Çıkış yolu olmayan yanlış bölümdeymişim gibi hissediyorum

20 yaşındayım, 21’e gidiyorum ve ÅŸu anda finans alanında üçüncü sınıfta okuyorum. Hayatta yaptığım her seçimin yanlış olduÄŸunu hissediyorum ve artık kendi beceriksizliÄŸimin tuzağına düşmüş durumdayım.

Liseden önce nispeten iyi notlara sahip bir öğrenciydim. Annem ve babam ve akrabalarımın çoÄŸu A Ãœniversitesi’nde çalışıyor, bu yüzden herkes benim oraya gitmemi, hatta babam gibi öğretmen olmamı bekliyordu. Annem ve babam son derece korumacıydılar ve lisemi, üniversitemi ve hatta bölümümü benim için seçmekten hayatım boyunca aldığım tüm kararlar boyunca beni desteklediler ve özgüvenim çoktan çöpe gitmiÅŸ olduÄŸundan ve zaten ne istediÄŸimi bilmediÄŸimden, sadece kıpırdamadan oturdum ve başımı salladım. Sanatı ve çizimi seviyordum ama giriÅŸ sınavının baskısı nedeniyle yavaÅŸ yavaÅŸ bıraktım ve artık sanata olan tüm kıvılcımımı kaybettim. Serbest sanatla uÄŸraÅŸan bir kuzenim, ailem de dahil olmak üzere tüm akrabalarım tarafından dışlandı, bu yüzden bu seçeneÄŸi tamamen kapattım. Tıpkı ailemin istediÄŸi gibi A üniversitesinin en iyi programına girdiÄŸimden bu yana 3 yıl geçti ama kendimi çok periÅŸan hissediyorum.

GeleceÄŸi göz ardı ettiÄŸim ve notlara ve sınavları geçmeye odaklandığım için ilk baÅŸta her ÅŸey yolundaydı, ancak üçüncü sınıftan itibaren her konu doÄŸrudan ana dalımla baÄŸlantılı olduÄŸunda, her ÅŸeyi beceriksizce yapmaya baÅŸladım. Sınav sonuçlarım düşük, herhangi bir kulübe üye olmadım, portfolyomu oluÅŸturmak için ders dışı aktivitelerden geri kaldım. Ayrıca son derece yavaşım, deÄŸiÅŸikliklere karşı esnek deÄŸilim ve ana dalımla ilgilenmiyorum. Çalıştığım her ÅŸey, anlamak yerine ezberleme gibi geliyor ve hiçbir ÅŸey, hatta temel bilgiler bile takılıp kalmıyor. Aklımda, para=iyi, finans=istikrarlı iÅŸ=iyi ve bunu sadece beni ileriye taşımak için kullanmak istiyorum, ancak son zamanlarda akranlarımla rekabet edebilecek kendime ait bir silahım olmadığını hissettim. Åžimdi final sınav sonuçlarını yeni aldım ve benimkinin iki katı puan alan diÄŸer insanlara, ders çalışmayan ve telefonlarıyla kopya çeken ve mükemmele yakın puan alan insanlara baktığımda, “ne için buradayım, yaÅŸamanın bir anlamı var mı” diye hissettim. DikkatsizliÄŸim yüzünden ya da kendimi terk etmeyi seçtiÄŸim için 20 yaşıma gelmeden öleceÄŸimi gerçekten düşündüm, ama ÅŸimdi hala buradayım ve ne yapacağıma dair hiçbir fikrim yok ve gelecek için hiçbir planım yok.

Pazarlamayı seçmediğime pişman oldum, bu %100 olmak isteyeceğim bir şey değil ama en yakın şey bu, ama ailemin eğitimim için ödediği onca parayla artık geri dönemem. Şimdi ne yapabilirdim ki? Bu bölümü sevmem için kendimi gazlandırmanın bir yolu var mı?