30 yaşına girdiğinizde seçenek olmadan ne yaparsınız?
Beni mutlu etmek için ne yapabileceğimi bilmediğim noktaya kadar ciddi depresyonum var. Biraz tasarruf ettim, ama bir bakkalda yarı zamanlı çalışıyorum, ailemle birlikte yaşıyorum, yaşam becerileri yok, arkadaş yok, araba yok, sürüş bana çok fazla endişe veriyor.
Hangi adımın atılacağını bilmiyorum çünkü başlamak için çok geride olduğumu hissediyor. Şehirdeki bir dairede yaşamanın tipik genç yetişkin hayatına sahip olduğunu, her zaman yapacak bir şeylerle çıktığını hayal ediyorum. Ama yapabildiğimi bilmiyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Geleceğim hakkında tamamen umutsuz hissediyorum
Herkese merhaba, başlıkta da belirtildiği gibi 27m yaşındayım ve geleceğim hakkında tamamen umutsuzum. Zamanımı ve enerjimi boşuna harcadığımı ve Araştırma Yüksek Lisans derecesi ile...
uzun hastalık + pazar değişikliği = uzun süre işsiz ka...
Son kurumsal iÅŸimi (iÅŸ analisti) 1,5 yıl önce uzun ve karmaşık bir hastalık nedeniyle kaybettim, ardından alanımda pazar deÄŸiÅŸikliÄŸi baÅŸlatıcısı oldum ve ÅŸimdi geri dönmeye çalışÄ...
Ne yapmalıyım
Küçüklüğümden beri hayvanlarla çalışıyorum. Şu anda 25 yaşındayım. Veteriner teknisyeniyim ama sertifikalı değilim ve yaptığım işi seviyorum. Onsuz kim olurdum bilmiyorum. Sahipler...
Hasta bakımı dışında iyi maaÅŸlı bir kariyer arayan iÃ...
MERHABA! 21 yaşında, Biyoloji ağırlıklı Mikrobiyoloji ağırlıklı bir lisans mezunuyum ve bu yıl mezun oluyorum. Bir süredir belirli bir doktor türü olarak kariyer yapmayı planlıyordum v...
İlk işimden 2 saat önce ayrıldım
Hey, 2026 Mayıs'ta daha yeni bayıldıktan sonra 22 yaşında Hindistanlıyım ve önümüzdeki ay pazarlama yöneticisi olarak işe girdim. Bunu 4 ay boyunca yaptım ama kendimi o kadar çok hissett...
Yılda 100 bin veya daha fazla kazandıran işler var mı?
Asgari düzeyde veya hiç nitelik olmadan mı? Sadece merak ettim hahaha
Neredeyse 26, diplomadan sonra hayat raydan çıktı
2023 yılında Bilgisayar Bilimleri bölümünden mezun oldum; üniversitemin onur programında 3,9 not ortalaması ile. Hemen diploma almak için her şeyi ayarladığımı sanıyordum ama her seferi...
Kariyerimde kaybolmuÅŸ hissediyorum ve okul danışmanlığÄ...
Merhaba, 20'li yaşlarımın ortasındayım ve konu kariyerime gelince kendimi oldukça kaybolmuş hissediyorum. Genel Çalışmalar alanında İnsani Hizmetler alanında yoğunlaşarak lisans derece...
30 yaşında, işsiz ve yeni bir yol bulmaya çalışıyor
Maalesef muhasebe alanında çalışmayı, kariyer yapmayı, kendimi geliştirmeyi ve sonunda CPA'mı almayı gerçekten istiyordum. Ama açıkçası buradaki işletme sahipleri motivasyonumu tamamen ...
TAVSÄ°YE GEREKÄ°YOR
Merhaba tavsiyeye ihtiyacım var, diplomamı almaya deÄŸer mi? Artık hemÅŸire olmak istemediÄŸim için hemÅŸirelik diplomasından saÄŸlık ve sosyal diplomasına geçtim, ancak diplomama 2 yıl yatÄ...
4 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Get your depression at bay and things will start to fall into place for you. No quitting. Set a goal and go achieve it. Good luck.
If i was in your position I would use this time to start volunteering. It will get you out of your head, around people and may give you some insight in what you can go back to school to study
>depression
I think best practices here is probably to go see a therapist. Thats your best option. You may be able to figure it out yourself but dont count on it, since it’s difficult and will take more time that way. Go to a therapist.
>grocery store, no skills
That means you have to go to college. Study something and try and get some marketable skills, and then your college will have a counselor and connections, and apps like Handshake to get you a job ay least above the poverty line. Personally I am doing WGU right now, an online college. Possibly, just do any degree for now, since it’s mostly a box people check off, and a significant barrier when you don’t have it.
>I want to live in the city… but idk if I can
Yeah, you can. People with far more severe issues have done this.
“it feels like I’m too far behind to even begin.”
***Why?*** What extra incentive would an 18 year old have to start working on their life and would that life still be worth working towards without those extra incentives?
I’d start by really reflecting on that question. It’s extremely understandable why you’d get caught up in the shame of being behind. However, if those feelings of shame should be dictating what to do next is another question entirely.
If your effort and courage can be directed to one thing, I would say any form of social support. Therapist, online community, even a podcast of people who have been in your shoes – something where you are invested in other people or they are invested in you.