30 yaşın üzerindeki erkekler uzun süre yalnız kaldıktan sonra kendi başlarına TAMAMEN yeni bir hayata başlarlar mı?

Demek istediğim, hayatında kimse yokmuş gibi. Yepyeni bir ülkeye falan taşınıyorsun. Yeni bir hayat, topluluk, neşe, bir partner/aile vb. oluşturmak.

Bunu çok kısa tutacağım, elbette bazı detayları kaçıracağım ama ben çok işlevsiz bir ortamda büyüdüm. "Ev". Bağımlılar, istismarcılar, muhtemelen söylememem gereken şeyler çünkü gönderinin geçmesine izin verip vermeyeceğinden emin değilim. Demek istediğimi anladın.

Ama büyüyen bir çocuk olarak bildiğim tek şey bu. Hayat işlevsizdi. Sahip olduğum hiçbir arkadaşıma benzemiyordu. Her zaman evlerinin yanında olurdum ve çok güzel ve farklıydı.

Bu, gençlerinizi/yirmili yaşlarınızı şekillendirir. Benim için zaten. Uzun süre bu işlev bozukluğunun içinde kaldım ve bu, benim de çevremde kim olduğumu veya arkadaş dediğimi temsil ediyordu. Ben bir günah keçisiydim. Çok kullanıldı. ben "zayıf" bilmeden. Uyum sağlamak için maske taktım.

Falan filan… Artık geçmişte kaldı…

Şu anda 33 yaşındayım, kıtayı değiştirdim ve birkaç yıldır terapi görüyorum. Bu süre zarfında hayatım çok değişti. Bundan önce zaten iyi bir alışkanlık ölçeğindeydim. Spor salonu, temiz beslenme, sosyal medyada kullanmama, kötü alışkanlıklar vs.

Ama şu anda neredeyse gerçekten yeni bir hayata başlamak gibi çok önemli bir andayım. Benimle hiçbir temas kurmadım "aile" Unutmayın, kelimenin tam anlamıyla sadece 2 tanesi, çünkü ne kadar işlevsiz olduğu için herkes birbirinden uzaklaşıyor gibi görünüyor. Yani hiçbir yerde sevgi dolu büyük bir ailem yok. İçten içe bağımlılar (Yıllarca yardım etmeye, rehabilitasyona vb. çalıştım ve şu anda kendime bakmam gerekiyor)

Bu yıllar boyunca yalnızlık içinde çok fazla zaman geçirdim ve bu iyi oldu ama şimdi insanlarla yeniden bağlantı kurmak istiyorum, topluluk oluşturmak istiyorum, kimin tek başına olan / çevresinde kimsesi olmayan bir adamla arkadaş olmak isteyebileceği gibi olumsuz düşüncelerin ortaya çıkmasına engel olamıyorum ama ben buradayım. Yalnız değilim ama kendimi öyle hissediyorum "yalnız" neredeyse.

Kendim için çalışıyorum, iyi durumda olan çevrimiçi bir iş ve bundan çok keyif alıyorum. Ayrıca işim aracılığıyla birçok insanla kişisel düzeyde çevrimiçi bağlantı kuruyorum, bu yüzden hiçbir insanla konuşmuyorum gibi bir durum söz konusu değil.

Benzer bir şey yapan var mı?