Hayat yaşamaya değer görünmüyor, şimdi ne olacak?
Büyük ölçüde çalışma ihtiyacından dolayı hayatta olmaktan nefret ediyorum. Eğer hayatımın çoğunu çalışmak ve uyumak için kaybediyorsam hayatta kalmanın ne anlamı var? İş nedeniyle genellikle bitkin ve perişan olduğum günde beş saatimi kendime ayırabilmek mutlu olmak için yeterli değil.
Bunların hiçbiri asla değişmeyecek; çoğu insan bu konuda bir şey yapamayacak kadar ezik ya da cahil. Peki amaç ne? İntihar gerçekten bu noktada tek mantıklı sonuç, en azından sonunda kendim için o noktada yapmak istediğim bir şeyi yapıyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Kesinlikle gerçekçi hiçbir şeye tutkum yok.
BFA'm var ama mezun olduktan sonra tasarımdan nefret etmeye başladım. Bir çağrı merkezinde çalışıyorum. Para kazandıracak hiçbir şeye karşı kesinlikle tutkum yok. Sanat konusunda tutkul...
Aralık'ta 22 yaşıma giriyorum, kendimi tamamen hayat...
Merhaba arkadaÅŸlar, ben Meet. Bu Aralık ayında 22 yaşına gireceÄŸim. BCA (IT) alanında lisans eÄŸitimimi yakın zamanda tamamladım, ancak gerçek ÅŸu ki bu alanda kariyer yapmak istemiyorum. Å...
Başlık: Ya çocukluğunuzdan beri kurduğunuz hayal yavaş...
Çocukluğumdan beri bu hayalim vardı. Bu, birkaç ay önce istediğime karar verdiğim bir şey ya da rastgele bulduğum bir kariyer hedefi değil. Bu, yıllardır yanımda taşıdığım,...
Kayıp hissetmek
31 milyon Ben ABD'de bir göçmenim. Kendim için oldukça iyi şeyler yapıyorum, kağıt üzerinde hayatımın iyi olduğunu düşünüyorum. İyi iş, düzgün daire, aile ve arkadaşlar. 2 şey,...
Bir yazılım mühendisi için yol?
Ben bir yazılım mühendisiyim ya da en azından eskiden öyleydim. Yaklaşık 2 buçuk yıldır sahada pek çalışmadım. İlk başta sağlık sorunları nedeniyle oldu ve daha sonra madde bağıml...
ABSN programımda mücadele ediyorum ve Sağlık Bilimleri a...
Şu anda hızlandırılmış bir BSN programındayım ve bunu başarıp başaramayacağımı sorgulamaya başlıyorum. Saatlerce ders çalışmama rağmen notlarım pek iyi değil ve bilgileri aklımd...
Bir kariyer yolu seçmekte zorlanıyorum
Herkese merhaba! Colorado'daki üniversitede ikinci sınıf öğrencisiyim. Hangi mesleği yapmak istediğimi seçerken gerçekten çok zorlanıyorum. Rad teknolojisi, sonografi vb. gibi uygulamal...
29 ay yakında 30 olacağım, ne yapacağımı bilmiyorum
Bu yüzden liseden mezun olduğumda bilgisayar bilimi okudum, ancak disleksik olduğum ve kodlamanın temelde imkansız hale geldiği için bu alanda hiçbir yeteneğim olmadığını kısa sürede ke...
Üniversite öğrencisi için kariyer fikirleri
Sosyoloji bölümünde okuyan ve özel eğitim alanında yan dal yapma potansiyeli olan bir üniversite ikinci sınıf öğrencisiyim ve yalnızca pediatri ile çalışmakla çok ilgileniyorum. Ölesi...
29 yaşında kariyer yolunu değiştirmeye çalışıyorum
29 yaşında iki çocuk babası. İnşaat tahmincisi olarak çalışıyorum ve iyi para kazanıyorum ama haftada 50 ile 70 saat arasında çalışıyorum ve ailemle geçirdiğim zamanın çoğunu kaç...
3 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
I’ll tell you what everyone tell me.
Get therapy and a new job.
In my personal experience-i can’t stress enough how much I don’t want this to happen to you-it is only a bandaid. If you aren’t careful (i wasn’t) you just end up starting over multiple times and nothing ever *happens* ya know?
Find some therapy and find something, anything you can stomach enough that’s better than what you do now.
Suicide is definitely NOT an option.
I was in a similar position. Miserable, nothing made sense and was unable to feel happiness.
The main source of my misery was work. I share your opinion. I still do.
We have to work anyway. So I figured I’d make it as easy and comfortable as possible. I quit my job and did some courses. My goal was to use my new knowledge and previous experience to find something that paid well but most importantly, offered a TON of flexibility. I found something I could do from home, no one checks my work hours, and I generally do what I want and still get to “contribute to society”, get paid, and not feel too shit.
Take a deep look at how you can improve your situation within the constraints of modern work. It will take time and effort but it can be done. Please, don’t see suicide as an option. The world (and you) has a lot to offer.
Welcome to capitalism