Mezun olduktan sonra ne yapacağımı bilmiyorum

Bu çok uzun sürerse özür dilerim.

Ben (M23) Yaratıcı Yazarlık alanında İngilizce Edebiyatı lisans eğitimimin üçüncü yılındayım (1. olma yolunda) ve bundan sonra ne yapacağımı bilmiyorum. Büyürken akademik olarak, özellikle de bir bilim dalında başarılı olmak için inanılmaz bir baskı altındaydım (her iki ebeveynimin de zooloji alanında doktorası vardı). İlkokulda bana otizm teşhisi konuldu ve annem bunun benim bir bilgin olduğum anlamına geldiğini düşündü, bu yüzden çok zorlandım ve gelecek hakkında çok fazla düşünmeye zorlandım. Sanki otistik çocukların gelişimi üzerine bir araştırmaya katılmam için beni yerel üniversiteye götürecekmiş gibi çünkü eğer çocukluğumu orada gönüllü olarak geçirseydim üniversiteye kabul edilme olasılığımın daha yüksek olacağını düşünüyordu.

Sonunda okulun baskılarıyla boğuştum ve sonunda özel okula gittim ve daha sonra ergenlik çağındayken bakıma alındım, burada bana sürekli olarak başarılı bir sanatçı/yazar olacağım ve bu döngüyü kıracağım söylendi. Yaşlandığımda tamamen bakıma muhtaçtım ve işlevsizdim (yemek pişiremiyor, temizlik yapamıyor, toplu taşımayı kullanamıyor, sosyal hayatım yok, kişisel hijyenim yoktu, vb.), ancak son beş yıldır son derece sıkı çalışıyorum ve her gün gelişiyorum. Üniversiteye iki yıl geç başladım ve ilk düzgün işime 21 yaşımda, tiyatrolarda müşteri hizmetleri yaparak başladım. Halen destekli bir dairede yaşıyorum (ihtiyacım olduğu kadar kalabileceğimi söylediler), ancak tıbbi randevular ve rutinim dışında kalan diğer gerekli şeyler dışında herhangi bir destek almıyorum. Hayatım gerçekten çok iyi ama bundan sonra ne yapacağım konusunda giderek daha fazla endişeleniyorum.

En çok ilgilendiÄŸim roller kütüphane asistanı, teknik yazar, topluluk sanat çalışanı veya muhtemelen öğretim asistanıdır. Hepsi benim diplomama göre gerçekçi kariyerler ve hepsinde iyi olacağımı düşünüyorum. Ancak benim için önemli bir sorun, 9-5’le baÅŸ edebileceÄŸimi düşünmemem. ÇoÄŸu otistik insanın aksine ben rutinden nefret ediyorum ve vardiyalarımı kendim seçtiÄŸimde daha iyisini yapıyorum. Ayrıca ortalama bir insandan daha fazla kesintiye ihtiyacım var. Ä°deal senaryom yarı zamanlı bir iÅŸ ve buna ek olarak sıfır saatlik iÅŸlerim olabilir, ancak bu alanlarda çok fazla yarı zamanlı iÅŸ yok. DiÄŸer bir konu da ÅŸehrimden ayrılma konusunda ikilemdeyim; burası yaÅŸadığım, saÄŸlam bir arkadaÅŸ grubuna sahip olduÄŸum ve topluluÄŸun bir parçası olduÄŸumu hissettiÄŸim ilk yer ve tek başıma ayrılmanın üstesinden gelemeyeceÄŸimi biliyorum. Bir bakıma baÅŸka yerlerde yaÅŸamak istiyorum (özellikle daha büyük bir Yahudi cemaatinin olduÄŸu bir yerde – benimki burada küçük ve giderek azalıyor), ama ÅŸu anda bunun gerçekçi olmadığını biliyorum. Yani alacağım herhangi bir iÅŸin benim için yerel olması gerekir ve ayrıca araba kullanamadığım için oraya toplu taşıma ile gidebilmem gerekir.

Åžu anki iÅŸimden gerçekten keyif alıyorum. Ä°ki yerel tiyatroda barın açılışını ve bakımını yapıyorum. Asgari ücret ve sıfır çalışma saati, yani destekli yaÅŸamdan çıkıp normal kira ödemeye baÅŸlarsam (orada sonsuza kadar kalmak istemiyorum) ya da istemesem bile, ayda sadece birkaç yüz kazandığım için maddi olarak beni desteklemeyeceÄŸi anlamına geliyor. Ayrıca otizmimden kaynaklanan eksiklikler nedeniyle muhtemelen hiçbir zaman yönetici pozisyonuna gelemeyeceÄŸim – baÅŸkalarına ne yapmaları gerektiÄŸini söyleyemem veya kendimi hiçbir ÅŸekilde savunamam ve çok kolay paniÄŸe kapılır ve donup kalırım. ArkadaÅŸlarımın çoÄŸu da otizmli (kasıtlı olarak deÄŸil, öyle oldu) ve ebeveynleriyle yaÅŸarken yarı zamanlı iÅŸlerde çalışıyorlar. Açıkçası bu benim için bir seçenek deÄŸil, bu yüzden kesinlikle baÅŸka bir iÅŸ bulmam gerekecek.

Diplomamı hiç kullanmamam gerektiğini hissetmeye başlıyorum. Zamanımı ve paramı boşa harcadığımı düşünürdüm ama en azından üniversitede çok şey öğrendim ve arkadaşlar edindim. Son zamanlarda bir süpermarkette rafları istifleme işi bulmayı düşünüyordum; iş yerinde eşyaları istiflemeyi ve sıraya koymayı seviyorum. Beni derinden tatmin etmese de böyle bir işten keyif alacağımı hissediyorum. Geceleri rafları istifleyip gündüzleri arkadaşlarımla takılmak ve hobilerimle uğraşmak benim için sorun olmaz. Ama bir de herkesin bana kendim için iyi şeyler yapacağımı söylemesi sorunu var. Eğer öğrenirlerse raf istifleyicisi olmamın onları hayal kırıklığına uğratacağını düşünüyorum. Ve muhtemelen orta yaşlı, fakir, kötü bir sırtım olduğu ve hala dikkate değer bir şey başaramadığım için pişman olacağım.

Yani temel olarak otizmli biri olarak nasıl yönetilebilir ve tatmin edici bir kariyere sahip olabileceğim konusunda tavsiyeye ihtiyacım var. Zorlayıcı ama tatmin edici bir şey yapmak mı yoksa güvenli davranıp kolay bir şey mi yapmak en iyisidir? Eskiden bu kelimeyi bir şekilde değiştirmek isterdim ama artık hayattaki amacım sadece rahat yaşamak ve iyi bir insan olmak.

TDLR: Şehrimden ayrılmayı ya da 9-5 çalışmayı kaldırabileceğimi sanmıyorum, bu yüzden diplomamı kullanmayı unutup düşük ücretli ve kolay bir şey mi yapmalıyım?