26 yaşındayım ve on yıldır çürüyorum

16 yaşımdan beri kendimi kendi hayatımda kapana kısılmış hissediyorum, zar zor ilerleme kaydettim (geçiş yapmak ve evsiz olmamak dışında). İşim yok, video oyunları ve televizyon/filmler (tüm gün kıçımın üstünde oturmak) ve ara sıra spor salonu ziyaretleri dışında gerçek hobilerim yok. Birkaç iş buldum ama onları tutamadım. (kronik ağrı, zihinsel sağlık sorunları ve düşük özgüven, bu yüzden bir TONNE’u kendi kendime sabote ediyorum) Sanki 10 yıldır bir rüyadayım ve tam bir kaybeden olarak uyandım.

Geleceği düşünmeyi sevmiyorum, sosyal yardımdan kurtulabileceğimi hiç düşünmüyorum ve kronik ağrılarım daha da kötüleşecek. Hiç umut var mı? Yani çocuk sahibi olmayı planlamıyorum bu yüzden en azından bu konuda endişelenmeme gerek yok ama yaşlanıp acı ve yoksulluk içinde öldüğümde ne olacak? Kendimi çok aptal hissediyorum ve bunların hepsi benim hatam. Elbette, zihinsel ve fiziksel sağlık her zaman kontrolümde değil ama eğer sadece eğilip ders çalışsaydım, üniversiteyi bırakmasaydım, krizler yüzünden işten ayrılmasaydım ya da en azından 26 yaşında hala hayatta olma ihtimalini düşünmeseydim belki bu karmaşanın içinde olmazdım.

Ortaokulu bıraktığımdan ve GCSE’lerim çok kötü olduğundan, kaslarımın eklemlerimi bir arada tutabilmesi için spor salonuna gitmeye çalıştığımdan beri ABE kursuna başvurdum. İş piyasası çok kötü olduğu için belki bir yıl içinde beşeri bilimler okumak istedim, ne istersen okusan iyi olur. Ben de akıl sağlığımı düzeltmeye çalışıyorum ama terapi benim için bir olasılık değil ve NHS iyi durumda, NHS. Neyse bu yazı çok uzun ve bundan ne istediğimden bile emin değilim. Umarım bu kadar iyi olmaz, artık gençleşmiyorum ve korkuyorum.