artık ağlayamayacak noktaya geldim
Bu gece ağlamak istedim çünkü bağımlılığımdan ve tüm hayatım boyunca depresyonla mücadele etmekten vazgeçemedim, özellikle de hayatımın nihayet iyiye gittiğini ve burada her zamanki gibi aynı başarısızlıklar döngüsüne geri döndüğümü düşündüğümde.
önceden en azından duygularımı dışarı salıyordum (ağlıyordum) ama şimdi bunu bile yapamıyorum içimde nefret/bok gibi bir şeyler hissediyorum ama bunu ağlayarak çıkaramıyorum en azından eskiden ağlayıp güzel bir uyku çekebiliyordum ama şimdi yatağımda oturup sadece düşünüyorum.
Bazıları bunun anhedoni olduğunu, klinik depresyonun bir belirtisi olduğunu söylüyor ama bilmiyorum, yavaş yavaş artık umursamama noktasına geliyoruz.
Bu iğrenç hastalıkla mücadele eden hepinizin iyileşmesi için dua ediyorum. İnşaAllah!!
Etiketler:
Benzer İçerikler
Çoğu insanın varlığından bile haberdar olmadığı baz...
Çok özel/popüler kariyerleri duyarak büyüdük ama çalışmaya başladığınızda kimsenin bahsetmediği tonlarca iş olduğunu fark ediyorsunuz. Örneğin yakın zamanda tedarik zinciri koordin...
İngiltere Deloitte veya HMRC
Herkese selam, Biraz tavsiye almayı umuyorum. 25 yaşındayım ve küçük bir enerji firmasında kilit müşteri yöneticisi olarak çalışıyorum. Şu anki görevimde çok az ilerleme var, bu y...
Riskli deneyim mi yoksa istikrar mı?
Eğitimimin sonuna yaklaşıyorum ve yurt dışında staj yapma şansım olabilir, bu kısmen alanımla ilgili, turizm yöneticiliği gibi. Ancak bu şirket hakkında, özellikle kötü yönetim, aş...
Potansiyel olarak Mavi Yaka'ya geçmek için İKİ Beya...
O yüzden elimden geldiğince kısa tutacağım ve umarım bir sonuç çıkarmak için yeterlidir ama uzun olacak. 25 yaşındayım, üniversiteden 3 yıl önce mezun oldum. Finans mezunuyum, aynı za...
Üniversite Eğitimi Olmayan ve Sonunda Uzaktan Çalışmak ...
Hiçbir zaman üniversite diploması alacak param olmadı. Ben otizmliyim ve diploma olmadan ilerleyebileceğiniz, çalıştığım işlerden herhangi biri iç politikaya indi ve sosyal beceri eksikli...
hayatımda ne yapacağıma dair hiçbir fikrim yok (25f) yar...
herkese merhaba!! 25 yaşındayım ve hayatta kendimi çok kaybolmuş ve geride hissediyorum. Bununla konuşacak kimsem yok, bu yüzden herhangi bir tavsiye/yorum takdire şayandır. 2020'den beri (ar...
evet yani ben (28f) gerçekte ne yaptığımı merak ediyoru...
Hayatı eğlenerek ve kısa yollara başvurarak atlattım. Hiçbir şey yapmadım ve çok az şey başardım. Pek çok otelcilik işinde çalıştım ve önlisans eğitimimi bir hobi gibi gördüm. So...
Başarılı bir hayat yaşayan insanları kıskanıyorum
İyi bir kariyere sahip, yüksek maaşlı, yakışıklı ve sadece popüler olan, normal bir hayat yaşayan insanları çok kıskanıyorum. Öyle bir lüksüm yok ve ne kadar çabalarsam çabalayım b...
Uzay kuvvetlerinde subay olmalı mıyım? Diplomam teknik de...
Herkese merhaba, ben 29F, Uluslararası İlişkiler diplomam var ve Tedarik Zinciri Yönetimi alanında başka bir diplomaya doğru çalışıyorum. Gerçekten Uzay Kuvvetlerinde subay olabilir miyi...
22 milyon kendimden umudumu kaybediyorum
22 yaşındayım ve bir mentorluğa yatırım yapıp müşteri kazanmak için tüm paramı reklamlara harcadıktan sonra bir kez daha başarısız olduğumu hissediyorum. Yani temelde grafik tasarım...
1 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Having tried and mostly failed, but sometimes succeeded breaking bad habits here is what I will say: It is much easier to break a habit when you show yourself compassion and expect that you will probably indulge that habit multiple times on your way to fully kicking it. Not to give yourself an excuse, but because, when you require perfection, you make any setback a catastrophe which saps the motivation to continue. It becomes easy to say, “what’s the use? I’m just like this and I’ll never break it.”
People don’t change overnight. You’ll get there. Be gentler on yourself and celebrate steady progress over perfection. Being human means being flawed. You aren’t alone.