artık ağlayamayacak noktaya geldim
Bu gece ağlamak istedim çünkü bağımlılığımdan ve tüm hayatım boyunca depresyonla mücadele etmekten vazgeçemedim, özellikle de hayatımın nihayet iyiye gittiğini ve burada her zamanki gibi aynı başarısızlıklar döngüsüne geri döndüğümü düşündüğümde.
önceden en azından duygularımı dışarı salıyordum (ağlıyordum) ama şimdi bunu bile yapamıyorum içimde nefret/bok gibi bir şeyler hissediyorum ama bunu ağlayarak çıkaramıyorum en azından eskiden ağlayıp güzel bir uyku çekebiliyordum ama şimdi yatağımda oturup sadece düşünüyorum.
Bazıları bunun anhedoni olduğunu, klinik depresyonun bir belirtisi olduğunu söylüyor ama bilmiyorum, yavaş yavaş artık umursamama noktasına geliyoruz.
Bu iğrenç hastalıkla mücadele eden hepinizin iyileşmesi için dua ediyorum. İnşaAllah!!
Etiketler:
Benzer İçerikler
Aralık'ta 22 yaşıma giriyorum, kendimi tamamen hayat...
Merhaba arkadaşlar, ben Meet. Bu Aralık ayında 22 yaşına gireceğim. BCA (IT) alanında lisans eğitimimi yakın zamanda tamamladım, ancak gerçek şu ki bu alanda kariyer yapmak istemiyorum. ...
Başlık: Ya çocukluğunuzdan beri kurduğunuz hayal yavaş...
Çocukluğumdan beri bu hayalim vardı. Bu, birkaç ay önce istediğime karar verdiğim bir şey ya da rastgele bulduğum bir kariyer hedefi değil. Bu, yıllardır yanımda taşıdığım,...
Kayıp hissetmek
31 milyon Ben ABD'de bir göçmenim. Kendim için oldukça iyi şeyler yapıyorum, kağıt üzerinde hayatımın iyi olduğunu düşünüyorum. İyi iş, düzgün daire, aile ve arkadaşlar. 2 şey,...
Bir yazılım mühendisi için yol?
Ben bir yazılım mühendisiyim ya da en azından eskiden öyleydim. Yaklaşık 2 buçuk yıldır sahada pek çalışmadım. İlk başta sağlık sorunları nedeniyle oldu ve daha sonra madde bağıml...
ABSN programımda mücadele ediyorum ve Sağlık Bilimleri a...
Şu anda hızlandırılmış bir BSN programındayım ve bunu başarıp başaramayacağımı sorgulamaya başlıyorum. Saatlerce ders çalışmama rağmen notlarım pek iyi değil ve bilgileri aklımd...
Bir kariyer yolu seçmekte zorlanıyorum
Herkese merhaba! Colorado'daki üniversitede ikinci sınıf öğrencisiyim. Hangi mesleği yapmak istediğimi seçerken gerçekten çok zorlanıyorum. Rad teknolojisi, sonografi vb. gibi uygulamal...
29 ay yakında 30 olacağım, ne yapacağımı bilmiyorum
Bu yüzden liseden mezun olduğumda bilgisayar bilimi okudum, ancak disleksik olduğum ve kodlamanın temelde imkansız hale geldiği için bu alanda hiçbir yeteneğim olmadığını kısa sürede ke...
Üniversite öğrencisi için kariyer fikirleri
Sosyoloji bölümünde okuyan ve özel eğitim alanında yan dal yapma potansiyeli olan bir üniversite ikinci sınıf öğrencisiyim ve yalnızca pediatri ile çalışmakla çok ilgileniyorum. Ölesi...
29 yaşında kariyer yolunu değiştirmeye çalışıyorum
29 yaşında iki çocuk babası. İnşaat tahmincisi olarak çalışıyorum ve iyi para kazanıyorum ama haftada 50 ile 70 saat arasında çalışıyorum ve ailemle geçirdiğim zamanın çoğunu kaç...
36 yaşında baştan başlamak - kariyer fikirleri mi?
*35 (başlıkta yazım hatası) Kariyerim çöktü ve 35 yaşında yeniden başlamanın bir yolunu bulmakta zorlanıyorum. Başlangıçta biyoloji okudum ve yüksek lisansa, tıp ya da dişçilik ok...
1 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Having tried and mostly failed, but sometimes succeeded breaking bad habits here is what I will say: It is much easier to break a habit when you show yourself compassion and expect that you will probably indulge that habit multiple times on your way to fully kicking it. Not to give yourself an excuse, but because, when you require perfection, you make any setback a catastrophe which saps the motivation to continue. It becomes easy to say, “what’s the use? I’m just like this and I’ll never break it.”
People don’t change overnight. You’ll get there. Be gentler on yourself and celebrate steady progress over perfection. Being human means being flawed. You aren’t alone.