28 yaşındayım, travmadan ve yanlış başlangıçlardan dolayı tükenmiş durumdayım… Hiç beklemediğim bir hayatı nasıl kurabilirim?

Hey, 28 yaşındayım ve kendimi tamamen kaybolmuş hissediyorum. Hayatım… çok şeydi.

Depresyonda ve intihara meyilli bir şekilde büyüdüm ve ailem çoğunlukla ortalıkta yoktu ya da istismarcıydı. Yıllar önce onları aramayı bıraktım çünkü kendimi korumak zorundaydım. Ergenlik dönemim ve 20’li yaşlarımın başı çoğunlukla hasta babama bakmakla geçti ve hayatımın neredeyse tamamını kaybettim. Nörodejeneratif bir hastalığı vardı ve bağımsızlığını/hareket kabiliyetini/konuşmasını kaybetti, bu yüzden bakımı gerçekten de geriye dönüp baktığımızda evde yapmaya çalışmak için çok fazlaydı.

Liseden sonra birkaç program denedim: Çevre Teknolojisi, Sağlık Öncesi… okulu bıraktım. PSW yaptım ve uzun süreli bakımda çalıştım. RPN’yi denedim, bıraktım. Annemle babamın ortaöğretim sonrası eğitim almam için beni ne kadar dırdır etmesine rağmen babama bakarken okula zar zor odaklanabiliyordum.

Sonra hayat çok sert vurmaya devam etti: Yıkıldım, babama bakmayı bıraktım (onu anneme bıraktım), desteksiz askere gittim, salgın oldu, yakın arkadaşım intihar etti, babam öldü, araba kazası geçirdim ve beyin hasarı geçirdim, askerden tıbbi olarak taburcu oldum, 2 yılımı iyileşerek geçirdim…

Geçen yıl nihayet Sağlık Öncesi sertifikayı bitirdim. Daha sonra BScN’ye başladım ama evde desteğim olmadığı ve odaklanamadığım için tekrar bıraktım.

Şimdi işsizim, bir ilkokulda gönüllü olarak çalışıyorum, hâlâ depresyondayım ve açıkçası hiç beklemediğim bir hayatı nasıl planlayacağımı bilmiyorum. Sanki onun burada olmasını bile istemiyorum.

Başka biri “yeniden” başlamak için çok fazla şey yaşadığını hissetti mi? Tamamen bitkin olduğunuzda ve kendinizden emin olmadığınızda nasıl bir yol seçersiniz? Tavsiyeye ihtiyacım olabilir, hatta sadece başka birinin hikayesini dinleyebilirim

Teşekkürler