Kendimi çok kaybolmuş hissediyorum.

belki burada birisi bana yardım edebilir. ya da belki değil. ve belki de havalandırmak için bir yere ihtiyacım var. artık bilmiyorum.

bugün……zordu….en azından söylemek gerekirse.
hala evsizlikle mücadele ediyor. Bugün memleketimdeki insanları göreceÄŸim uzun bir gün olacağını bilerek duÅŸ almayı baÅŸardım. OlabildiÄŸince iyi görünmek istedim. baÅŸarabildiÄŸim tek kısım bu……

arabada saatler geçirdi. sonunda memleketime vardım. lise sevgilimi gördüm o hâlâ benim dünyam. ve artık hayatıma geri döndüğüne göre onu her gün özlüyorum. öpücük alamadım bugün değil. ama sorun değil. bekleyebilirim.

sonra annemi görmeye gittim… her ÅŸey düşündüğüm gibi geçti. yani hiç de iyi deÄŸil.
Annemin evine giderken benim durumumda faydası olmayacağını biliyordum. hatta sanki bir tür embesilmiÅŸim gibi benimle küçümseyerek konuÅŸarak kendimi daha da kötü hissetmeme neden olabilir. haklıydım. tam beklediÄŸim gibi yaptı. artık bir yetiÅŸkin olduÄŸum için benim için yapabileceÄŸi baÅŸka bir ÅŸey olmadığını iddia ediyor…..saçmalık…hangi ebeveyn ihtiyaç anında çocuÄŸunu geri çevirir ki? beni kapıdan içeri bile sokmadı. on yıldan fazla bir süre sonra oÄŸluna sarılma zahmetine bile giremedi.

Sırf kum dövmenin söylenmesi için birkaç saat araba sürdüm. Benimki gibi bir ailen varken kimin düşmana ihtiyacı var ki?