Ben hiçbir hayatı, hiçbir motivasyonu olmayan bir zavallıyım
(19) Sidney, Avustralya’da yaşıyorum ve gelişmek için hiçbir motivasyonum yok Arkadaşım yok destek sistemim yok eğer hayatımı bir köpeğe benzetiyorsam en azından işlevsel ve motivasyonları var. Hiç uyumuyorum bu delilik Geceleri dinlenemiyorum ve gözlerimi kapatamıyorum Her zaman telefonumdayım ama onunla yararlı hiçbir şey yapmıyorum, sürekli sürekli kaydırılıyor ve sadece sosyal medyada mümkün olduğunca fazla bilgi tüketmek için. En nefret ettiğim şey gün ışığında dışarıda olmak çünkü herkesin beni yargıladığını ve bana bağırılmak üzere olduğunu hissediyorum, bu yüzden insanların bana bakıp kimsenin umursamadığını bilmeme rağmen neden her zaman yalnız olduğumu düşünme korkusuyla hiçbir yere gitmiyorum. Sanki beynim donmuş ve gelişme isteğim yokmuş gibi felç olduğumu hissediyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
İçe dönük biriyim ve masa başı işleri seviyorum. Muha...
Üniversite 2. sınıf öğrencisiyim ve ciddi olarak anadalımı muhasebeye çevirmeyi düşünüyorum. İçe dönük biri olarak oturabileceğim, işime odaklanabileceğim ve tutarlı bir rutine sah...
38 yaşında - Epik Kariyer kararı: Sektörümdeki küçük...
Merhaba! Bölündüğüm (2) fırsatım var. 38 yaşındayım, bekar çıkıyorum, çocuğum yok: Geçmişim mimarlık, mühendislik ve inşaat sektöründedir ve soğuk kuzeydoğuda (New England) b...
Bir şeyi gerçekten yapmak mı istediğinizi yoksa sadece y...
Merhaba ben 26 yaşında bir fizik öğrencisi ve öğretmenim. Son zamanlarda gelecek yıl tıp fakültesine devam etmeyi çok düşündüm çünkü kendimi ömür boyu bir öğretmen olarak görmü...
Hayatta gerçekten yapmak istediğiniz şeyi nasıl bulursun...
26 yaşındayım, hiç üniversiteye gitmedim çünkü hiçbir şey adımı anmıyordu. Ben de okul hayranı değilim, neredeyse liseyi bırakıyordum. 3 yıldır hedefte çalışıyorum ama çıkmak ...
sosyal bilimlerde mi okuyorsunuz?
17 yaşındayım, ABD'de lise son sınıf öğrencisiyim ve açıkçası hayatımda ne yapmak istediğimi bulmakta zorlanıyorum. Üniversite başvuruları, burs son başvuru tarihleri ve SAT pu...
Dereceniz olmadan yapabileceğiniz ofis işleri var mı?
Şu anda temizlikçi olarak çalışıyorum ve sürekli terlemek zorunda olmadığım veya kas ağrılarımın olmadığı daha hareketsiz bir beyaz yakalı işi gerçekten çok isterim. Üniversite d...
20'li yaşların sonu - Tükenmişlikten girişimciliğ...
Herkese merhaba, şu anki durumumu yazıp paylaşma ihtiyacı hissettim. 20'li yaşlarımın sonlarındayım. Dünyadaki her şeyden çok sevdiğim kız arkadaşımla yaşıyorum. Uluslararası işle...
Mezun olduktan sonra kendimi çok kaybolmuş hissediyorum ve...
Merhaba, 2024 yılında iletişim tasarımı bölümünden mezun oldum. O zamandan beri birçok nedenden ötürü evime geri dönmek zorunda kaldım ve buna geri dönmeyi başaramadım, temelde buna d...
20'li yaşlarımın ortalarına geldiğimde kayboldum v...
Merhaba millet. Bu uzun ve karmaşık. 20'li yaşlarımın ortalarına yaklaşıyorum ve duygusal, zihinsel, fiziksel, kariyer, ilişkiler vs. olmak üzere olmak istediğim hiçbir yerde değilim. Ha...
Çete yardıma ihtiyacım var!!😭
3 gün sonra 21 yaşına gireceğim ve hala kariyerimden emin değilim. Sağlam bir planım, diplomam ya da işim yok. Küçük bir hikaye- Ayın 12'sinden sonra ailemin beni şehir dışına gönde...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

I feel you. I’ve been there. 16-22 was like that for me, with only some breaks during that time.
Things that helped me break patterns (over like 6 years) which allowed new things into my life, in no particular order of importance or suggestion:
A social job where I was lucky enough to meet some friendly people
Light psychedelic use
Solo travel at hostels
Moving out and living with a roommate I liked who was more sociable
Basic grooming which allowed me to date someone
Quitting video games and other activities which keep me indoors/disconnected
Nothing is fixed really I’m still pretty antisocial but I’m not fearful of people or convinced they’re hateful like I once was. I can’t make friends on command but I can at least be in public and work a job or go to school or hold a conversation without driving myself crazy.
Honestly if I were you I’d consider throwing my phone away. Or more realistically maybe just selling it and getting a dumbphone and starting to read books instead for entertainment. Do it in parks maybe. Or by the water front. You don’t need to talk to people or pay attention to them but it might help just to practice being outside more. Or if you need to go more slowly, podcasts/music in that setting so you can block the world out more. Then go to books so you can hear the world while you are also in your own. Then some day set the books down and just sit there and notice things.
Sigh. Stop. It’s really that simple. There’s no escape from your current predicament that doesn’t involve fundamental change. Oh, and substantial work. That’s just how it is. The earlier you start… the easier it’ll be. That’s it. That’s all. There’s nothing else.