Üniversiteye gittiğime pişman oldum.
27 yaşındayım. 2026 baharında mezun olacağım. Staj tecrübem yok (staj bulamadım) ve tam anlamıyla beyaz yakalı durgunluğunda mezun olacağım. Yani 28 yaşında olacağım ve sonu olmayan işler dışında hiçbir şeyim olmayacak. Küçük kardeşim ve en yakın arkadaşım inşaatta çalışıyorlar ve güzel şeyleri var. Normal çalışan ve yeni bir araba gibi, kendi dairelerinin masraflarını kendileri karşılayabilirler. 4 yıldır meteliksiz olduğumu ve bu fedakarlığa değmeyeceğini bildiğim için gerçekten kendime kızıyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Başarısızlık güvenimi kırdı ve artık nasıl ders ça...
Herkese merhaba, 20 yaşında bir kızım ve şu anda kendimi gerçekten kaybolmuş hissediyorum, bu yüzden benzer şeyleri yaşamış insanlardan tavsiye almayı umuyorum. Birkaç yıl önce fizik...
bir an önce perakendeden çıkmam lazım
22 ay yaşıyorum, annemle yaşıyorum (57) annem erkek arkadaşım (64) ve erkek kardeşim (30) şu anda çalışıyor ve perakende satıştan çıkmak istiyor (Giver'de, shoprite'da çalıştım, ş...
Başarılı/iyi maaşlı olmak hâlâ mümkün mü?
27 yaşındayım, dil bilimi mezunuyum ve 5 yılı aşkın süredir özel yabancı dil öğretmeni olarak çalışıyorum. Serbest meslek sahibiyim ve açıkçası bu yolu seçtim çünkü o zamanlar ...
Yüksek işlevli ama huzursuz - Baskı altında özgürlükt...
Kaçırılan hesap! TL;DR: Yüksek fonksiyonluyum ama huzursuzum. En iyi baskı, yapı ve fiziksel hareket altında çalışırım; açık, yapılandırılmamış yaşam evreleri beni fazla düşün...
Yazılım geliştiricisi çeyrek ömür krizi yaşıyor
Ben (28M) 18 yaşımdan beri yazılım mühendisi olarak çalışıyorum. Çıraklık eğitimi aldım ve üniversiteye gitmedim. Bazı noktalarda bundan keyif aldım, bazı noktalarda ise sıkıcı b...
İş aramak tam zamanlı bir iş gibi gelmeye başladığın...
İş aramanın bu kadar yorucu olacağını bilmiyordum. Bazı günler gerçekten tam zamanlı bir iş gibi geliyor ama hiçbir geri bildirim ya da ilerleme yok. Arama yaparak, özgeçmişimi güncell...
Teknik Operasyonlar yolu ile İK yolu arasında seçim yapma
İlk iÅŸim için çok farklı iki kariyer yolu arasında seçim yapan yeni bir mezunum. Hangisinin daha iyi uzun vadeli büyüme ve küresel taşınabilirlik sunduÄŸuna dair bazı bakış açılarınÄ...
Para kazandıran yaratıcı işler
Ailem tıbbi alana gitmem için bana baskı yapmaya devam ediyor çünkü finansal istikrar ÅŸansı çok daha yüksek. Her zaman mutsuz olacağımı kesinlikle biliyorum çünkü sürekli insanlarla Ã...
STK'da iş bulma mücadelesi
Hey! Bu yazıyı yazıyorum çünkü aslında kariyer yolumda mücadele ediyorum. İklim değişikliği/hayvan refahı/insan hakları alanında bir STK'da çalışmak istediğimi biliyorum ama ne tür...
Tıp fakültesinden uzaklaştım ve şimdi kendimi bağsız ...
(Avustralya) Bunu dramatik ya da savunmacı görünmeden nasıl yazacağımı gerçekten bilmiyorum, bu yüzden açık sözlü olmaya çalışacağım. Tıp fakültesine girmek piyangoyu kazanmak gi...
4 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

Lol I’m doing my second degree and looking to pick up an automotive job bc at least that’ll always be needed and I’m a car person to begin with
What if the path isn’t expecting a job out of college, but that the college is a placement at a starting line through a jungle, and you have a tiny switchblade?
To one side of you, your fellow college students all with the same dense mass of trees and bush. To the other, well-worn paths others have taken, but the paths ended in sudden unclimbable cliffs, so they are coming back to the bush to “start again”, some with the same switchblades, some with longknives (experience). Nothing longer than that though.
Knowing you have to cut your own path, but college gave you the blade to cut it, and a starting point that is considered a worthy one. Will you cut your way over to your friend’s paths immediately? Or will you slash your way, stick by stick, through to something different – possibly to even better success than your friends? Or perhaps both – gaining skills on their path before going back to your own?
I regret not going to college. Maybe I’d still have my hearing. It’s weird how our journeys can be so different. But I also feel like a lot of things boil down to luck and being in the right space.
What was your major?