32, çocukluk anılarımdan kaçmak istiyorum.

Merhaba.

Uzun ve sıkıcı bir hikaye anlatmayı düşünüyorum.

Babam ve üvey erkek kardeşimle yaşıyordum. 9-16 yaşları arasında babamın cinsel istismarına uğradım. Kardeşim ne zaman morali bozuk olsa paramı alır ve bana vururdu.

Bütün işleri ben yapıyordum ve hep fakirdik. Ev hamamböcekleriyle doluydu ve lavaboda kardeşimin balgamı vardı.

İyi bir öğrenci değildim ama birkaç yakın arkadaşım vardı. Pop müzik dinlemeyi çok seviyordum. Bir kaçış gibi hissettim. O zamanlar içi boş bir şarkıcı olma hayali olduğunu düşündüğüm şeye tutunmuştum.

Ben 16 yaşımdayken babam kalp krizinden öldü ve ben de annemin yanına taşındım. Kardeşim kendi hayatını yaşamak için ayrıldı ve o zamandan beri iletişim kuramadık, bu da bizi rahatlattı.

Annem ben 7 yaşındayken evden ayrıldıktan sonra ara sıra onunla konuşmuş ve gizlice buluşmuştum ama birlikte yaşamak kolay değildi. Devlet yardımlarıyla boğuşuyordu.

Okuldan eve geldiğimde sürekli içki içip ağlıyordu. Sessizce odama çıkıp kulaklığımı taktım. Ona yük gibi hissettim. Sonunda kavga etmeye, hakaret etmeye ve hatta birbirimize vurmaya başladık.

19 yaşında biraz para biriktirdim ve büyük bir şehre taşındım. Bu en iyi zamandı. Ayrı olmak aslında annemle ilişkimi daha iyi hale getirdi.

Yine de ne yapacağımı bilmiyordum. Ne arkadaşım vardı, ne de tavsiye isteyebileceğim kimse. Sadece para kazanmak ve harcamak için tam zamanlı işlerde çalıştım.

İş ya da insanlar çok zorlaştığında istifa edip aylarca, hatta bir iki yıl dinleniyordum. Sadece yaşam masraflarımı karşılamak için borçlandım ve şimdi otuzun üzerindeyim.

Şimdi 32 yaşındayım. Devletin bir iş programındayım ve harçlıkla yaşıyorum.

Özellikle yapmak istediğim bir şey yok ama hedefim Haziran ayına kadar iş bulmak.

Belki de son zamanlarda kendimi zayıf hissettiğim için sık sık çocukluğumu düşünüyorum.

Özellikle bende fiziksel olarak hiçbir sorun olmadığı için, para biriktirmek için düzenli bir işte çalışmak ya da düzgün bir eş bulmak gibi ‘normal ve sıradan’ bir hayat yaşayamayacağımı düşünmek bana acı veriyor. Gerçekleştirmek istediğim bir hayalim bile yok.

İyi çıktığım için kendimle gurur duyuyorum ama aynı zamanda o çocuğun umduğu şeyin bu olmadığını düşünerek bir boşunalık duygusu da hissediyorum. Yürüyüşe çıkmak bile zordur. İlaç almam gerektiğini biliyorum. Bu ayın harçlığı geldiğinde gidip reçete alacağım.

Bu çaresizlik duygusuyla ne yapacağımı bilmiyorum. Geri dönemeyecek kadar uzağa geldiğimi hissediyorum ama yine de geri dönecek hiçbir yerim yok. Herkes bu duyguları yaşıyor mu?