄŸim ÅŸey gün ışığında dışarıda olmak çünkü herkesin beni yargıladığını ve bana bağırılmak üzere olduÄŸunu hissediyorum, bu yüzden insanların bana bakıp kimsenin umursamadığını bilmeme raÄŸmen neden her zaman yalnız olduÄŸumu düşünme korkusuyla hiçbir yere gitmiyorum. Sanki beynim donmuÅŸ ve geliÅŸme isteÄŸim yokmuÅŸ gibi felç olduÄŸumu hissediyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Orta yaÅŸ krizi
2022'de (CSE) mezun oldum ama hala İşsiz... hayatımı daha iyi hale getirecek herhangi bir fikir... tercih edebileceğiniz herhangi bir İş garantisi programı ama lütfen bana gerçek bir kaynak ...
Tutkumu çok geç mi buldum?
Öncelikle yazım hataları için özür dileriz! Klavyem çok yavaş, hahaha. Bir aydan kısa süre sonra liseden mezun oluyorum ve her şeyi sorguluyorum. Her zaman büyük bir hayalperest oldum. ...
27F, iÅŸsiz
Herkese merhaba. Kendim hakkında biraz bilgi vereyim; Biyoloji alanında lisans derecem ve İşletme AnalitiÄŸi alanında yüksek lisans derecem var. BaÅŸlangıçta veteriner okuluna gitmeyi planlamÄ...
Kendimi çok kaybolmuş ve değersiz hissediyorum
Sanki duvara çarpmışım gibi hissediyorum. Artık yön duygum yok ve bazı günler kendimi bütün gün yatakta ağlarken buluyorum. STEM alanında bir şey seçmeyerek hayatımı mahvettiğimi his...
Ne yapmalıyım? Yeni bir iş mi buldun yoksa başka bir şe...
19 yaşındayım, Venezuelalıyım ama Kolombiya'nın Bogotá şehrindeyim. Liseyi her zaman iyi notlara sahip mükemmel bir öğrenci olarak bitirdim ama 2024'te mezun olduktan sonra kendimi kaybetti...
Hayatta sıkışmış hissetmek
Ben 28 yaşında bir kadınım ve tavsiye arıyorum. Tasarım okuluna gittim ve birkaç yıl sanayide çalıştım ama sendikamda grev vardı ve hiçbir iş alamıyordum. Birkaç yıldır gelir elde e...
Yazılım Geliştiricisi olmak için hangi BS daha iyidir: B...
Bir yazılım geliÅŸtiricisi veya veri bilimci olmak istiyorum çünkü insanlardan (birkaç yıl önce Reddit'te olduÄŸu gibi) bu kariyerlerin iyi olduÄŸunu okudum. Ayrıca ÅŸu anda yüksek maaÅŸ alÄ...
Econ vs Math vs CS
D1 devlet okulunda ilk yılımı tamamlıyorum, şu anda Econ bölümünde okuyorum ve işletme bölümünde yan dal yapıyorum ve 3,5 genel not ortalamam var. Yatırım bankacılığı yapmak istiyor...
Üniversite bölümü/kariyer yoluna karar verme konusunda y...
19 yaşındayım ve lise ile üniversite arasında bir yıl boşluk bıraktım, açıkçası çünkü son derece hazırlıksızdım ve hayatımla ne yapacağıma karar vermek için biraz zamana ihtiya...
Hayatımda yönlendirmeye ihtiyacım var.
24 yaşındayım, üniversiteden animasyon bölümünden mezun olmak üzereyim ve hiç işim olmadı. Sadece çalıştım ve gönüllü olarak çalışıyorum. Tasarımcı olarak ya da sanatla ilgili...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

I feel you. I’ve been there. 16-22 was like that for me, with only some breaks during that time.
Things that helped me break patterns (over like 6 years) which allowed new things into my life, in no particular order of importance or suggestion:
A social job where I was lucky enough to meet some friendly people
Light psychedelic use
Solo travel at hostels
Moving out and living with a roommate I liked who was more sociable
Basic grooming which allowed me to date someone
Quitting video games and other activities which keep me indoors/disconnected
Nothing is fixed really I’m still pretty antisocial but I’m not fearful of people or convinced they’re hateful like I once was. I can’t make friends on command but I can at least be in public and work a job or go to school or hold a conversation without driving myself crazy.
Honestly if I were you I’d consider throwing my phone away. Or more realistically maybe just selling it and getting a dumbphone and starting to read books instead for entertainment. Do it in parks maybe. Or by the water front. You don’t need to talk to people or pay attention to them but it might help just to practice being outside more. Or if you need to go more slowly, podcasts/music in that setting so you can block the world out more. Then go to books so you can hear the world while you are also in your own. Then some day set the books down and just sit there and notice things.
Sigh. Stop. It’s really that simple. There’s no escape from your current predicament that doesn’t involve fundamental change. Oh, and substantial work. That’s just how it is. The earlier you start… the easier it’ll be. That’s it. That’s all. There’s nothing else.