30’umda hâlâ kendime ait bir hayatım yokmuÅŸ gibi hissediyorum. Bağımsızlığımı nasıl geri kazanabilirim ve geleceÄŸime nasıl odaklanabilirim?

30 yaşındayım, bipolar bozukluÄŸum var ve lisansüstü eÄŸitimim için Nijerya’dan BirleÅŸik Krallık’a göç ettim. Yıllarımı kendimi anlamaya, potansiyelimi geliÅŸtirmeye ve kendime ait bir hayat kurmaya çalışarak harcadım ama hâlâ kararlarımın kontrolümde olduÄŸunu hissetmekte zorlanıyorum.

Beni maddi olarak destekleyen ama duygusal olarak desteklemeyen büyük bir Afrikalı aileden geliyorum. Büyürken bağımsızlığımı kazanmamı zorlaştıran baskı, karşılaştırma ve manipülasyonla karşılaştım. Şimdi bile, 30 yaşındayken annem benimle kavga etti ve saçımı isteğim dışında kesmem için beni yönlendirdi. Tehdit ve manipülasyondan uzak durmama rağmen hâlâ özgürce yaşamaya ve ailemin beklentilerinin ağırlığını taşımadan kararlar almaya çalışıyorum.

Ailemin sağladığı maddi desteği takdir ediyorum ama karşılığında özerkliğimden vazgeçmem gerektiği hissine içerliyorum. Ben bir ikizim ve sürekli karşılaştırmalar kendime bakış açımı da etkiledi. Öğrenmek, büyümek ve potansiyelimi keşfetmek istiyorum, ancak çoğu zaman tutkularımın anlaşılmadığını veya desteklenmediğini hissettim.

Lisans ve yüksek lisans eÄŸitimim boyunca ailemden uzakta olmak, neler yapabileceÄŸimi daha fazla keÅŸfetmemi saÄŸladı. BirleÅŸik Krallık’ta 45.000 £ ile 47.000 £ arasında ücret ödeyen üniversite pozisyonları da dahil olmak üzere 14’ten fazla iÅŸ görüşmesine katıldım. Bu fırsatları elde edemesem de baÅŸarılı olma potansiyeline sahip olduÄŸumu biliyorum.

Ancak mücadelemin sadece iş bulmak ya da finansal bağımsızlığa ulaşmakla ilgili olmadığını fark ettim. Bu aynı zamanda zihinsel alanımı geri kazanmakla da ilgili. Ailem fiziksel olarak yanımda olmasa bile onların beklentilerini ve kendimi kanıtlama baskısını taşıyorum. Bazen bazı başarıları gerçekten istediğim için mi, yoksa ailemin yanıldığını kanıtlamak için mi elde ettiğimi merak ediyorum.

Bu baskı, başarılı olmaya o kadar önem verdiğim mülakatlara kadar beni takip ediyor ki, iyice hazırlanmama rağmen performansımı etkiliyor.

İç monologum da konsantre olmayı zorlaştırıyor. Ne yapmam gerektiğini biliyorum ama zamanımı boşa harcayıp harcamadığımı sık sık sorguluyorum, bu da beni ilerlememe yardımcı olabilecek şeylerden uzaklaştırıyor. Daha fazla okumak, yeteneklerimi geliştirmek ve daha fazla mevcut olmak istiyorum ama odağımı sürdürmekte zorlanıyorum.

Lisansüstü eğitimimin bir yılını tamamladım, neredeyse bir yılım daha kaldı. Bu dönemi, yıllardır yürüttüğüm mücadelelerin içinde zihinsel olarak sıkışıp kalarak geçirmeyi göze alamam. Eğitimime odaklanmam, yeteneklerimi geliştirmem ve inşa etmek istediğim geleceğe hazırlanmam gerekiyor.

Kendim olabilmek için izne ihtiyacım varmış gibi hissetmekten yoruldum. Korkmadan kararlar almak, suçluluk duymadan ilgi alanlarımın peşinden gitmek ve başkalarının beklentileri yerine kendi değerlerimi yansıtan bir hayat kurmak istiyorum.

Sorum şu: Bağımsızlığımı nasıl geri kazanabilirim, iç monologumu nasıl yönetebilirim, ailemle kesin sınırlar oluşturabilirim ve lisansüstü eğitimimin geri kalan yılını en iyi şekilde değerlendirmek için ihtiyacım olan zihinsel odağı nasıl yeniden kazanabilirim?

Geçmişimi silmeye ya da aldığım maddi desteği inkar etmeye çalışmıyorum. Kendi hayatımın sahipliğini kaybetmeden başkalarının benim için yaptıklarını takdir edebilen bağımsız bir yetişkin olmak istiyorum.