30 yaşına girdiğinizde seçenek olmadan ne yaparsınız?
Beni mutlu etmek için ne yapabileceğimi bilmediğim noktaya kadar ciddi depresyonum var. Biraz tasarruf ettim, ama bir bakkalda yarı zamanlı çalışıyorum, ailemle birlikte yaşıyorum, yaşam becerileri yok, arkadaş yok, araba yok, sürüş bana çok fazla endişe veriyor.
Hangi adımın atılacağını bilmiyorum çünkü başlamak için çok geride olduğumu hissediyor. Şehirdeki bir dairede yaşamanın tipik genç yetişkin hayatına sahip olduğunu, her zaman yapacak bir şeylerle çıktığını hayal ediyorum. Ama yapabildiğimi bilmiyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Şu anda 3 seçenek arasında sıkışıp kaldım: kalbim, a...
Şu anda kendimi çok sıkışmış hissediyorum. Biraz arka plan: Ben genç bir anneydim. Gençliğimi ve 20'li yaşlarımın başlarını kızımın geçimini sağlamak için deli gibi çalışarak ...
Hayatımda ne yapmak istediğimi bilmiyorum
Lise son sınıftayım ve kariyer seçme konusunda kendimi çok stresli hissediyorum. Yüksek maaşlı işlerin çoğu diploma gerektirir ama genel not ortalamam 2.3 ve iş eğitime gelince kesinlikle...
30 yaşın üzerindeki erkekler uzun süre yalnız kaldıkta...
Demek istediğim, hayatında kimse yokmuş gibi. Yepyeni bir ülkeye falan taşınıyorsun. Yeni bir hayat, topluluk, neşe, bir partner/aile vb. oluşturmak. Bunu çok kısa tutacağım, elbette ba...
Ne yapmak istediğimi nasıl öğrenebilirim? 23F
Birkaç yıl önce Bilgisayar Bilimleri bölümünden mezun oldum, bundan keyif aldım ama bunun kariyer olarak yapmak isteyeceğim bir şey olduğunu düşünmüyorum. Şu anda bir elektronik mağaza...
Şu anki işimde tükendim ve ayrılma zamanımın geldiğin...
4 yıldır yerel yönetimde çalışıyorum ve başından beri çok kötü zamanlar geçirdim. İşimde iyiyim ama bu beni fazlasıyla tatmin etmiyor. Devam etme zamanının geldiğini bildiğim bir n...
38 yaşında hayat değişti
MERHABA! Sıkışmış hissediyorum. Bu ay 38 yaşına yeni girdim ve kendimi her zamankinden daha fazla sıkışmış hissediyorum. Son 20 yılı aşkın süremi restoran sektöründe geçirdim ve ş...
Daha yüksek maaşlı bir iş için Nestlé'den ayrılm...
Daha yüksek maaşlı bir iş için Nestlé'den ayrılmalı mıyım, yoksa kalıp daha iyi bir rol için pazarlık mı yapmalıyım? Şu anda Nestlé Business Services'te İK Yönetimi ve Bordro alan...
25 yaşındayım, güzel sanatlar okuyorum ve kariyerimi tam...
25 yaşındayım ve şu anda doğduğum ülke olan Hollanda'da Güzel Sanatlar okuyorum. Gerçek şu ki, bu benim ikinci seferim ve ikinci okula gidiyorum ama bundan nefret ediyorum. İlk okul beni bi...
Gerçekçi olmak gerekirse 30 yaşında başarılı bir müz...
Bunun bir nevi olduğunu biliyorum "çocukluk hayallerimi hâlâ gerçekleştirebilir miyim" soru, ama bu benim için tam anlamıyla çocukluğumdan beri bir rüyaydı. DJ olmayı ilk istedi...
Dönen matematikçiler için tavsiyeler
Merhaba Reddit. Kariyerimi nereye götüreceğime dair tavsiyelerin yanı sıra iş piyasasında nasıl ilerleyeceğime dair ipuçları almak için buradayım. Aşırı ve belirsiz olduğum için şim...
4 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Get your depression at bay and things will start to fall into place for you. No quitting. Set a goal and go achieve it. Good luck.
If i was in your position I would use this time to start volunteering. It will get you out of your head, around people and may give you some insight in what you can go back to school to study
>depression
I think best practices here is probably to go see a therapist. Thats your best option. You may be able to figure it out yourself but dont count on it, since it’s difficult and will take more time that way. Go to a therapist.
>grocery store, no skills
That means you have to go to college. Study something and try and get some marketable skills, and then your college will have a counselor and connections, and apps like Handshake to get you a job ay least above the poverty line. Personally I am doing WGU right now, an online college. Possibly, just do any degree for now, since it’s mostly a box people check off, and a significant barrier when you don’t have it.
>I want to live in the city… but idk if I can
Yeah, you can. People with far more severe issues have done this.
“it feels like I’m too far behind to even begin.”
***Why?*** What extra incentive would an 18 year old have to start working on their life and would that life still be worth working towards without those extra incentives?
I’d start by really reflecting on that question. It’s extremely understandable why you’d get caught up in the shame of being behind. However, if those feelings of shame should be dictating what to do next is another question entirely.
If your effort and courage can be directed to one thing, I would say any form of social support. Therapist, online community, even a podcast of people who have been in your shoes – something where you are invested in other people or they are invested in you.