Yaklaşık 6 ay sonra her işi bırakmaya (ya da bırakmak istemeye) devam ediyorum.

Artık görmezden gelemeyeceğim bir kalıpla karşılaştım: İlk iki ay genellikle iyiyim, üçüncü aya gelindiğinde sürekli sinirleniyorum ve altıncı aya gelindiğinde gerçekten tek kelime etmeden çekip gitmenin hayalini kuruyorum.

Perakendede, ön büro/yönetici işlerinde, hatta çoğunlukla orada oturup gelen kutumu tazelediğim ve başka birinin benim için acil bir durum yaratmasını beklediğim sözde iyi bir kurumsal işte bile oldu.

Kendime sadece bunu aşmam gerektiğini ve sonunda alışacağımı söyleyip duruyordum. Asla olmadı.

Sonunda oturdum ve iş unvanları yerine gerçek kalıplara baktım. Çalışmaktan nefret etmediğim ortaya çıktı. Sürekli kesintilerden, bütün gün izlenmekten, sahte aciliyetten ve bir şekilde insanların aklını okurken bir yandan da 8 saat boyunca sosyal olarak performans göstermenizin beklendiği işlerden nefret ediyorum.

Ama eğer bunda iyi olabilirsem tuhaf bir şekilde tekrarlayan şeyleri seviyorum. Dağınık elektronik tabloları temizlemek beynimde bir şeyleri kaşındırıyor. Bozuk süreçleri düzeltmek veya birisinin bir sorunu bire bir çözmesine yardımcı olmak için de aynı şey geçerlidir. Tamamen farklı bir duygu.

Bu dev “bir daha asla” listesini eski işlerden yapmaya başladım ve açıkçası biraz moral bozucu oldu. Başvuruların yarısı temelde “yönetici önceliklerini her 11 dakikada bir değiştiriyor” ve “her görev bana Tanrı tarafından zamanlanmış gibi geliyor” şeklindeydi.

Bir noktada, tüm bunları yazarken koçluklu bir kişilik değerlendirmesini açtım ve bu, beynimin günlük çalışma şekline gerçekten uyan işler yerine saygın görünen işleri kovaladığımı fark etmemi sağladı.

Şimdi faturalandırma, veri koordinasyonu, QA, arka uç operasyonları ve eğer tam bir kaos değilse lojistik gibi konulara bakıyorum. Sonunda bir şeye mi odaklanıyorum yoksa döngüyü başka bir yerde tekrarlamak üzere miyim bilemiyorum.