Beyaz evin kapısı yavaşça açıldı

Saat sabahın 3’üydü. Beyaz evin kapısı, daha önce yapılan tüm yağlama girişimlerine rağmen sessizce gıcırdayarak yavaşça açıldı. Adam içini çekti ve sessizce Johnston & Murphy’s ayakkabılarını çıkarıp halının üzerine koydu. Merdivenlere doğru yürüdü, yol boyunca tökezledi, ses çıkarmamaya çalıştı ama başaramadı. Yarı yolda, solunda loş bir ışık fark ediyor. Tanıdık bir yüz mutfak masasında yarı uykulu, hayal kırıklığına uğramış, sıkılmış bir halde oturuyor. Tek kelime etmeden ona baktı. Anladı, onu asla suçlamadı. Sabahları uğruna kendine lanet edeceği birkaç değerli vazoyu devirerek görevine devam ediyor. Neredeyse merdivenin sonuna vardığında tökezledi ve dizlerinin üzerine düşmemeyi zar zor başardı. Bu yüzden onunla nasıl dalga geçtiğini ve ona yaşlı dediğini hatırladı. Ondan yalnızca birkaç yaş küçüktü ama onu her zaman yaşlı bir adam olarak görüyordu. Belki onu daha akıllı bulduğu için, belki de gizliden gizliye ona hayran olduğu görünüşünü düzeltme zahmetine girmediği için. Ayağa kalkıyor ve kalan azıcık gücünü kullanarak yatak odasına doğru sürünüyor. Burada yaşamayı hiçbir zaman istemedi. Konak kocaman, içi boş ve boş; kendini bu salonlarda yalnız hisseder. En azından mutfağa gitmek için uzun bir yolculuk yapmak zorunda kalmayacağı için kilo vermesine yardımcı oldu. Ne yazık ki kendini Odysseus gibi hissederek sonunda hedefine ulaşır. Kapının kolunu çevirip içeri giriyor. Dinlenmek istiyor, ne de olsa günü erken. Onun her zaman erken bir günü vardır. Ama aklı aynı fikirde değil. Bütün bu soruları sormaya devam ediyor, bütün bunlar "ya eğer". Peki ya farklı bir işi olsaydı? Peki ya farklı bir zamanda doğmuşsa? Ya onu gerçekten sevmiyorsa? Ya kim olduğunu itiraf etme cesareti olsaydı?
… Kim olduğunu itiraf ettin mi? O gerçekten kim? Emin değil. Amerikalı adamın yaşam beklentisinin çok üzerinde olmasına rağmen bilmiyor. Ya da belki öyledir ama onu o kadar derine ve o kadar uzun süre gömmüştür ki artık hatırlayamamaktadır. Eski beyni bu kadar karmaşık duyguları ayırt etmeye uygun değil. Bu yüzden unutmasına yardımcı olacak şeyler yapmayı seviyor. İçmek, parti yapmak, etrafta uyumak. Onunla yatmak. Ondan hoşlanmıyor bile. Aşıklarına, ona istediği gibi hizmet edebilecek oyuncak bebekler gibi davranıyor. O da ona aynı şekilde davranıyor ama bu onu ne kadar kötü hissettirse de yine de dizlerinin üstüne çöküyor. Hâlâ Bubba’nın söylediklerini yapıyor çünkü en azından bir anlığına kendini iyi hissediyor. Haplar yüzünden ne kadar sert olsa da, aletini tıkamak kendisini iyi hissettiriyor. Ancak bunun yaşlı adama ait olduğunu sanıyor. Onu unutamaz ve onu sevmekten vazgeçemez. Onu düşünürken kanının şiddetle aktığını hissediyor. Bir hap bu heyecanı nasıl taklit edebilir? Eli kemerine uzanıyor ama bunu yapmaya fırsat bulamadan karnında ani, korkunç bir ağrı hissediyor. Dünyanın bütün denizleri midesinden yemek borusuna, ağzından çıkıp tuvalete akıyor. Uzun süre orada yatıp üzüntülerinden kurtuldu.

Kaygan perdelerin arasından ışık zayıflarken kapı güvenilir bir yardımcı tarafından açılır. Kokuyu takip ederek banyoya giderler ve bir zamanlar hayranlık duydukları adamı, uzun zaman önce yarı çıplak, yarı kusmuk içinde, yatağında banyonun halısıyla uyurken bulurlar. Çirkin bir resim – ama alışılmadık bir resim değil.