işsiz kalmaktan korkuyorum

Ben (26M) şu anda ilk işimi arıyorum ve profilimin beni işsiz ve alakasız hale getirmesinden korkuyorum.

> 2023 sonu: Tarih alanında yüksek lisans derecesiyle mezun oldum (akademide ilerlemeyi hedefliyorum)

> 2024: ikinci ustalara başvurdum ve kıl payı reddedildim, bu yüzden birkaç ayımı boşa harcadım

> 2025’in başı: (üst düzey, çok seçici) bir kamu hizmeti sınavını denedi ve başarısız oldu

> 2026: kültürel bir dernekte gönüllü çalışmaya başladım + bilgisayar bilimleri alanında sertifikalı bir çevrimiçi kursa katıldım (video oyunları geliştirmek için çalışıyorum ancak bu çoğunlukla bir hobi, profesyonel bir hedef değil)

> alanımda 2027’de planlanmış 2 (alt düzey) kamu hizmeti sınavı var

Her şeyi ‘doğru şekilde’ yaptım ya da en azından ailemin ve diğer yaşlı yetişkinlerin doğru olduğunu düşündüğü şekilde yaptım: Ülkemdeki en iyi üniversitelerden birine gittim, iyi notlarla yüksek lisans derecemi aldım ve sonra? Neredeyse hiçbir şey. Hiçbir zaman tek bir işim olmadı, staj bile yapmadım, kapıya adım atmak için güvenebileceğim neredeyse hiçbir ağ yoktu. Becerilerim var ama deneyim eksikliğimin beni her zaman ilgisiz kılacağından endişeleniyorum çünkü her zaman bir iş için tonlarca başvuru var ve çoğu zaman bazılarının zaten deneyimi var. Yüksek maaşlı bir şey bile istemiyorum, yalnızca başlamak ve yaşam şansına sahip olmak için giriş seviyesi bir iş istiyorum, ama bu bile istemek için çok fazla görünüyor. Kesinlikle McDonalds gibi bir ‘hayatta kalma işi’ bulurdum ama buna bile ulaşmak aptalca zor.

Temel olarak hiçbir zaman kimsenin ilk tercihi olmayacağımın bilincindeyim ve bu da herhangi bir şey için umutlanmayı çok zorlaştırıyor. Şanslıyım ki benim ülkemde (Fransa) üniversiteye gitmek bir sürü borç biriktirmek anlamına gelmiyor ama aynı zamanda genç işsizliği konusunda da büyük bir sorunumuz var ve bu düzelecek gibi görünmüyor. Şimdilik taşınmayı göze alamam. Kendimi beceri geliştirme ve yaratıcı projelerle meşgul etmeye çalışıyorum ama bu beni ancak bir yere kadar ulaştırabiliyor. Her ne kadar çok destekleyici ve anlayışlı olsa da, birlikte yaşadığım annem için kendimi yük gibi hissediyorum. Evde yardım ediyorum ve bunu yapmaktan mutluyum ama aynı zamanda hayatımın elimden kayıp gitmesinden ve bunun bir şekilde benim hatam olmasından endişeleniyorum.

Eğer bu amaçsız bir havalandırma olarak algılanıyorsa özür dilerim. Gerçekten konuşacak yakın arkadaşlarım yok ve geleceğimin nasıl görünebileceği konusunda gerçekten kayboldum.

TL;DR Sanırım iş piyasasının bana ve benim yaşımdaki birçok mezuna nasıl davrandığına rağmen işsiz olmadığıma dair biraz güvenceye ihtiyacım var.