beceri veya motivasyon yok
Herhangi bir müşteri hizmetleri becerisi olmadan nasıl iş bulursunuz?
şu anda kasiyerim ve yakında işi bırakacağım ama ne yapacağımı bilmiyorum, başım belaya giriyor çünkü iyi sosyal becerilerim yok ve normal olmak için ne kadar çabalarsam çabalayayım sürekli başım belaya giriyor, bu yüzden yeni bir iş arıyorum ama tekrar müşteri hizmetlerinde çalışmak istemiyorum çünkü her şey aynı olacak
Liseden yeni mezun oldum, araba kullanamıyorum ve hala ailemle yaşıyorum, bu yüzden yapabileceğim bir şey bulmak zor ve eğer bir iş varsa asgari ücret bu yüzden taşınıp bir hayat yaşamaya başlamak asla yeterli olmayacak
çalışmak ya da gerçekten bir şey yapmak istemiyorum o yüzden ne yapacağımı bilmiyorum, ne yaparsan yap hiçbir yere gidemeyeceğini bilerek kendini her gün nasıl çalıştırıyorsun?
bu tam bir karmaşa, üzgünüm gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum
Etiketler:
Benzer İçerikler
PR'dan çıkış
Merhaba arkadaşlar! Reddit'i olmadığı için erkek arkadaşım için paylaşım yapıyorum. BF'im 27 yaşında, New York'ta yaşıyor ve halkla ilişkiler ajansından çıkmak istiyor Yetenekler:...
Gerçekte ulaşılabilir ve peşinden gitmeye değer olan ş...
(ABD'deki yaşamla ilgili olarak) Kötümserliğin, kötüleşen bir ekonomi ve daha yüksek yaşam maliyetiyle iş piyasası, kısmen söz konusu kötüleşen ekonomi ve iş piyasası ve daha münze...
Lisansüstü eğitime 19 ayım var
MERHABA! Aralık ayında mezun olacağım ve tavsiyeye ihtiyacım var. Mezun olduktan sonra çalışmak, para biriktirmek ve yeni hobiler denemek için 19 ayım var. Yaz aylarında mesleki terapi okul...
Yeni Ceza Adaleti Yüksek Lisans Mezunu İş Bulmak İçin M...
Yakın zamanda Mayıs ayında Ceza Adaleti alanında 3,58 genel not ortalaması ile yüksek lisansımı tamamladım ve dürüst olmak gerekirse, tüm bu iş arama sürecinde cesaretimin kırılmaya ba...
hs'de üçüncü sınıf öğrencisiyim ve ne yapacağÄ...
merhaba merhaba ben, başlıkta da belirtildiği gibi, lise son sınıf öğrencisiyim ve kariyer/üniversite açısından ne yapacağıma dair hiçbir fikrim yok ve bu beni endişelendiriyor... aile ...
Deniz çağırıyor
Herkese merhaba! Florida'da 29f ve misafirperverlik kölesi 🤪. Otelcilik, oteller, tatil köyleri, lüks çiftlikler, yelkencilik şirketleri gibi birçok alanda ve birden fazla rolde çalıştım...
Hiçlik ve Bilmemek (18YO,)
Şu anda bana ne olduğunu bilmiyorum. Kendimi ya da nasıl kim olacağımı bilmiyorum; mumlarım yandı. Benim sorunum, bir sorunum olmaması, daha doğrusu içimdeki bu boş, gizemli cehennemi...
ne yapacağımı bilmiyorum
İşsizlik hayatımda yaşadığım en mutlu şeydi, çalışmaktan gerçekten o kadar nefret ediyorum ki. Çalışmak beni ilaçlara ve terapiye yönlendirdi. Umuyorum ki belki bir şekilde hoşuma g...
Kariyerinizi nasıl seçtiniz ya da düştünüz? Seçiminiz...
Kaç kişinin her gün yaptığı işten keyif aldığını merak ediyorum. O kadar da değil "İşim mükemmel ve asla kötü bir günüm olmaz" algı. Ama daha fazlası "İşimi oluş...
22F Mezuniyet Sonrası Kayıp, Geride ve Bir Yol Ayrımında...
Merhaba! Ben (22F) bu yılın mayıs ayında üniversiteden mezun oldum ve kısacası ne iş ne de yol bulamıyorum. Magna Cum Laude'den saygın bir okuldan psikoloji diplomasıyla mezun oldum ve ben...
1 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

Let me ask you this – what even is “normal”? What is it to you? Because if you’re feeling so hung up about that, wanting to be normal and all – take a listen to the song **Higher I’ll Go** by **Ryo Takahashi**. Hopefully that will get a new perspective on things.
I grew up with autism, where social situations as a kid was pretty much my living hell growing up. As an adult it has gone better with time. But apart from my issues with fast speech, after spending a few years in retail customer service as a Sales Associate, I wound up getting relatively used to it. Where after thinking about it in terms of “how do I solve the problem the customer’s currently facing, or on the task I’m given”, I ended up becoming more open and approachable – as long as the said topic itself is something I’m familiar with. Does this mean I’m now good at being buddy buddy with my co-workers, or with people in general? That I’m 100% confident at work at all times? Heck no. Where depending on my overall emotional state I might get into changing states of being a confident leader, to suddenly reserved and quiet type. But I do my best to forget the bad moments and move on.
It’s the same thing with social situations – find a group based on an share interest, get over the initial round of fears and stares in the first few meetings, go at it consistently – despite you might having a chronic urge to want to avoid it at all costs. For the best way to deal with social situations, and especially its annoying sister – social anxiety, is by diving right in and getting better through consistency and effort. As much as I hated my family around me tell that growing up, it is very much painfully true.
If I came across the anime Wind Breaker as a kid, I would’ve cried. For that anime taught me more about mental health and emotional well being than what my shit family ever did. Anyways, the key message I got from that was:
>”Don’t give up on people. There will be someone or a group of people out there that will accept you for who you are, not what you do or accomplish. Don’t be afraid, to jump right in!”
But with that said, if you do want to consider doing different career paths, consider going back into school again. One that preferably has a good co-op program. Is there anything you’re interested in? Hobbies? Now based on said interests – is there a viable career in which you can get out of it? Start there. For you learn the best and achieve the highest grades when you’re learning something you truly enjoy studying and doing. And since the end goal of getting any job is to get you to be at a financial state where you’re able to live by yourself just fine – why not make your true job path, one in which you truly like doing?