22 yaşındayım ve hayatımla ne yapacağım hakkında hiçbir fikrim yok

(İngilizcem için özür dilerim, ana dilim için değil)

Merhaba, 22 yaşındayım ve hemşirelik diplomamı yeni aldım ama dürüst olmak gerekirse hemşirelik hiçbir zaman hayalimdeki iş ya da meslek değildi. "aramak" veya herhangi bir şey. Hiçbir zaman hayalimdeki bir iş ya da gelecekle ilgili bir planım olmadı. Yani 18 yaşındayım, haydi deneyelim diyordum.

Bu hayatımın en kötü ve aynı zamanda en iyi kararıydı, yeni en iyi arkadaşlar buldum ve bazı güzel anılar da buldum, ama Aman Tanrım, gerçekten ölmek istediğim zamanlar vardı.

Bağlam olarak ben yalnız bir çocukum, ailem beni seviyor ve evet çok korunuyordum ve biraz şımartılmıştım, ama onlar fakirdi ve benim için en iyisini istiyorlardı ve o zaman seviyorum. Arkadaş edinmek benim için her zaman kolay olmuştur, ancak her zaman içe dönük ve çok kaygılı oldum, bu da okulda daha da kötüleşti. Lisedeyken ve onlar üniversitenin başında intihar etmeyi ya da kendime zarar vermeyi düşünüyordum ama hiç yapmadım.

Söylediğim gibi, yeterince arkadaşım vardı ve gerçekten mutlu bir çocukluk geçirdim. Ancak ergenlik çağında büyüdükçe vücudumdan nefret etmeye başladım BC Doğuştan çok zayıfım ve düzgün vücutlu değilim, bu da bazı insanlar için daha az görülüyor "kadınsı".Ergenliğin bunu değiştireceğine dair büyük umutlarım vardı ama değişmedi, aynı görünüyorum. Peki ergenlik yıllarım biraz sıkıcıydı? Hiç sigara içmedim, öpüşmedim ya da. Seks yaptım, içki içtim, kıyafet giydim ve kendimi gizledim, cinselliğimi sorgulamaya başladım ki hala da öyle yapıyorum, evde bilgisayar başında çok fazla vakit geçirdim ve o zamanlar arkadaşlarımdan pek hoşlanmıyordum. Geleceğe dair hiçbir hedefim yok muydu? Açıklayamam ama ben sadece var oldum bilirsin, her gün aynı döngü, bunu sevdim, rutinleri seviyorum. Ama sonra hangi üniversiteye gitmek istediğinizi ve ne yapacağınızı seçme günü geldi ve ben de hiçbir şey yapmadım. Hiçbir şeyi sevmiyorum, içe dönüküm ve matematikte kötüyüm. Ama annemin hemşirelik yapma, insanlara yardım etme ve saçmalama fikri vardı ve artık hiçbir fikrim olmadığı ve geleceğimi göremediğim için, hadi deneyelim o zaman muhtemelen fazla hayatta kalmayacağım diyordum. Meslekle ilgili hiçbir şey araştırmadım. Ailem üniversiteye bile gitmemişti bu yüzden benim için çok heyecanlandılar ve ben de iyi bir iş bulmam için üzerimde çok fazla baskı vardı.

Kliniklerimin 50/50’si iyi ya da çok kötüydü, dediÄŸim gibi anksiyetemin kötü olduÄŸunu ve bunu yarın yazarken bir iÅŸ hakkında konuÅŸmak için hastaneye gidiyorum ama uyuyamıyorum.

Sanırım bende de bir tür otizm ya da dikkat eksikliği bozukluğu ya da başka bir şey var, kendimi hiçbir zaman herkes gibi hissetmedim. Ruh halim değişiyor, bazen çok heyecanlandığımda enerjiyi açığa çıkarmak için kendime sarılmam ya da kendimi gerçekten sıkı tutmam gerekiyor ve stresli ve aşırı uyarıldığımda birçok görevi yapmak benim için zor oluyor, beynim donuyor ve gerçekten kulak vermeyi bırakıyorum, bu da benden sorumlu hemşireleri gerçekten sinirlendirdi, bu da bende sadece ağlamak ve ölmek istememe neden oldu. Ayrıca bazen ayrışıyorum ki bu korkutucu çünkü ailem ve köpeğim benim değilmiş gibi geliyor? Bunun her zaman olmadığını, sadece stresli olduğumda gerçekleştiğini anlatmak zor.

