artık ağlayamayacak noktaya geldim
Bu gece ağlamak istedim çünkü bağımlılığımdan ve tüm hayatım boyunca depresyonla mücadele etmekten vazgeçemedim, özellikle de hayatımın nihayet iyiye gittiğini ve burada her zamanki gibi aynı başarısızlıklar döngüsüne geri döndüğümü düşündüğümde.
önceden en azından duygularımı dışarı salıyordum (ağlıyordum) ama şimdi bunu bile yapamıyorum içimde nefret/bok gibi bir şeyler hissediyorum ama bunu ağlayarak çıkaramıyorum en azından eskiden ağlayıp güzel bir uyku çekebiliyordum ama şimdi yatağımda oturup sadece düşünüyorum.
Bazıları bunun anhedoni olduğunu, klinik depresyonun bir belirtisi olduğunu söylüyor ama bilmiyorum, yavaş yavaş artık umursamama noktasına geliyoruz.
Bu iğrenç hastalıkla mücadele eden hepinizin iyileşmesi için dua ediyorum. İnşaAllah!!
Etiketler:
Benzer İçerikler
Bu doğru yol mu?
Yıllarca perakende ve fast food sektöründe çalışıp Alzheimer hastası büyükanneme baktıktan sonra 27 yaşında lojistik okuyorum. İki yıl önce vefat etti ve ben güvenliğe gittim ama par...
22 yaşındayım ve hayatımla ne yapacağım hakkında hiç...
(İngilizcem için özür dilerim, ana dilim için değil) Merhaba, 22 yaşındayım ve hemşirelik diplomamı yeni aldım ama dürüst olmak gerekirse hemşirelik hiçbir zaman hayalimdeki iş ya da...
Birinin bana iş vermesine ihtiyacım yok. Keşke birisi ban...
Son zamanlarda çok zorlanıyorum ve açıkçası bu duyguları başka nereye koyacağımı bilmiyorum. Yüksek lisansımı Klinik Psikoloji alanında tamamladım ve diplomamı almak kolay olmas...
Felsefe ve Sinirbilimin çift diploması iyi midir?
Merhaba, Bir ana dal seçme konusunda biraz çıldırdığım için şimdi biraz reddit'e çarpıyorum. Benim tutkum felsefe ama aynı zamanda iyi maaşlı bir iş de isterim, gerçekten mecbur kal...
Cesareti kırıldı ve 36 yaşında kaybedildi
Sanatla ilgili bir şeyler yapma umuduyla başladım ve lise dışında animasyon üzerine üniversiteye gittim. Yaklaşık 2 yıl sonra, bilgisayar tarafına girmeye başlayınca, bunun pek de eğlen...
Hayatın yönü ve yarı yolda bütün benliğimi kaybetmek
Son birkaç yıldır çok zor zamanlar geçiriyorum. Sebebini tam bilmiyorum ama beni rahatsız eden şeyler var. Hayatın aynı evresinde bir kez bulunmuş insanların tavsiyesine ihtiyacım var. 2...
Birinci Sınıf Konuşma Terapisti Dışarı Çıkmak İstiy...
Herkese merhaba! Uzun gönderi için şimdiden özür dilerim - kendimi inanılmaz derecede kaybolmuş hissediyorum ve gerçekten nereye döneceğimi bilmiyorum. Yakın zamanda yüksek lisansımı ko...
Birçok büyük tutkusu olan insanlar; okuldan sonra ilk ola...
Avustralya'da bir lise öğrencisiyim ve gelecek konusunda heyecanlıyım ama ilgi alanlarımı nasıl bir araya getireceğim konusunda kafam karıştı. Dünyayı dolaşmak, farklı kültürleri den...
O kadar kaybolmuş ve perişan haldeyim ki.
32M, İngiltere, 10 aydır işsiz, önceki işi 10 yıl boyunca bir kafedeydi. Okulda pek başarılı olamadım, üniversitede BT okudum, hoşuma gitmediği için Dijital Medya üniversitesinden ayrı...
20'li yaşlarımın ortasındayım ve iyi bir kariyere ...
Ben 20'li yaşların ortasında Asya'da yaşayan bir adamım ve yıllardır bir şeylerle mücadele ediyorum. Son zamanlarda neredeyse dayanılmaz hale geldi. Kağıt üzerinde hayatım berbat değil...
1 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Having tried and mostly failed, but sometimes succeeded breaking bad habits here is what I will say: It is much easier to break a habit when you show yourself compassion and expect that you will probably indulge that habit multiple times on your way to fully kicking it. Not to give yourself an excuse, but because, when you require perfection, you make any setback a catastrophe which saps the motivation to continue. It becomes easy to say, “what’s the use? I’m just like this and I’ll never break it.”
People don’t change overnight. You’ll get there. Be gentler on yourself and celebrate steady progress over perfection. Being human means being flawed. You aren’t alone.