Birinin bana iş vermesine ihtiyacım yok. Keşke birisi bana nereden başlayacağımı gösterseydi

​

Son zamanlarda çok zorlanıyorum ve açıkçası bu duyguları başka nereye koyacağımı bilmiyorum.

Yüksek lisansımı Klinik Psikoloji alanında tamamladım ve diplomamı almak kolay olmasa da bir şekilde başardım. Mezun olduktan sonra yavaş yavaş bu alanda yolumu bulacağımı, deneyim kazanacağımı, benden daha fazlasını bilen insanlardan öğreneceğimi ve sonunda kendime bir kariyer inşa edeceğimi düşündüm.

Ama gerçek çok farklıydı.

İş bulmakta zorlanıyorum ve dahası, nereden başlayacağımı bile anlamakta zorlanıyorum. Yeterli pratik deneyimim yok ve hala öğrenmek istediğim çok şey var. Rehberliğe, deneyime ve sınıf dışında işlerin gerçekte nasıl yürüdüğünü anlamama yardımcı olabilecek birine ihtiyacım olduğunu biliyorum.

Birisinin bana rehberlik edeceğini, bazı tavsiyelerde bulunacağını veya belki de gözetim altında öğrenebileceğim bir fırsata beni yönlendireceğini umarak psikologlara ve profesyonellere e-posta yoluyla ulaşmayı denedim. İnsanların meşgul olduğunu ve her mesaja cevap veremediklerini anlıyorum. Ancak tekrar tekrar ulaştığınızda ve hiçbir yanıt alamadığınızda, bu sizi beklemediğiniz şekillerde etkilemeye başlar.

Kendinizi sorgulamaya başlarsınız. İnsanlara yanlış yoldan mı yaklaşıyorum? Yeterince iyi değil miyim? Herkesin anladığı bir şeyi mi kaçırıyorum?

En zor kısmı da kimsenin bana iş vermesini veya kariyerimi benim için yapmasını beklemiyorum. Çalışmaya, öğrenmeye, küçükten başlamaya ve çaba göstermeye hazırım. Keşke bu çabayı nereye yönlendireceğimi anlamama yardımcı olacak birini bulabilseydim.

Bazen, hemen hemen her fırsatın deneyim gerektirdiği, ancak bu deneyimi kazanmanın ilk etapta bu kadar zor olduğu bir alana insanların nasıl girmeleri gerektiğini merak ediyorum. Bir akıl hocanız, bağlantılarınız veya size rehberlik edecek biri olmadığında, bir sonraki adımı düşünmek bile bunaltıcı gelebilir.

Beni üzen şey muhtemelen dışarıda gerçekten öğrenmek ve katkıda bulunmak isteyen ama nasıl başlayacağını bilmeyen pek çok insanın olması. Uzanıyorlar, yardım istiyorlar ve bağlantı kurmaya çalışıyorlar ancak mesajları çoğu zaman cevapsız kalıyor. Kimsenin bana zaman borçlu olmadığını biliyorum ama ayak basmaya çalışırken kendini görünmez hissetmek yine de acı veriyor.

Bunu paylaşıyorum çünkü başka birinin, özellikle de psikolojiye veya pratik deneyim ve mentorluğun bu kadar önemli olduğu diğer alanlara girenlerin benzer bir şey deneyimleyip deneyimlemediğini merak ediyorum.

Eğer bu pozisyonda bulunduysanız, ileriye giden yolu nasıl buldunuz? İlk gerçek fırsatınızı nasıl yakaladınız, bir akıl hocası buldunuz veya tamamen kaybolduğunuzu hissettiğinizde ne yapacağınızı nasıl anladınız?

Kimsenin tüm cevapları bilmesini beklemiyorum. Sanırım orada bulunmuş insanlardan dürüst tavsiyelere ihtiyacım var.

Çünkü şu anda deniyorum ama tek başıma çabalıyormuşum gibi hissetmekten yoruldum.