Hayatı denemekten korktuğunuzda ne yaparsınız?
Başlık her şeyi açıklıyor sanırım. Hayatta bir şey yapmaktan korktuğunuzda bunu nasıl aşabilirsiniz? Her şey ve herkes sana karşı göründüğünde, sanki dünya sana karşıymış gibi göründüğünde ne yaparsın? Nasıl zorlamaya devam edersiniz ve hayattan vazgeçmezsiniz?
Etiketler:
Benzer İçerikler
Hiçbir becerisi olmayan 26 kişi sınavlara hazırlanırken...
Upsc ve diğer sınavlara hazırlanıyorum ve 3 denemeden sonra geçemedim ve artık aileme bağımlı olduğum ve özgürlüğümü satın almam gerektiği için durup para kazanmak istiyorum. Siyase...
35M Hiçbir zaman gerçekten bir kariyerim olmadı, faturala...
2013 yılında muhasebe alanında yüksek lisans derecesiyle mezun oldum ve yaklaşık bir yıl kamu muhasebesinde çalıştım ama hayatımdan nefret ettiğim için istifa ettim ve bir nevi her şeyd...
sıkışmış hissetmek
20 milyon yaşındayım, şu anda Bilgisayar Bilimleri Lisans Programının son yılındayım ve dürüst olmak gerekirse mezun olduktan sonra ne yapacağıma dair hiçbir fikrim yok. Maharashtra'da ...
Profesyonel Bir Sporcu Olarak Kariyer Değiştirmek
Profesyonel tenis oynuyorum ve 6 yaşımdan beri (24 milyon) neredeyse tüm hayatım boyunca tenis oynadım. Sorun şu ki, profesyonel tenis oynayarak para kazanamazsınız, dolayısıyla bu bir yetiÅ...
Çok kayboldum ve üzgünüm
Başlığa göre, yarım on yılı aşkın bir süredir kariyerim hakkında sürekli bir savaş ya da kaç durumunda olduğumu hissediyorum ve bunun artık bitmesini istiyorum. Herhangi birinin paylaÅ...
Seçenekler Bitti, Para Bitti, Zaman Bitti… Tavsiye Gerekl...
Herkese merhaba! Son zamanlarda biraz telaşlıyım ve biraz yardıma ihtiyacım var. Uzun lafın kısası, son iki yıldır ortaöğretim sosyal bilgiler öğretmeni olmaya çalışıyorum ama idari...
Kesinlikle gerçekçi hiçbir şeye tutkum yok.
BFA'm var ama mezun olduktan sonra tasarımdan nefret etmeye başladım. Bir çağrı merkezinde çalışıyorum. Para kazandıracak hiçbir şeye karşı kesinlikle tutkum yok. Sanat konusunda tutkul...
Aralık'ta 22 yaşıma giriyorum, kendimi tamamen hayat...
Merhaba arkadaşlar, ben Meet. Bu Aralık ayında 22 yaşına gireceğim. BCA (IT) alanında lisans eğitimimi yakın zamanda tamamladım, ancak gerçek şu ki bu alanda kariyer yapmak istemiyorum. Å...
Başlık: Ya çocukluğunuzdan beri kurduğunuz hayal yavaş...
Çocukluğumdan beri bu hayalim vardı. Bu, birkaç ay önce istediğime karar verdiğim bir şey ya da rastgele bulduğum bir kariyer hedefi değil. Bu, yıllardır yanımda taşıdığım,...
Kayıp hissetmek
31 milyon Ben ABD'de bir göçmenim. Kendim için oldukça iyi şeyler yapıyorum, kağıt üzerinde hayatımın iyi olduğunu düşünüyorum. İyi iş, düzgün daire, aile ve arkadaşlar. 2 şey,...
1 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

First, watch the anime called [**Wind Breaker**](https://www.youtube.com/watch?v=JKcwym8EpFo). I’m not joking, for the overall messaging in that show is this:
“*No matter how alone one may have been all their lives, we all want a person or place to feel safe or comfortable in. Don’t be afraid to be your true self – even if that may come across as lame or uncool to others. For the true people are those who will accept you for who you are, not what you do or accomplish*. *So don’t be afraid to jump right in!*”
Feel free to listen to the linked song by the way, if you want something to motivate you. Love it how that’s used as a protagonist’s theme song and soundtrack. And the lyrics – pure gold!
But well, let’s just say that as someone who grew up with social anxiety as a kid, and had my own share of mental health issues – I wish I had to this to watch as a kid. Because even as a kid, growing up for the longest time I always felt that as if I had to act in a certain way in which society expected me to behave. It didn’t help either that my toxic family always went around comparing me to my “more successful family members” and etc, where at one point they were embarassed to talk about me to their friends. Hence as a result, whenever I tried meeting new people I always put myself on guard. Always focused on maintaining a public reputation/image/face and all that.
After dropping all pretences and becoming more comfortable about talking about myself truthfully, I found that people I have now didn’t care about what my current life situation was (in that looking down at me sort of way). So after realizing that, I thought that I tensed myself for no reason all this time, thought about the worst case scenarios way too much – only to find out that I didn’t need to be afraid at all. If there are people that don’t accept you regardless, no matter how hard you try to come to an understanding with them – move on and find someone else. But the moment you truly shut the doors to people is when you end up closing the doors to finding a place to truly belong.
We all have fears and pathetic sides – it’s a natural and normal to feel that way. The key here is to how to manage that fear or anxiety so that it doesn’t overwhelm you.