26m başarısızlık ve değişmek istiyorum.
Burada bu yaÅŸ oldu ve kaybeden olmaktan baÅŸarılı olmaya giden oldu mu? BaÄŸlam için, bu yıl uzun vadeli iÅŸsizlik ile mücadele ettim, tüm spor salonumu kaybettim, hala evde yaşıyorum. Bu yıl kendimi kaybettim. Parasızdım, sıska olmaya geri döndüm, hiçbir iliÅŸkisi olmadı ve hayatımdan nefret ettim. 5 ayda 27 olacağım ve bu yıl bir araba sahibi olmak ve ülke dışına seyahat etmek dışında gösterecek hiçbir ÅŸeyim yok. Temelde deÄŸeri olmayan bir erkek çocuÄŸum. 20’li yaÅŸlarım boyunca durgunlaÅŸtım. Her zaman çıkmaz iÅŸlerde çalıştı, asla zam almak için bakmadı, her zaman sadece hayatta yaÅŸamak için minimum çıplak yapıyor.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Hayatım boyunca PMDD ve duygudurum bozukluklarıyla mücade...
Endometriozisim, PMDD'm var ve şimdi yeni keşfettiğim ve nasıl tedavi edeceğimi öğrendiğim bir duygudurum bozukluğum var. Her zaman sosyal olarak mücadele ettim ve hiçbir zaman bir işi uz...
Kapana kısılmış hissediyorum, becerilerimi/özgeçmişim...
Bunun sadece bir söylenti olup olmadığını veya tavsiyesi olan birinin olup olmadığını bilmiyorum ama... Özgeçmişinize uymayan işlere başvurma konusunda pek çok tavsiye görüyorum, anc...
5 yaşımdan beri Sosyal Fobim var, 29 yaşındayım. İşsi...
Bugün, plan kullanma konusunda hiç deneyimim olmayan yeni bir iÅŸe, CNC'ye (lazer kesim) baÅŸlamam gerekiyordu. Birkaç gün önce bir röportaj yaptım ve isteksiz de olsa kabul ettim. Bugün çalÄ...
35 yaşında işe dönmek
New York'ta on yıllık bir aradan sonra nihayet işe dönmeyi ümit eden bir SAHM'im. Bu süre zarfında engelli kardeşime ve son üç yıldır da kanser tedavisi sırasında anneme bakıcılık yap...
tıp fakültesine girdim ama gitmeye cesaret edemiyorum
Umarım bu yazı gündemden düşmez ama bu kararla ilgili zor zamanlar yaşıyorum. 24M, sarmaşık ligindeki bir tıp fakültesine girdim. Aynı zamanda tıp dışında da bir kariyer inşa ediyorum...
17 yaşında müziği kovalamak için okulu bıraktım, şim...
26 yaşındayım ve sanki hiç gerçekleşmemiş bir hayalin peşinde koşarak hayatımı mahvetmiş gibi hissediyorum. Müziğin beni kurtaracağına gerçekten inandığım için 17 yaşında okulu ...
Web geliştirmeyi ve/veya veri görselleştirmeyi öğrenmey...
Yapay zeka çağında bu becerileri öğrenmeye değer mi diye merak ediyorum. Bazı çevrimiçi geliştiriciler bunu öğrenmenin evet olduğunu söylüyor ancak diğerleri hayır diyor.
20 yaşındaki bir çocuk nasıl yeniden dans etmeye başlar...
20 yaşındaki bir çocuk nasıl yeniden dans etmeye başlar?
İşe alınamaz hale gelmeden işime ara vermenin bir yolu v...
Ben bir yazılım mühendisiyim. Son 10 yıldır aralıksız çalışıyorum. 37 yaşında bir erkeğim. Ben de bir gurbetçiyim, bu da bekar olduğum zamanlarda uzun süre izolasyonda yaşadığım a...
28 yaşında üniversiteye döndüm, hâlâ moralim bozuk
28 yaşındayım ve 2024 sonbaharında okula geri döndüm. Halk sağlığı alanında geçiş diplomamı almaya yaklaşık 9 ders uzaktayım. Şu anki planım SBSU veya CSFU gibi yerel 4 yıllık bir...
3 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
It’s never to late to change your direction in life
The thing about the gym though is that if you exercised in the past you will have muscle memory therefore, whenever you exercise again you will gain muscle at a faster rate compared to when you had first began exercising.
You can turn around. If it helps, here’s my story:
At 27 I had a college degree, private, expensive, and had held no real job, no professional work experience, had generated no real income. My then boyfriend left me for another girl, and I was living paycheck to paycheck. On top of that, a tooth was starting to hurt real bad and I had no dental insurance. How does the A Student ends up so behind the pack?
I tried asking my mother for money to go to the dentist, she hung up and said it was my responsibility, this was the life I had chosen. I don’t even remember how I pooled the money and got the needed care, but I was done with that life. I was trying to become an artist, but evidently had no mentorship and no idea on how to do it. So that was it for me. I applied for a sales job, said farewell to music school, packed my stuff and move once again. First paycheck felt like “this is life, this is what security feels like”. Wrong, I was fired 10 months into the gig and the guy I dated during that period literally ghosted me.
Then I got into an arts management internship, spend my last dimes mostly from my severance package and went all in. I lived with a host family which allowed me to witness what a loving family is like. I was still broke, but emotionally better than before. Then… just one thing after the next. Once I hit my first professional gig, the next ones lined up. 8 years later, I’m in a very solid position (startup tho, they can still fire me at any day) and whatever happens I tust I got some serious skills businesses are willing to pay for, not out of the blue, there was sleepless nights studying and lots of failed projects, but here we are, in a place I never thought I was gonna be.
Not everything is great. I cry constantly, grieving for my mid 20’s hoping I hadn’t screwed up so hard, lost so much time chasing fuckboys instead of building real connections, I wouldn’t be this lonely had I known better back then. But I guess… one step at the time, at least this time we won’t starve.
So, yeah, you’re gonna make it, just keep pushing. And remember to seed now what you want to harvest: real friendships, connection, and the rest will come with grit.