23F ve hayatımın geri kalanında ne yapmak istediğime dair hiçbir fikrim yok.

Ben bir 23F’im ve nişanlım 24M ile yaşıyorum ve ağırlıklı olarak maddi olarak onun tarafından destekleniyorum. Kirayı, faturaları, araba sigortamızı ve gezilerimizin çoğunu ödüyor. Yiyecek, kedi malzemeleri ve kendi arabamın masraflarını ben ödüyorum ve fırsat buldukça ona akşam yemeği ısmarlıyorum. Ben de çalışıyorum, bu yüzden onunla dalga geçip, evde kanepede zamanımı boşa harcamıyorum. Şu anda haftanın 3 günü hizmetçi, 5 günü resepsiyonist olarak çalışıyorum. Para şimdilik yeterli ama hayatımın geri kalanında istediğim bu değil.

İntihara meyilli sorunlarım nedeniyle 16 yaşımdayken liseyi bıraktım ama 19 yaşında GED’imi aldım. Gerçekten bu kadar uzun yaşayacağımı hiç düşünmemiştim, bu yüzden üniversite için para biriktirmeye çalışmadım ya da ailemden para biriktirmelerini istemedim çünkü gitmeyi hiç düşünmedim. Şimdi, 23 yaşındayım, evden taşınıyorum ve ablam (altın çocuk) bekarlığa veda ederken, her şeyi berbat ettiğimi hissediyorum. Okula ne için gitmek istediğimi, nereye gitmek istediğimi, nasıl bir kariyer yolu istediğimi düşünmeye çalıştım ama bir türlü sonuca varamıyorum. Çalışmak istemiyorum ve bunu arsızca söylemiyorum. İşlerin gidişatı nedeniyle geleceğe dair karamsar bir bakış açısına sahip olma eğilimindeyim ve okula binlerce dolar ve zaten 4 yıl sonra dünya havaya uçtuğunda hiçbir önemi olmayacak bir işe yüzlerce saat harcamak istemiyorum. Kız kardeşim bana neyle ilgilendiğimi ya da para kazanmak için neyde yeterince iyi olduğumu düşünmemi söyledi ama ben bilmiyorum.

Ben her zaman teknoloji konusunda bilgili tarafta oldum, bu yüzden BT’ye girmeyi düşündüm, ancak herkes ve anneleri yapay zekanın kontrolü ele alacağını ve kariyerin sürekli değiştiğini, dolayısıyla 4 yılda öğrendiklerimin mezun olduğumda bile geçerli olmayacağını söyleyerek beni vazgeçirmeye çalıştılar. Dürüst olmak gerekirse nereden geldiklerini anlıyorum. Başka bir şey grafik tasarımdır. Canva ve Photoshop ile uğraşmayı ve insanların bakabileceği şeyler yapmayı seviyorum, ancak AI mevcut olduğunda kimsenin kendisi için bir logo veya web sitesi yapması için birine para ödemeyeceğini ve bunu ücretsiz yapacağını kendim biliyorum, bu yüzden kendimi bu işten vazgeçirdim. Yine de bunu her zaman bir ek iş olarak yapabilirdim. Kendimi yaparken görebildiğim son şey tarihteki bir şeydir. Ortaçağ Avrupa’sının tarihini ve dünyanın zamanın başlangıcından bu yana nasıl değiştiğini öğrenmeyi seviyorum, ancak kendi araştırmam bana, tarih alanında lisans yapan biriyle öğretmen olmaktan başka pek bir şey yapamayacağımı söyledi ki bunu gerçekten ama gerçekten yaparken göremiyorum ve yapmak da istemiyorum. Tarih diplomamı alacak olsaydım, İç Savaş’tan bahseden bir ortaokulda değil, bir müzede ya da milli parkta çalışmak isterdim.

Hiçbir kariyer hedefim yok, hayatımın geri kalanında tek bir şey yapacak motivasyonum yok, maddi yardım alsam bile beni perişan edeceğini bildiğim okula binlerce dolar harcamak istemiyorum. Ne kadar yaşarsam yaşayayım, bir noktaya, bir işe takılıp kalmak değil, sadece sevdiklerimle vakit geçirip dünyayı görebilmek istiyorum. Kendimi çok kaybolmuş ve geride kalmış hissediyorum çünkü okulda değilim ve hangi kariyer yolunu istediğimi bilmiyorum. Bazen beni gözyaşlarına boğuyor.