Cesareti kırıldı ve 36 yaşında kaybedildi

Sanatla ilgili bir şeyler yapma umuduyla başladım ve lise dışında animasyon üzerine üniversiteye gittim. Yaklaşık 2 yıl sonra, bilgisayar tarafına girmeye başlayınca, bunun pek de eğlenceli olmadığını düşünerek okulu bıraktım.

Daha sonra askere gittim ve 5 yıl orada kaldım… Devam etme isteğim yoktu, müebbet almakla ilgilenmiyordum.

Dışarı çıktığımda seyahat ettim ve kendimi çok özlediğimi fark ettiğim sanata yönelirken buldum. Bir sürü seyahat eskiz defteri hazırladım. Partnerimle de seyahatlerim sırasında tanıştım.

Daha sonra bir atölyede eğitim almaya ve çok sevdiğim geleneksel yağlı boya tabloyu öğrenmeye karar verdim. Kursun tamamını tamamlayacak param yoktu ve ayrıca eşimden bu kadar çok zaman geçirmeyi bırakmak istiyordum.
Sonunda evlendik (bu noktada 3 yıldır birlikteydik), ben de onların ülkesine taşındım.

Sanırım artık bunun benim için oldukça zor olduğunu kabul etmeye hazırım. Partnerim ve onların ailesi dışında hiç arkadaşım yoktu, tamamen yeni bir dil öğrenmek zorundaydım, eğitimimin ardından fazla param kalmamıştı ve hiçbir iş için gerçek vasıflarım yoktu.
Zamanımı sanatla geçirdim ve biraz para kazanmak için orada burada ufak tefek işler yaptım.

5 yıl ileri saralım, partnerim evliliğini feshetmek istiyor.
Bu noktada, küçük bir şirket için bazı temel paketleme/nakliye türü işler yaparak düşük gelirli bir yan işim vardı, yarı zamanlı olarak sanatla uğraşıyordum ve aynı zamanda ev işlerinin sorumluluğunu da üstleniyordum.

Her neyse, hayatım sanki patlayacakmış gibi hissettim. Bir iki ay sonra artık yaşama isteğim kalmadığı ve ölen bir yıldız gibi üzerime yıkılmak istediğim için hastaneye kaldırıldım.

Daha sonra sanatımı bir kenara bırakıp Ergoterapi çıraklığına kabul edildim (Ayrılıktan sonra taşındığım ülkede kaldım)
Son 2 yılımı iÅŸi öğrenerek geçirdim ve… bundan gerçekten keyif almıyorum. Öğretmenler de bu sefer pratik sınavlarımda baÅŸarısız olduÄŸumu ve akut hastane ortamında son 6 ayda pek bir ilerleme kaydedemediÄŸimi kabul ediyor.
Her şeyin stresi ikinci kez beynimi parçaladı. Bir yılım kaldı ama durmak istiyorum. Kendime yaşattığım onca stres ve çalışmadan sonra bu çok büyük bir israf gibi görünüyor ama artık buna dayanamıyorum. Ve ben bu işi gerçekten hiç anlamıyorum.
Üstüne üstlük akut hastane ortamını tekrarlamamı istiyorlar ve bu da göğsümü korkuyla dolduruyor.

Ve sanatı gerçekten özlüyorum. Belki ömür boyu süren aptal bir hayaldir bu, bilmiyorum. Ama özlüyorum.

Sanki hayata tamamen emilmişim gibi hissediyorum. Bu dünya için hiçbir yeteneğim olmadığını hissediyorum, meteliksizim (maddi olarak) ve hayat her zaman çok anlamsız geliyor.
Sanırım son zamanlarda biraz cesaretim kırılmış ve kaybolmuÅŸ hissediyorum… ve hayatlarının ilerleyen dönemlerinde hiçbir iÅŸe yaramadığını hissettiklerinde kendi yollarını bulmuÅŸ bazı insanları arıyorum.

Uzunluk için özür dilerim. Kısa tutmaya çalıştım. 🫣