26 yaşındayım ve on yıldır çürüyorum

16 yaşımdan beri kendimi kendi hayatımda kapana kısılmış hissediyorum, zar zor ilerleme kaydettim (geçiÅŸ yapmak ve evsiz olmamak dışında). Ä°ÅŸim yok, video oyunları ve televizyon/filmler (tüm gün kıçımın üstünde oturmak) ve ara sıra spor salonu ziyaretleri dışında gerçek hobilerim yok. Birkaç iÅŸ buldum ama onları tutamadım. (kronik aÄŸrı, zihinsel saÄŸlık sorunları ve düşük özgüven, bu yüzden bir TONNE’u kendi kendime sabote ediyorum) Sanki 10 yıldır bir rüyadayım ve tam bir kaybeden olarak uyandım.

Geleceği düşünmeyi sevmiyorum, sosyal yardımdan kurtulabileceğimi hiç düşünmüyorum ve kronik ağrılarım daha da kötüleşecek. Hiç umut var mı? Yani çocuk sahibi olmayı planlamıyorum bu yüzden en azından bu konuda endişelenmeme gerek yok ama yaşlanıp acı ve yoksulluk içinde öldüğümde ne olacak? Kendimi çok aptal hissediyorum ve bunların hepsi benim hatam. Elbette, zihinsel ve fiziksel sağlık her zaman kontrolümde değil ama eğer sadece eğilip ders çalışsaydım, üniversiteyi bırakmasaydım, krizler yüzünden işten ayrılmasaydım ya da en azından 26 yaşında hala hayatta olma ihtimalini düşünmeseydim belki bu karmaşanın içinde olmazdım.

Ortaokulu bıraktığımdan ve GCSE’lerim çok kötü olduÄŸundan, kaslarımın eklemlerimi bir arada tutabilmesi için spor salonuna gitmeye çalıştığımdan beri ABE kursuna baÅŸvurdum. Ä°ÅŸ piyasası çok kötü olduÄŸu için belki bir yıl içinde beÅŸeri bilimler okumak istedim, ne istersen okusan iyi olur. Ben de akıl saÄŸlığımı düzeltmeye çalışıyorum ama terapi benim için bir olasılık deÄŸil ve NHS iyi durumda, NHS. Neyse bu yazı çok uzun ve bundan ne istediÄŸimden bile emin deÄŸilim. Umarım bu kadar iyi olmaz, artık gençleÅŸmiyorum ve korkuyorum.