Yakında 24 yaşına giriyorum, başladığım hiçbir şeyi bitiremiyormuşum ve hayatta geride kalıyormuşum gibi hissediyorum. Tavsiyeye veya bakış açısına ihtiyacınız var.

Herkese merhaba. İçimi boşaltmaya ihtiyacım var çünkü gerçekten şu anda hissettiğim her şeyle nasıl başa çıkacağımı bilmiyorum ve biraz tavsiyeye ya da dışarıdan bir bakış açısına gerçekten minnettar olurum.

Bu ayın 26’sında 24 yaşına giriyorum ve açıkçası bu tarihin yaklaşmasından tek bir damla bile mutluluk hissetmiyorum. Hediye almaktan zevk bile alamıyorum çünkü kendimi herkese yük ve masraf gibi hissediyorum. Tek istediğim aileme, kız kardeşime ve kız arkadaşıma maddi olarak yardım edebilmek, çünkü onlar beni bir an bile desteklemediler, ama bu bende hiçbir şey başaramadığım ve istediğim gibi geri veremeyeceğim gibi ezici bir endişe hissi uyandırıyor.

Kolombiyalıyım ve kısa süre önce video oyunları sayesinde kendimde sert bir şeyin farkına vardım: Başladığım hiçbir şeyi asla bitiremiyorum. Dikkatimi dağıttığı için oyunları alıp yarım bırakıyorum ve gerçek hayatıma baktığımda her şeyde aynı şeyi yaptığımı fark ettim. Sosyal medyayı her zaman sevdim ve sonunda vazgeçtiğim binlerce proje yarattım. Bir oyun kanalım vardı ve bıraktım, neredeyse 50 bin takipçiye ulaşan bir komedi ve gitar hesabım vardı ve onu da bıraktım, gitar öğretmek için bir tane daha açtım, piksel sanatı için bir tane daha açtım… hepsi terk edildi.

Video Oyunu Geliştirme Mühendisliği okudum ve ailemin ödemek için çok çalıştıkları parasını boşa harcadığımı hissediyorum. Stajımı bitirdiğimden beri iki yıldır istikrarlı bir işim yok. Gelir getiren tek şey, ailemin ve kız kardeşimin yürüttüğü tıbbi muayenehane için video düzenlemek ve sosyal medyayı yönetmek, ancak kendi başıma, eğer şanslıysam ayda belki 1 müşterim oluyor. Ayda 500 dolar bile kazanamıyorum ve bu beni mahvediyor çünkü hâlâ doğrudan aileme bağımlıyım. Her gün okuduklarımla alakası olmasa da iş başvuruları yapıyorum ve her gün yeni müşterilere ulaşmak için içerik üretmeye çalışıyorum. Aslında yakın zamanda yaşlı insanların bu tür pis yollardan soyulmasını önlemek için ülkemdeki yaygın dolandırıcılık olaylarını belgeleyen hesaplar başlattım. Ama dürüst olmak gerekirse, sanki olduğum yerde pedal çeviriyormuşum ve hiçbir yere varamıyormuşum gibi geliyor.

Daha da kötüsü, kendimi son derece yalnız hissediyorum. Lisede ve üniversitede hiçbir zaman her zamanki arkadaş çevremin dışına çıkmak için çaba göstermedim, dolayısıyla hiçbir zaman profesyonel bir ağ kurmadım. Şimdi en iyi arkadaşım iş için Hawaii’ye taşındı, başka bir arkadaşım Avustralya’ya taşındı ve diğer herkesin ilerlemesini izlerken kendimi tamamen sıkışmış hissediyorum.

Her gün böyle hissetmekten yoruldum. Sorun benim odaklanma eksikliğimden mi, yanlış yoldan iş mi arıyorum yoksa bu yaşta nasıl sıfırdan ağ kurmaya başlıyorsunuz bilmiyorum. Benzer bir deliğe düşüp dışarı çıkmayı başaran varsa, deneyiminizi duymayı gerçekten çok isterim.