Hayatı denemekten korktuğunuzda ne yaparsınız?
Başlık her şeyi açıklıyor sanırım. Hayatta bir şey yapmaktan korktuğunuzda bunu nasıl aşabilirsiniz? Her şey ve herkes sana karşı göründüğünde, sanki dünya sana karşıymış gibi göründüğünde ne yaparsın? Nasıl zorlamaya devam edersiniz ve hayattan vazgeçmezsiniz?
Etiketler:
Benzer İçerikler
Her şey aleyhimeyken nasıl iş bulabilirim?
MERHABA! Ben de (K17) bu berbat ortamdan kurtulmak için iş aramaya çalışıyorum ama sanki çıkış yolum yokmuş gibi geliyor. Geçen ay, kendi bölgemde yaklaşık 50'den fazla yerden geçtim, ...
24 yaşında, yeni üniversite mezunu, hedefime nasıl ulaş...
merhaba, umarım bana yardım edebilirsin. Yakın zamanda bilişim alanında lisans derecemle mezun oldum. Bunu para kazanmak için pratik bir seçim olarak seçtim ama hedefim sonunda uluslararası a...
23 yaşındayım, neredeyse bir yıldır işsizim ve bir son...
23 yaşındayım, perakende satış ortağı pozisyonumdan sezonluk bir iş olduğu için işten çıkarıldığım Aralık 2025'ten beri iş bulamadım ve açıkçası bu saçmalıktan o kadar sıkı...
Tanıdığım çoğu insan yüksek lisans yapıyor ve kendim...
Ailem üniversitenin finansmanına hiçbir zaman yardım etmedi. Bekarlarım bana 40 bin öğrenci borcu bıraktı. Geçen yıl çalıştım ve 23 bine düşürdüm. Yurt dışında yüksek lisans yap...
Nereye gitmeliyim?
30 milyon yaşındayım ve beş ay sonra tam zamanlı iş arıyorum. Bir ara okula geri dönmek istiyorum. Henüz tam zamanlı, anlamlı bir iş bulamadım. Yazmayı seviyorum ve bir gün Disney'de ç...
28 yaşında Amerikalı erkek. Kariyerim ve sosyal hayatıml...
Şu anda yılda 66 bin kazanarak çalışıyor. Evde yaşadığım için sağlam bir yuva yumurtam var (200k$+) ama dürüst olmak gerekirse hala bunun yeterli olmadığını hissediyorum. Şu andaki ...
Tıp fakültesini düşündüğüm için gülünç mü oluyo...
Merhaba. Son zamanlarda tıp fakültesine başvurmak aklıma geldi. Ama çok fazla çekincem var. Final haftasında bir sınavda başarısız olduktan sonra DPT programından başarısız oldum. PT ok...
Bu doğru yol mu?
Yıllarca perakende ve fast food sektöründe çalışıp Alzheimer hastası büyükanneme baktıktan sonra 27 yaşında lojistik okuyorum. İki yıl önce vefat etti ve ben güvenliğe gittim ama par...
22 yaşındayım ve hayatımla ne yapacağım hakkında hiç...
(İngilizcem için özür dilerim, ana dilim için değil) Merhaba, 22 yaşındayım ve hemşirelik diplomamı yeni aldım ama dürüst olmak gerekirse hemşirelik hiçbir zaman hayalimdeki iş ya da...
Birinin bana iş vermesine ihtiyacım yok. Keşke birisi ban...
Son zamanlarda çok zorlanıyorum ve açıkçası bu duyguları başka nereye koyacağımı bilmiyorum. Yüksek lisansımı Klinik Psikoloji alanında tamamladım ve diplomamı almak kolay olmas...
1 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

First, watch the anime called [**Wind Breaker**](https://www.youtube.com/watch?v=JKcwym8EpFo). I’m not joking, for the overall messaging in that show is this:
“*No matter how alone one may have been all their lives, we all want a person or place to feel safe or comfortable in. Don’t be afraid to be your true self – even if that may come across as lame or uncool to others. For the true people are those who will accept you for who you are, not what you do or accomplish*. *So don’t be afraid to jump right in!*”
Feel free to listen to the linked song by the way, if you want something to motivate you. Love it how that’s used as a protagonist’s theme song and soundtrack. And the lyrics – pure gold!
But well, let’s just say that as someone who grew up with social anxiety as a kid, and had my own share of mental health issues – I wish I had to this to watch as a kid. Because even as a kid, growing up for the longest time I always felt that as if I had to act in a certain way in which society expected me to behave. It didn’t help either that my toxic family always went around comparing me to my “more successful family members” and etc, where at one point they were embarassed to talk about me to their friends. Hence as a result, whenever I tried meeting new people I always put myself on guard. Always focused on maintaining a public reputation/image/face and all that.
After dropping all pretences and becoming more comfortable about talking about myself truthfully, I found that people I have now didn’t care about what my current life situation was (in that looking down at me sort of way). So after realizing that, I thought that I tensed myself for no reason all this time, thought about the worst case scenarios way too much – only to find out that I didn’t need to be afraid at all. If there are people that don’t accept you regardless, no matter how hard you try to come to an understanding with them – move on and find someone else. But the moment you truly shut the doors to people is when you end up closing the doors to finding a place to truly belong.
We all have fears and pathetic sides – it’s a natural and normal to feel that way. The key here is to how to manage that fear or anxiety so that it doesn’t overwhelm you.