beceri veya motivasyon yok
Herhangi bir müşteri hizmetleri becerisi olmadan nasıl iş bulursunuz?
şu anda kasiyerim ve yakında işi bırakacağım ama ne yapacağımı bilmiyorum, başım belaya giriyor çünkü iyi sosyal becerilerim yok ve normal olmak için ne kadar çabalarsam çabalayayım sürekli başım belaya giriyor, bu yüzden yeni bir iş arıyorum ama tekrar müşteri hizmetlerinde çalışmak istemiyorum çünkü her şey aynı olacak
Liseden yeni mezun oldum, araba kullanamıyorum ve hala ailemle yaşıyorum, bu yüzden yapabileceğim bir şey bulmak zor ve eğer bir iş varsa asgari ücret bu yüzden taşınıp bir hayat yaşamaya başlamak asla yeterli olmayacak
çalışmak ya da gerçekten bir şey yapmak istemiyorum o yüzden ne yapacağımı bilmiyorum, ne yaparsan yap hiçbir yere gidemeyeceğini bilerek kendini her gün nasıl çalıştırıyorsun?
bu tam bir karmaşa, üzgünüm gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum
Etiketler:
Benzer İçerikler
Hiçbir desteğim olmadan işimden ayrıldım... ve dürüst...
25F yaşındayım, gelecek ay 26 yaşına gireceğim ve Ağustos 2025'te işimden ayrıldım. Şu anda herhangi bir gelir kaynağı yok. Bazı günler kendimi motive hissediyorum… Bazı günler h...
Burada ne yapacağımı bilmiyorum biraz tavsiye lütfen
İşte buradayım, 43m Kanada'da seyahat etmeyi düşünüyorum. Bazı talihsiz tıbbi teşhisler nedeniyle engelliyim ama kendimi kaybolmuş hissediyorum ve mezun olduktan sonra her zaman yapmak iste...
yeni bir yol bulmak istiyorum Ben romatoid artritli genç bi...
Herkese merhaba! 26 yaşındayım, psikoloji alanında lisans derecem var ve müzik performansında yan dalım var ve üniversiteden mezun olduğumdan beri kariyerim neredeyse tamamen yersiz durumda v...
hayatımı mahvetmekten korkuyorum
Hayatımı idame ettirmekten korkuyorum "yanlış" Bağlamda 19 yaşındayım, liseden 2024'te mezun oldum, bir cenaze evinde taşıma işleri yaparak bir yıl geçirdim (o zamanlar cenaze ...
Daha sonra ikinci bir diploma almaya gücüm yetiyorsa, lisa...
Ordudayım ve dışarı çıktığımda üniversite masraflarını ödemek için GI Bill'i kullanabileceğim. Sorun şu ki, zaten yaklaşık 70 üniversite kredim varken katıldım, yani ilk lisans di...
İşgücüne geri dönme korkusu
Herkese merhaba. Tavsiye almak ümidiyle bunu buraya yazıyorum. Toplamda sekiz yıldan fazla bir süredir iş hayatındayım ancak bir yıldan fazla bir süredir ara veriyorum. Dürüst olmak gerek...
Hayatımın geri kalanında ne yapmak istediÄŸimi ÅŸaşırmÄ...
Liseden 30 günden az bir sürede mezun oluyorum. Bu yazının başlığında belirtilen bu sorun zaten çok yaygın, ancak hayatımın geri kalanını çalışarak geçirmenin hiçbir çekiciliğini ...
Düşünüp susmaktan baÅŸka bir ÅŸey yapmak istemiyorum. GÃ...
Son altı ayda hayatımda bir şeyler değişmeye başladı. Bir yaz işinin ardından tamamen tükenmiştim ve başlangıçta yapmayı planladığım sanat fakültesi diplomasını almamaya karar ver...
Tıp fakültesine muhasebe… gerçekçi mi değil mi?
Dürüst olmak gerekirse, biraz rehberlik veya umut arıyorum. Muhasebede sıkışıp kaldığımı hissediyorum ve iş yerinde sessiz/dışlanmış biriyim, bu yüzden orada kendim için bir gelecek ...
Hayatımı yeniden başlatıyorum
Yaklaşık 1 yıldır mezunum. Okuldayken A tipi bir öğrenciydim ve çok sosyaldim ve ağ kurma yoluyla yüksek finans alanında rüyalarımın işini buldum. Ayrıca, kariyer basamaklarını tırma...
1 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

Let me ask you this – what even is “normal”? What is it to you? Because if you’re feeling so hung up about that, wanting to be normal and all – take a listen to the song **Higher I’ll Go** by **Ryo Takahashi**. Hopefully that will get a new perspective on things.
I grew up with autism, where social situations as a kid was pretty much my living hell growing up. As an adult it has gone better with time. But apart from my issues with fast speech, after spending a few years in retail customer service as a Sales Associate, I wound up getting relatively used to it. Where after thinking about it in terms of “how do I solve the problem the customer’s currently facing, or on the task I’m given”, I ended up becoming more open and approachable – as long as the said topic itself is something I’m familiar with. Does this mean I’m now good at being buddy buddy with my co-workers, or with people in general? That I’m 100% confident at work at all times? Heck no. Where depending on my overall emotional state I might get into changing states of being a confident leader, to suddenly reserved and quiet type. But I do my best to forget the bad moments and move on.
It’s the same thing with social situations – find a group based on an share interest, get over the initial round of fears and stares in the first few meetings, go at it consistently – despite you might having a chronic urge to want to avoid it at all costs. For the best way to deal with social situations, and especially its annoying sister – social anxiety, is by diving right in and getting better through consistency and effort. As much as I hated my family around me tell that growing up, it is very much painfully true.
If I came across the anime Wind Breaker as a kid, I would’ve cried. For that anime taught me more about mental health and emotional well being than what my shit family ever did. Anyways, the key message I got from that was:
>”Don’t give up on people. There will be someone or a group of people out there that will accept you for who you are, not what you do or accomplish. Don’t be afraid, to jump right in!”
But with that said, if you do want to consider doing different career paths, consider going back into school again. One that preferably has a good co-op program. Is there anything you’re interested in? Hobbies? Now based on said interests – is there a viable career in which you can get out of it? Start there. For you learn the best and achieve the highest grades when you’re learning something you truly enjoy studying and doing. And since the end goal of getting any job is to get you to be at a financial state where you’re able to live by yourself just fine – why not make your true job path, one in which you truly like doing?