beceri veya motivasyon yok
Herhangi bir müşteri hizmetleri becerisi olmadan nasıl iş bulursunuz?
şu anda kasiyerim ve yakında işi bırakacağım ama ne yapacağımı bilmiyorum, başım belaya giriyor çünkü iyi sosyal becerilerim yok ve normal olmak için ne kadar çabalarsam çabalayayım sürekli başım belaya giriyor, bu yüzden yeni bir iş arıyorum ama tekrar müşteri hizmetlerinde çalışmak istemiyorum çünkü her şey aynı olacak
Liseden yeni mezun oldum, araba kullanamıyorum ve hala ailemle yaşıyorum, bu yüzden yapabileceğim bir şey bulmak zor ve eğer bir iş varsa asgari ücret bu yüzden taşınıp bir hayat yaşamaya başlamak asla yeterli olmayacak
çalışmak ya da gerçekten bir şey yapmak istemiyorum o yüzden ne yapacağımı bilmiyorum, ne yaparsan yap hiçbir yere gidemeyeceğini bilerek kendini her gün nasıl çalıştırıyorsun?
bu tam bir karmaşa, üzgünüm gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum
Etiketler:
Benzer İçerikler
Hayattaki büyük aksiliklerden sonra aynı kalıba düşmey...
Boşandıktan sonra kendime, gerçekten ilerleyebilmem için zamana ihtiyacım olduğunu söyledim. Daha sonra ben de kariyerimi kaybettim ve yine aynı kalıba girdim. Önce kendimi hazır hissetme...
Kariyer Seçimi ile ilgili yardım
18 F. 12. sınıfın başından beri aklımda iki kariyer seçeneği vardı; ya psikoloji ya da aşçılık okulu, hatta yemek pişirmeye karşı her zaman büyük bir ilgim vardı ve aşçı olmayı ...
Tıp Fakültesi Maliye Mezunu
Büyüdüğümden beri bana doktor olmam gerektiÄŸi söylendi. Ben birinci nesil bir göçmenim ve bu, eskisi gibi olmasa da hâlâ baÅŸarının zirvesi olarak görülüyor. Büyürken ailemin barlarÄ...
İnsanlar genellikle danışmanlığı öğrenmeye nasıl ba...
İnsanların psikolojik danışmanlığı öğrenmeye genellikle nasıl başladıklarını anlamaya çalışıyorum ve görünen o ki başlamanın tek bir sabit yolu yok. Gördüğüm kadarıyla, baz...
Hayallerimi takip et ya da parayı takip et
Uzun lafın kısası, mimarlıktan mezun olduktan sonra çok uğraştım ve sonunda oyun geliştirmeye başladım. Oyunlar üzerinde çalışmayı kesinlikle SEVİYORUM ama her zaman fıstık yaptım....
32 yaşında yeniden başlamak için çok mu geç? (Gece ​...
"Merhaba benim adım Mayank. 32 yaşındayım ve hayatta başarısız olduğumu hissediyorum. Okuldaki çalışmalarım iyiydi ama bitirir bitirmez pek çok farklı yol görmek kafamı tamamen ka...
YARDIM!! Gazetecilik+eko+psikoloji alanında ÜÇLÜ BÖLÜM...
(Gazetecilik+ekonomi+psikoloji) alanında iyi bir üniversiteden lisans diploması aldım son yılda bir ana dal seçmek zorunda olduğunuz yer BBA'YA DA BAŞVURU ALDIM Şu an itibariyle kariyerim...
Engelliliğin nüksetmesinin ardından akılsız bir iş bul...
Herkese merhaba - Ben epilepsi hastası bir terapistim. Nöbetlerim yıllarca kontrol altına alındı ​​ve terapist olmak için yüksek lisansa gidebildim. Şimdi sahaya 8 yıldır geri döndüle...
Bir fırsat kapanırken diğeri açılıyor
Yaklaşık 18 milyon giriş seviyesi iş risk altında. Aynı zamanda diploması olmayan kişilere de 29 milyon uzman rolü açılıyor. Çünkü artık yapay zeka, öğrenilmesi yıllar süren eği...
1 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

Let me ask you this – what even is “normal”? What is it to you? Because if you’re feeling so hung up about that, wanting to be normal and all – take a listen to the song **Higher I’ll Go** by **Ryo Takahashi**. Hopefully that will get a new perspective on things.
I grew up with autism, where social situations as a kid was pretty much my living hell growing up. As an adult it has gone better with time. But apart from my issues with fast speech, after spending a few years in retail customer service as a Sales Associate, I wound up getting relatively used to it. Where after thinking about it in terms of “how do I solve the problem the customer’s currently facing, or on the task I’m given”, I ended up becoming more open and approachable – as long as the said topic itself is something I’m familiar with. Does this mean I’m now good at being buddy buddy with my co-workers, or with people in general? That I’m 100% confident at work at all times? Heck no. Where depending on my overall emotional state I might get into changing states of being a confident leader, to suddenly reserved and quiet type. But I do my best to forget the bad moments and move on.
It’s the same thing with social situations – find a group based on an share interest, get over the initial round of fears and stares in the first few meetings, go at it consistently – despite you might having a chronic urge to want to avoid it at all costs. For the best way to deal with social situations, and especially its annoying sister – social anxiety, is by diving right in and getting better through consistency and effort. As much as I hated my family around me tell that growing up, it is very much painfully true.
If I came across the anime Wind Breaker as a kid, I would’ve cried. For that anime taught me more about mental health and emotional well being than what my shit family ever did. Anyways, the key message I got from that was:
>”Don’t give up on people. There will be someone or a group of people out there that will accept you for who you are, not what you do or accomplish. Don’t be afraid, to jump right in!”
But with that said, if you do want to consider doing different career paths, consider going back into school again. One that preferably has a good co-op program. Is there anything you’re interested in? Hobbies? Now based on said interests – is there a viable career in which you can get out of it? Start there. For you learn the best and achieve the highest grades when you’re learning something you truly enjoy studying and doing. And since the end goal of getting any job is to get you to be at a financial state where you’re able to live by yourself just fine – why not make your true job path, one in which you truly like doing?