Büyümekten son derece bunalmış. 19 yaşındayım ve birkaç ay sonra 20 yaşına gireceğim ve hayatımda ne yaptığımı merak ediyorum.

Bunu okuyan kiÅŸi ÅŸunu söyleyecektir: “Bu sadece bir çocuk ve neden tüm hayatını planlamadığını merak ediyor?” Ben de kısmen doÄŸru olduklarını söylüyorum. Ama tüm hayatımı çözmem gerekmediÄŸini anlamış olmam, bunun her saniye hissettiÄŸim bunaltıcı kaygıyı sihirli bir ÅŸekilde çözeceÄŸi anlamına gelmiyor.

Gözlerimin açıldığı andan kapandığı ana kadar her zaman umutsuz, kalıcı bir kendinden şüphe ve deÄŸer duygusu var. “Neden kıçımı botumun askılarından yukarı çekemiyorum. NEDEN zaman harcıyorum. Yeterince yapmıyorum. Daha fazlasını yapmam gerekiyor. Bunun üzerinde çalışmam gerekiyor ama bunun yerine zaman harcıyorum ne yapıyorum ki…” Aklım bir ÅŸeye deÄŸer olduÄŸumu kanıtlamaya o kadar kapılmış ki hiçbir ÅŸeyden keyif alamıyorum ya da hiçbir ÅŸey yapamıyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum ama haydutluk yapmaya devam edeceÄŸim. Bu ÅŸekilde kendimi çok yalnız hissediyorum. Bu yetiÅŸkin boku çok zor. Kendi deÄŸerimin iÅŸ unvanımla veya ne kadar kazandığımla ilgili olmasını istemiyorum – bunu istemek çok mu fazla?