beceri veya motivasyon yok
Herhangi bir müşteri hizmetleri becerisi olmadan nasıl iş bulursunuz?
şu anda kasiyerim ve yakında işi bırakacağım ama ne yapacağımı bilmiyorum, başım belaya giriyor çünkü iyi sosyal becerilerim yok ve normal olmak için ne kadar çabalarsam çabalayayım sürekli başım belaya giriyor, bu yüzden yeni bir iş arıyorum ama tekrar müşteri hizmetlerinde çalışmak istemiyorum çünkü her şey aynı olacak
Liseden yeni mezun oldum, araba kullanamıyorum ve hala ailemle yaşıyorum, bu yüzden yapabileceğim bir şey bulmak zor ve eğer bir iş varsa asgari ücret bu yüzden taşınıp bir hayat yaşamaya başlamak asla yeterli olmayacak
çalışmak ya da gerçekten bir şey yapmak istemiyorum o yüzden ne yapacağımı bilmiyorum, ne yaparsan yap hiçbir yere gidemeyeceğini bilerek kendini her gün nasıl çalıştırıyorsun?
bu tam bir karmaşa, üzgünüm gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum
Etiketler:
Benzer İçerikler
Nörodiverjan Tıp Öğrencisi Yeni Bir Yol Arıyor
Herkese merhaba! Ben İtalya'da okuyan İsrailli bir tıp öğrencisiyim. 6 üzerinden 5. sınıftayım ve teorik olarak yaklaşık bir buçuk yılım kaldı ama son 7-neredeyse 8 yılımı bu 4 yıl...
Ne yapmalıyım?
Biraz baÄŸlam vermek gerekirse, 24 yaşındayım ve 21 yaşında bir oyun tasarımı ve geliÅŸtirme programını bitirdim (temelde yaklaşık bir buçuk yıl süren resmi olmayan bir yüksek lisans eÅ...
25 yaşındayım, sürekli çalışıyorum ve hâlâ maddi a...
25 yaşındayım ve para, tasarruf ve yanlış kariyer seçimleri yapıp yapmadığım konusunda cesaretimin giderek kırıldığını hissediyorum. Çok fazla finansal istikrarsızlık ve bağımlıl...
Kariyer Tavsiyesine İhtiyacınız Var
Hey, İngiliz edebiyatı alanında lisans diplomam ve film yapımcılığı alanında yüksek lisansım var, şimdi bana yüksek maaşlı bir iş getirecek hangi yolu izlemeliyim? başka bir diploma m...
29F ve hayatımla ne yapacağımı bilmiyorum
Mezun olduktan sonra hayatımda ne yapacağımı bilmediÄŸim için 20 yaşında metin yazarı olarak çalışmaya baÅŸladım. Ailem ısrar ettiÄŸi için psikoloji okumak istediÄŸim halde ekonomi bölÃ...
Kovid'den beri temizlikçilik yapıyorum
Yeni bir iş buldum. Bugün üçüncü vardiya. Başka bir otelde temizlik… Hs'den mezun oldum ve 18'de taşındım, biliyorsun, COVID o zamanlar bir şeydi. Neyse, otele-otele gidiyorum çünkü h...
Kendimi çok kaybolmuş hissediyorum.
25 yaşındayım ve açıkçası iş bir kariyer yolu bulmaya geldiğinde kendimi oldukça kaybolmuş hissediyorum. Şu anda esas olarak para biriktirmek için resepsiyonist/ön büro işinde çalış...
Kendimi boş hissediyorum. Ben vazgeçtim. 34F
Geçen yıl gerçekten zordu, perakendede çalışıyordum ve sonunda 2 akıl sağlığı krizi geçirdim ve hastaneye kaldırıldım. İkinciden sonra işimden ayrıldım. Ağustos ayındaydı ve o z...
Bazen iş arama ve bir şeyler bulma konusunda takıntılı ...
Ben var. Her gün en az bir kez bunu düşündüğümü ve gerçekten de bir şey için kıyamete doğru ilerlediğimi hissediyorum. Ayrıca heyecan verici bir hayatım olmamasının veya tonlarca ark...
Serbest çalışan herkes, yeni başlayan biriyle paylaşaca...
Hayatımda, bazı ÅŸeyleri baÅŸaramayacağıma veya gelirim için yaratıcı iÅŸler yapamayacağıma kendimi inandırmaktan yorulduÄŸumu hissettiÄŸim bir noktaya geliyorum. Åžu anda istikrarlı bir iÅ...
1 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

Let me ask you this – what even is “normal”? What is it to you? Because if you’re feeling so hung up about that, wanting to be normal and all – take a listen to the song **Higher I’ll Go** by **Ryo Takahashi**. Hopefully that will get a new perspective on things.
I grew up with autism, where social situations as a kid was pretty much my living hell growing up. As an adult it has gone better with time. But apart from my issues with fast speech, after spending a few years in retail customer service as a Sales Associate, I wound up getting relatively used to it. Where after thinking about it in terms of “how do I solve the problem the customer’s currently facing, or on the task I’m given”, I ended up becoming more open and approachable – as long as the said topic itself is something I’m familiar with. Does this mean I’m now good at being buddy buddy with my co-workers, or with people in general? That I’m 100% confident at work at all times? Heck no. Where depending on my overall emotional state I might get into changing states of being a confident leader, to suddenly reserved and quiet type. But I do my best to forget the bad moments and move on.
It’s the same thing with social situations – find a group based on an share interest, get over the initial round of fears and stares in the first few meetings, go at it consistently – despite you might having a chronic urge to want to avoid it at all costs. For the best way to deal with social situations, and especially its annoying sister – social anxiety, is by diving right in and getting better through consistency and effort. As much as I hated my family around me tell that growing up, it is very much painfully true.
If I came across the anime Wind Breaker as a kid, I would’ve cried. For that anime taught me more about mental health and emotional well being than what my shit family ever did. Anyways, the key message I got from that was:
>”Don’t give up on people. There will be someone or a group of people out there that will accept you for who you are, not what you do or accomplish. Don’t be afraid, to jump right in!”
But with that said, if you do want to consider doing different career paths, consider going back into school again. One that preferably has a good co-op program. Is there anything you’re interested in? Hobbies? Now based on said interests – is there a viable career in which you can get out of it? Start there. For you learn the best and achieve the highest grades when you’re learning something you truly enjoy studying and doing. And since the end goal of getting any job is to get you to be at a financial state where you’re able to live by yourself just fine – why not make your true job path, one in which you truly like doing?