Dün gece ürün müdürüyle yattım.

planlanmamıştı. ikimiz de yine geç saatlere kadar çalışıyorduk, son ikimiz ofisteydik, monitörler akvaryum ışıkları gibi uğultu yapıyordu. Gece saat 3 civarında garip bir sessizlik var; tüm görevler yapıldı ama aslında hiçbir şey bitmedi.

Cam duvarın arkasındaki ranzada yarı uykuluydum, üzerimde yastık yerine kapüşonlu vardı. dizüstü bilgisayarını tutarak içeri girdi, hâlâ bir başlangıç ​​akışı hakkında mırıldanıyordu, sonra beni uyanık görünce durdu.

tek söz yok, sadece insanların bu normalmiş gibi davranmayı bıraktıklarında verdikleri yarım gülümseme. dizüstü bilgisayarını masanın üzerinde açık bıraktı, elleri hafif bir ışıltıyla parlıyordu. sonra oturdu, arkasına yaslandı ve sanki sprintin sonunda bitmesine izin vermiş gibi nefesini verdi.

bunun hakkında konuşmadık. o zaman değil, sonra değil. kazara profesyonelliği aşıp daha sessiz bir şeye ulaşan sadece iki kişi.

Sorumlu yetişkinler gibi ofiste uyuklarken, yapı başarılı oldu. gevşeklik yeşil kaldı. hava hâlâ yanık kahve ve hırs kokuyordu.

şimdi ahlak dersi vermeyi bırakın ve RESTful API’yi birleştirelim