Hiç ışık bulamıyorum

Ä°ÅŸte benim hikayem:

23 yaşımda Ä°ngiltere’nin Edinburgh kentinde yüksek lisansımı ve ardından doktoramı yapmak üzere ülkemden ayrıldım. Ä°ki buçuk yıldan fazla bir süredir iÅŸ bulmaya çalışıyorum ama hiç ÅŸansım yok!

4 yıllık doktora çalışmamda, son derece toksik bir süpervizörle çalışıyorum (akademik alanda çalışanlar, toksik bir süpervizörün hayatınızı nasıl etkileyebileceÄŸini iyi bilirler). Bana 0 güven bıraktı. O kadar çok ÅŸirkette ve üniversitede röportaj yaptım ki sadece normal e-postayı aldım "Ne yazık ki … " Çok fazla kaygı ve stres yaÅŸadım, çevremdeki insanlar bile yüzümde sadece depresyon, yorgunluk ve üzüntü görüyor. Hiç uzun süreli bir iliÅŸki yaÅŸamadım, aÅŸk konusunda umudumu yitirmeme sebep olan zorlu ayrılıklar yaÅŸadım.

6 yıldır Edinburgh’ta yaşıyorum, orası benim evim haline geldiÄŸinden dolayı orada yaÅŸamayı çok sevdim. Ama izole edilmiÅŸtim, yalnızdım ve o kadar depresyondaydım ki memleketime dönüp ailemle yaÅŸamaya karar verdim. 30 yaşında bir erkeÄŸim ve Edinburgh’tan ayrılma kararını almak çok zor oldu. Uçak havalandığında çok aÄŸladım.

Kendim için sahip olduÄŸum beklentiler: BirleÅŸik Krallık’a yerleÅŸmek, düzgün bir iÅŸ bulmak, sevgi dolu bir iliÅŸki içinde olmak hepsi ortadan kaybolmuÅŸtu ve kendime bu hedefleri aramaya devam edecek motivasyonu saÄŸlayamıyorum.

Bir röportaj ya da potansiyel bir randevu alsam bile ilgilenmiyorum, heyecanlanmıyorum.

Annemin ve çevremdeki insanların bu duruma ne kadar üzüldüğünü hissedebiliyorum ve bu beni daha da üzüyor. Memleketimde kalmak istemiyorum, kültürü, ortamı o kadar farklı ki kendimi hiç buraya ait hissetmiyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum.

Bu kadar karanlık tünelde hiç ışık bulamıyorum!