Yüksek Lisansımı finanse etmek için büyük bir maaÅŸ kesintisi yapıyorum. ArkadaÅŸlarım deli olduÄŸumu düşünüyor ama ben “güvenli davranmaktan” yoruldum.

Teknoloji alanında (araştırma, akademi) çalışıyorum ve son zamanlarda kendimi tamamen teknoloji alanında sıkışmış hissediyorum. "başlangıç ​​bölgesi." Daha ileri düzey çalışmalara geçmek istiyorum, bu da yüksek lisans derecemi almam gerektiği anlamına geliyor.

Ailemin bir kısmı, mükemmel, tamamen finanse edilen fırsatı bekliyor. Arkadaşlarım ayrıca eğitim için yurt dışına gitmeyi fazlasıyla romantikleştiriyor, başarıya giden tek geçerli yol bumuş gibi gösteriyorlar. İnsanlar bana altın bilet için beklemem gerektiğini söylüyor. Ama dürüst olmak gerekirse? Sanırım korkuyu maskeleyen sadece benim "sabır." Hepimiz çok rahatız ve her şeyin kucağıma düşmesini beklemekten yoruldum. Ayrıca, bir fantezinin peşinde koşarak hayatımı askıya almadan, halihazırda sahip olduğum ağ üzerine inşa ederek neredeyse aynı eğitim değerini burada rahatça elde edebilirim.

Yakın zamanda mevcut iÅŸverenim aracılığıyla diplomamı almak için bir teklif aldım. Çalışan indirimiyle bile pahalı, bu yüzden öğrenim ücretinin doÄŸrudan maaşımdan kesilmesi için bir anlaÅŸma yapıyorum. Bu aslında program süresince %50’den fazla maaÅŸ kesintisi anlamına geliyor. Suda kalabilmek için mutlak erzaklarla yaÅŸayacağım ve yan iÅŸler yapacağım.

Ailem bunun bir hata olduğunu düşünüyor. Ama en sonunda beni bunu yapmaya iten şeyin farkına vardım: Zaten tam maaşımla geçim masraflarını karşılamaya çalışıyorum. Bunu yapmazsam hâlâ zorlanıyor olacağım ama birkaç yıl sonra tam olarak şu an bulunduğum yerde olacağım. Pasif mücadele (sadece vasat bir statükoyu korumak için çok çalışmak) ile aktif mücadele (aslında bir karşılığı ve son kullanma tarihi olan devasa, stresli bir yükü üstlenmek) arasında seçim yapmam gerektiğini fark ettim. Ne olursa olsun acı çekeceksem, beni ileriye taşıyacak acıyı seçmek isterim.

Kendilerini tekdüzelikten kurtarmak için büyük bir finansal risk alan başka biri var mı? Tam zamanlı çalışmanın, ders çalışmanın ve tamamen meteliksiz olmanın getirdiği eziyetle nasıl başa çıktınız? Sadece aktif mücadeleyi seçen insanlardan bazı perspektifler arıyorum.