sanki bir çıkmazdayım ve benim için bir yol yokmuş gibi hissediyorum

merhaba, bunlardan birini nasıl yazacağımdan tam olarak emin deÄŸilim, bu yüzden kafa karıştırıcı bir ÅŸey olursa lütfen sor. Avustralya’da lisenin son yılında 17 yaşındayım. Hakkımda biraz bilgi ÅŸu: 15’ten fazla ülkeye ve 8’den fazla okula gittim, büyüdükçe hayatımda kalıcı hiçbir ÅŸeye sahip olamadığım için baÄŸlanma sorunları geliÅŸtirdim. Bu yılın başında bir psikologla görüşmeye baÅŸladım ve çok yardımcı oldu, ancak gidecek çok yolum olduÄŸundan eminim, bunun iliÅŸkilerimi ve onaylanma ihtiyacımı etkilediÄŸini fark ettim. bu bir mazeret deÄŸil, sadece bir baÄŸlam. Dürüst olmak gerekirse, liseye kadar tüm hayatım boyunca ‘yetenekli’ bir çocuktum (9-12. Sınıf), girebilmek için sınava girenlerin en üst yüzdesinde olmanız gereken seçici bir giriÅŸ lisesine girdim. Ortalama bir okulda sınıfımın en üstündeyken, ortalamanın üzerinde bir okulda en az zeki olanlardan biri oldum. bu gerçekten güvenimi ve zaten zayıf olan öz saygımı, artık tembel olduÄŸum ve motivasyonumu gerçekten geri alamadığım noktaya kadar düşürdü. Sadece 2 hafta sınavlarım var, sonra tamamen mezun oldum, böylece bu rutinden bir an önce kurtulabilirim. üniversite için ne yapmak istediÄŸime dair hiçbir fikrim yok, hiçbir tutkum olmadığını söylerken ciddiyim. Dış doÄŸrulamaya olan ihtiyacım o kadar yüksek ki asıl umursadığım tek ÅŸey bu. Kötü bir kaygım var ve en küçük ÅŸeyleri fazla düşünüyorum. Her ne kadar bunun bana göre olmadığını düşünmeme raÄŸmen ailem elbette tıp konusunda gerçekten kararlılar (çok stresli, içeri giremeyeceÄŸim, sadece kendimi bunu yaparken görmüyorum). Hala tıp konusunda takıntılılar çünkü ne yapmak istediÄŸime dair hiçbir fikrim yok, bu yüzden doÄŸal olarak eÄŸer ben seçemezsem, o zaman seçmeleri gerektiÄŸini düşünüyorlar. annem doktor ve babam üniversitede doktoralı öğretim görevlisi, yani ikisi de gerçekten akıllılar. Akademisyenlerimle onları zaten hayal kırıklığına uÄŸrattım ama en azından kendimi adadığım net bir yola sahip olmayı dilerdim. akıl saÄŸlığım pek iyi deÄŸil ama psikoloÄŸumun ne kadar büyük bir fark yarattığını gördükten sonra, dürüstçe buna yöneldim ve gerçekten de kendi kendine yardım içeriÄŸine ve tavsiye vermeye ilgim var (iki bu yüzeysel düzeyde ama ben 17 yaşındayım). Ä°ngilizceyi seviyorum, tarih dışında sevdiÄŸim tek ders bu, matematik ve fen hiçbir zaman bana göre olmadı. Ä°nsanlarla konuÅŸmayı, onların durumlarını dinlemeyi ve tavsiye vermeyi seviyorum. Pek yaratıcı deÄŸilim ama her zaman sosyal medyayla ilgili bir ÅŸeyler yapmak istemiÅŸtim ama bu gerçekleÅŸmeden önce yine de okula gitmem gerekiyor. ailem bir yıl ara vermeye çok karşı "ne yapmak istediÄŸimi keÅŸfet" çünkü boÅŸluk yıllarının bir amaca ihtiyacı olduÄŸuna ve bunun boÅŸa gideceÄŸine inanıyorlar. hobilerim hemen hemen arkadaÅŸlarımla vakit geçirmek, müzik (piyano severim), makyaj ve video oyunları, o kadar da ilginç deÄŸilim. DiÅŸ hekimliÄŸi/ortodontiye yarı ilgim vardı ama içeri girmenin imkansız olduÄŸunu ve stresin kaygımı o kadar kötü hale getireceÄŸini hissediyorum ki, aynı zamanda biraz robotik gibi geliyor. Ben süper duygusal bir insanım ve her ne kadar bu psikoloji için tavsiye edilmese de eminim ki büyümek ve ders çalışmak sizi buna hazırlayacaktır. Ticaret baÅŸka bir seçenekti ama aÄŸ oluÅŸturma kavramı ve (çok daha uysal) bir sosyal hiyerarÅŸi kavramının benim için iyi olmayacağını düşünüyorum. ailem göçmen ve bence her kariyere karşı çok sert davranıyorlar ama tıpta baÅŸarılı olmanın baÅŸka yolları olduÄŸuna gerçekten inanmıyorlar. tek ÅŸartım dürüst olmak gerekirse iyi bir maaÅŸ, çok fazla stres olmaması ve ilgi alanlarıma/kiÅŸiliÄŸime uygun olan ÅŸeyler. ama evet herhangi bir tavsiye memnuniyetle karşılanacaktır çünkü çok mücadele ediyorum.