Üniversiteye gittiğime pişman oldum.
27 yaşındayım. 2026 baharında mezun olacağım. Staj tecrübem yok (staj bulamadım) ve tam anlamıyla beyaz yakalı durgunluğunda mezun olacağım. Yani 28 yaşında olacağım ve sonu olmayan işler dışında hiçbir şeyim olmayacak. Küçük kardeşim ve en yakın arkadaşım inşaatta çalışıyorlar ve güzel şeyleri var. Normal çalışan ve yeni bir araba gibi, kendi dairelerinin masraflarını kendileri karşılayabilirler. 4 yıldır meteliksiz olduğumu ve bu fedakarlığa değmeyeceğini bildiğim için gerçekten kendime kızıyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Nörodiverjan Tıp Öğrencisi Yeni Bir Yol Arıyor
Herkese merhaba! Ben İtalya'da okuyan İsrailli bir tıp öğrencisiyim. 6 üzerinden 5. sınıftayım ve teorik olarak yaklaşık bir buçuk yılım kaldı ama son 7-neredeyse 8 yılımı bu 4 yıl...
Ne yapmalıyım?
Biraz baÄŸlam vermek gerekirse, 24 yaşındayım ve 21 yaşında bir oyun tasarımı ve geliÅŸtirme programını bitirdim (temelde yaklaşık bir buçuk yıl süren resmi olmayan bir yüksek lisans eÅ...
25 yaşındayım, sürekli çalışıyorum ve hâlâ maddi a...
25 yaşındayım ve para, tasarruf ve yanlış kariyer seçimleri yapıp yapmadığım konusunda cesaretimin giderek kırıldığını hissediyorum. Çok fazla finansal istikrarsızlık ve bağımlıl...
Kariyer Tavsiyesine İhtiyacınız Var
Hey, İngiliz edebiyatı alanında lisans diplomam ve film yapımcılığı alanında yüksek lisansım var, şimdi bana yüksek maaşlı bir iş getirecek hangi yolu izlemeliyim? başka bir diploma m...
29F ve hayatımla ne yapacağımı bilmiyorum
Mezun olduktan sonra hayatımda ne yapacağımı bilmediÄŸim için 20 yaşında metin yazarı olarak çalışmaya baÅŸladım. Ailem ısrar ettiÄŸi için psikoloji okumak istediÄŸim halde ekonomi bölÃ...
Kovid'den beri temizlikçilik yapıyorum
Yeni bir iş buldum. Bugün üçüncü vardiya. Başka bir otelde temizlik… Hs'den mezun oldum ve 18'de taşındım, biliyorsun, COVID o zamanlar bir şeydi. Neyse, otele-otele gidiyorum çünkü h...
Kendimi çok kaybolmuş hissediyorum.
25 yaşındayım ve açıkçası iş bir kariyer yolu bulmaya geldiğinde kendimi oldukça kaybolmuş hissediyorum. Şu anda esas olarak para biriktirmek için resepsiyonist/ön büro işinde çalış...
Kendimi boş hissediyorum. Ben vazgeçtim. 34F
Geçen yıl gerçekten zordu, perakendede çalışıyordum ve sonunda 2 akıl sağlığı krizi geçirdim ve hastaneye kaldırıldım. İkinciden sonra işimden ayrıldım. Ağustos ayındaydı ve o z...
Bazen iş arama ve bir şeyler bulma konusunda takıntılı ...
Ben var. Her gün en az bir kez bunu düşündüğümü ve gerçekten de bir şey için kıyamete doğru ilerlediğimi hissediyorum. Ayrıca heyecan verici bir hayatım olmamasının veya tonlarca ark...
Serbest çalışan herkes, yeni başlayan biriyle paylaşaca...
Hayatımda, bazı ÅŸeyleri baÅŸaramayacağıma veya gelirim için yaratıcı iÅŸler yapamayacağıma kendimi inandırmaktan yorulduÄŸumu hissettiÄŸim bir noktaya geliyorum. Åžu anda istikrarlı bir iÅ...
4 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

Lol I’m doing my second degree and looking to pick up an automotive job bc at least that’ll always be needed and I’m a car person to begin with
What if the path isn’t expecting a job out of college, but that the college is a placement at a starting line through a jungle, and you have a tiny switchblade?
To one side of you, your fellow college students all with the same dense mass of trees and bush. To the other, well-worn paths others have taken, but the paths ended in sudden unclimbable cliffs, so they are coming back to the bush to “start again”, some with the same switchblades, some with longknives (experience). Nothing longer than that though.
Knowing you have to cut your own path, but college gave you the blade to cut it, and a starting point that is considered a worthy one. Will you cut your way over to your friend’s paths immediately? Or will you slash your way, stick by stick, through to something different – possibly to even better success than your friends? Or perhaps both – gaining skills on their path before going back to your own?
I regret not going to college. Maybe I’d still have my hearing. It’s weird how our journeys can be so different. But I also feel like a lot of things boil down to luck and being in the right space.
What was your major?