Neden “çözmek” benim için hiç işe yaramadı (ve gerçekte ne işe yaradı)

Uzun süre ne istediğimi bilmediğim için sıkışıp kaldığımı düşündüm. Bu yüzden herhangi bir şey yapmadan önce anlamaya çalıştım. Sadece seçenekleri düşünüyorum, araştırıyorum, yolları karşılaştırıyorum, sonunda bir şeylerin doğru olacağı o anı bekliyorum.

Hiç gelmedi.

İşlerin az da olsa değiştiği tek an, bir şeyi düşünmek yerine yaptığım zamandı. Büyük bir şey değil. O zamanlar biraz rahatsız edici gelen sadece küçük hareketler. Tam olarak hazır olmadığım bir şeye başvurmak.

Bir şeyi birkaç hafta boyunca karar vermeden denemek “o şey” olmalıydı. Kendi kafama dönmek yerine birine ulaşmak. Bu şeylerin çoğu doğrudan hiçbir yere götürmedi. Ama bir şeyi değiştirdiler. Analize takılıp kalmak yerine yeniden harekete geçmiş gibi hissettim.

Bir noktada netliğin oyunculuktan önce sahip olmam gereken bir şey olmadığı anlaşıldı. Bu daha sonra ortaya çıkan bir şeydi. Ne kadar çok “çözmeye” çalışırsam, o kadar sıkışıp kaldığımı hissettim. Küçük de olsa, ne kadar çok hareket edersem, her şey o kadar netleşmeye başladı.

Başka birinin böyle bir şeyi fark edip etmediğini merak ediyorum. Sıkışmış hissettiğinizde hareket etmenize aslında ne yardımcı oldu?