Ocak 17, 2026
Hayatta çok daha sonra başarılı olacağım gerçeğiyle nasıl barışabilirim?
Benim yaşımdaki çoğu insana göre kolay bir başlangıç ​​yapmadım, ailemle ilişkilerimin çok iyi olmaması liseden sonra işleri kesinlikle zorlaştırdı. Akranlarım hala aileleriyle birlikte lisans dereceleriyle (veya daha yüksek) mezun olacak, iyi giriş seviyesi işlere girecek ve 24 yaşından önce hayatlarına gerçekten başlayacak kadar uzun süre evde yaşarken (çoğu), ben farklı bir eyalette tek başıma yaşıyordum ve zar zor zar zor okula gidiyordum.
Şu anda 24 yaşındayım ve hala 25 yaşıma geldiğimde kazanacağım bir ortak için çalışıyorum, muhtemelen 28-30 yaşlarımda bekar olacağım. Pek çok aksilik ve engel yaşadım, tek başıma olduğum için çoğu zaman sadece geçimimi sağlamak için okula gitmek yerine çalışmaya öncelik vermem gerektiğini fark ettim ve bu sadece büyümemi engelledi.
Şu anda birlikte yaşadığım erkek arkadaşım başarılı olmak için ihtiyaç duyduğu her şeye sahipti, 21 yaşında lisans derecesiyle mezun oldu ve kariyerine 24 yaşındayken başladı (şu anda 26 yaşında) ve onun adına mutlu olsam da onunla birlikte olmak, bu noktada hayatımın neresinde bulunduğuma dair hissettiğim aşırı utanç ve utancı daha da artırıyor. O büyürken ve daha da ilerlerken, ben daha yeni başlıyorum ve bunda büyük bir utanç duyuyorum.
Her ÅŸeye yeniden baÅŸlayabilseydim, eÄŸer böyle bir ÅŸans olsaydı onu deÄŸerlendirirdim, ikinci bir ÅŸansım olsa her ÅŸeyi doÄŸru yapardım ama bu asla olmayacak. Her gün bazı ÅŸeylerin farklı olabileceÄŸini bilerek uyanıyorum, ÅŸu anda bulunduÄŸum yerden farklı bir konumda olabilirdim, erkek arkadaşım veya birçok akranım gibi olabilirdim, çok daha fazlası olabilirdim….. ama deÄŸilim ve bundan çok utanıyorum ve üzülüyorum. Huzurun nasıl bir his olduÄŸunu bilmek istiyorum ama çok daha büyüdüğümde baÅŸarılı olacağım gerçeÄŸini nasıl kabul edebilirim?
Etiketler:
4 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
probably don’t compare yourself with how other are going down different path. people find success at different points in their lives, the point is not to give up, keep growing even when things are hard and take care of yourself, be kind and forgive yourself a little.
for example, you already have supportive bf. some ppl would be envious of you with that. also go seek therapy or talk to your bf about it
Just accept what has happened as you can not go back and change the past.
I’m 64m, and my wife is 69, and we have both been retired 4 years.
I did try college at 20 and flunked out, then tried again at 22, and I had a rough time, but then I met my wife and changed my major. Graduated at 28, and we got married the semester before.
When we met, she was working at the university and working on a master’s after a recent divorce. She was also living with her married younger sister.
She was 35 and 37 when she had our two sons and 46 when she earned a Dr in education.
This fall, I’m planning on starting on a geology degree.
Everybody has a different life path, live the best life you can with what you got.
I succeeded much later in life and it’s mot bad at all! What I would say to you is that there are things that you can do now that seem like you can’t do them. For example I went back to school for physical therapy in my 40a. It was a long haul but I did it. I think that you should find some degree or certification where you can get a career started in two or theee years. It may seem like you can’t do it but there is a way. Look into a community college and see what they have. I would also suggest stenography, medical coding, dog grooming, PTA, OTA, surgical assistant. There are a lot of things.
It really depends on how you choose to view things. From what you wrote it seems like you think that something out there (society, the government, friends, etc) expects you to be doing such and such at a certain age. Don’t buy into that way of thinking because everyone starts out under different circumstances. Those expectations mean nothing, it’s only your expectations that matter.