Ben de Basit matematikle uğraşıyorum, kafamda matematik yapmak benim için gerçekten zor, birinci sınıftan beri hep zor oldu, öğretmenim bile bunda asla iyi olamayacağımı söyledi.

Ayrıca pek akıllı değilim ve bu beni sinirlendiriyor, bazen arkadaşlarım bir şeyler hakkında konuşuyor ve ben anlamıyorum? aman tanrım çok sinirlendim. Nasıl açıklayacağımı bilmiyorum ama bazı şakaları, alayları veya bazı önemli bilgileri anlamak biraz zaman alıyor.

Ayrıca fiziksel dokunuştan da nefret ediyorum, özellikle de tanımadığım insanlarla, bu da flört etmemde hiç yardımcı olmuyor ki bunu hiç yapmadım.

Bir hastaya yanlış dozda ilaç vermekten ya da yanlış bir şey yapmaktan korkuyorum, bu duygu beynime yerleşiyor ve iş arkadaşlarımın benim sahip olmadığım, hiç sahip olmadığım bir işe tutku duyduklarını görüyorum.

Ayrıca bu işin beni tekrar depresyona sokmasından, sonunda aldığım kiloları kaybetmeme, kendimi öldürmeme ya da aptalca bir şey yapmama sebep olmasından da korkuyorum.

Hiçbir zaman seçim yapamıyorum, duygularımı anlamıyorum, bir şeyi sevip sevmediğimi de anlamıyorum, mesela cinselliğim, sanki beynim ruhumla kavga ediyor. Sadece diğerleri gibi olmak istiyorum.

Hayatta olmaktan korkmayın ve amacımı, cinselliğimi bulun, bir evim ve bir köpeğim olsun belki.

Ama evimden ayrılmak istemiyorum, hastanelerden nefret ediyorum, insanlardan nefret ediyorum, incinmekten ya da birilerini incitmekten korkuyorum. Annemle babamı hayal kırıklığına uğratmaktan korkuyorum, onlar zaten yaşlılar ve bana Gençliklerinde HİÇ sahip olmadıkları her şeyi verdiler, başarılı olmam için ve hala yapamıyorum.

Bazen keÅŸke uyanabilsem ve bunların hepsi bir rüya olsaydı diyorum ve yine 15 yaşındayım, giymeye korktuÄŸum tüm kıyafetleri giyeceÄŸim, ergenliÄŸin üzerimde etkileri olacak ve kalça dipleri, A cup’larım, kocaman burnum ve düz kıçım olmayacak, Davet edilmediÄŸim partilere gideceÄŸim. Hayatımda ilk kez birini öpmek ve cinselliÄŸimi keÅŸfetmek. Annemle babamı daha genç ve daha mutlu görün

Ama şimdi 22 yaşındayım, kendimi yetişkin gibi hissetmiyorum ve 10 yıllık geleceğimi göremiyorum, boş, iş fikrinden hoşlanmıyorum, çocuk sahibi olmak, yaşlanıp hastalanmak, ölmeyi tercih ederim.

Hala ebeveynleriyle yaşayan 40 yaşındaki o gençlerden biri olmaktan korkuyorum. Yaşlandıklarını ve işlerinde perişan olduklarını görüyorum ama beni o kadar çok seviyorlar ki onları gururlandıramıyorum. Yeniden çocuk olmak, annemin kucağına oturmak, odamda olup resim yapmak, stresten ve boşluktan arınıp en sevdiğim çizgi filmi izlerken bebeklerle oynamak istiyorum.

Geçmişe gidemeyeceğimi biliyorum, acıdan ya da öldükten sonra olacaklardan korkarak ölmek istemiyorum ama sadece zamanın durmasını istiyorum. Çabuk geçiyor ve gençliğimin tadını çıkarmamış gibi hissediyorum.

Sizi akıl hastası etmeyen bir iş nasıl bulunur? İnsan yaşamın anlamını nasıl bulur? Birini sevip sevmediğinizi nasıl anlarsınız? Aşırı düşünmeyi nasıl bırakabilirim?

Kocaman metin için özür dilerim ve okuduğunuz için teşekkür ederim