beceri veya motivasyon yok
Herhangi bir müşteri hizmetleri becerisi olmadan nasıl iş bulursunuz?
şu anda kasiyerim ve yakında işi bırakacağım ama ne yapacağımı bilmiyorum, başım belaya giriyor çünkü iyi sosyal becerilerim yok ve normal olmak için ne kadar çabalarsam çabalayayım sürekli başım belaya giriyor, bu yüzden yeni bir iş arıyorum ama tekrar müşteri hizmetlerinde çalışmak istemiyorum çünkü her şey aynı olacak
Liseden yeni mezun oldum, araba kullanamıyorum ve hala ailemle yaşıyorum, bu yüzden yapabileceğim bir şey bulmak zor ve eğer bir iş varsa asgari ücret bu yüzden taşınıp bir hayat yaşamaya başlamak asla yeterli olmayacak
çalışmak ya da gerçekten bir şey yapmak istemiyorum o yüzden ne yapacağımı bilmiyorum, ne yaparsan yap hiçbir yere gidemeyeceğini bilerek kendini her gün nasıl çalıştırıyorsun?
bu tam bir karmaşa, üzgünüm gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum
Etiketler:
Benzer İçerikler
2. Al: Diploma olmadan baÅŸlayabileceÄŸiniz en iyi 25 yapay ...
Merhaba yine ben bu sefer *sanırım* çoÄŸunlukla doÄŸru verilerle karşınızdayım. Lisans veya önlisans diplomasına ihtiyaç duymayan en iyi kariyerleri 10 yıllık yatırım getirisine göre sÄ...
Başka bir sıkışmış duygu yazısı
Herkese merhaba, acaba biraz tavsiye alabilir miyim, bir sondaj tahtası. 48 yaşındayım, çalışma kariyerimin büyük bir kısmı BT, msp çalışması, saha teknolojisi ile geçti, siber güven...
Buradan çıkmayı başarabilecek miyim? Bir desteği gerçe...
24F yaşındayım ve üniversiteyi iki kez bıraktım ve bu yüzden hala ailemle yaşıyorum. Her iki sefer de tükenmişlik ve kötü ruh sağlığı nedeniyleydi. Geriye dönüp baktığımda, bana ...
Neden gelecekte bir payım olsun ki?
Başarısız bir üniversite mezunuyum, diplomamı aldıktan sonra market alışverişine geri döndüm. İsterseniz bana zavallı deyin, umurumda değil. Zaman geçtikçe daha da kötüleşeceğini ...
B planı olmadan işimi kaybettim
32 yaşındayım ve işimi kaybettim. Buradan nereye gidebileceğimi ve nasıl ilerleyebileceğimi bilmek istiyorum. İş kolay ve basit bir depo işiydi ama ortam zehirli hale geldi ve orada ne kada...
Antropoloji derecemle hangi kariyere devam edeceÄŸimden emin...
Başlığın dediği gibi. Alberta, Kanada'da oldukça iyi bir üniversiteden Antropoloji alanında lisans derecesiyle ve iyi bir (3.6) genel not ortalaması ile mezun olmak üzereyim. Bundan sonra ne...
Kariyer düzeyinde olmayan bir işe sahip olmayı nasıl hak...
Tüm çabalarıma rağmen kariyerime devam edemedim. Benim için öyle olacağını düşündüğüm bir işimi kaybettim ve en başa döndüm, herhangi bir yerde iş bulmaya çalışıyorum bu yüzde...
M22 Artık bunu yapamam. Bir şeyler yapmam gerekiyor, hayat...
22 yaşındayım ve mezun olduğumda üniversiteye gitmedim. Bunu her zaman sadece hazır olmadığımı, yeterince iyi olmadığımı ve muhtemelen en büyüğü "Ne yapmak istediğimi bilmiyorum" di...
Kendim ve Genel Olarak İşim İçin Bir Yol Bulmak Benim İ...
Liseden mezun olduğumdan beri her zaman kendime bir yol bulmakta zorlandım. Ve deneme eksikliğinden de değil. Bunun bir kısmı kötü şanstı, bir kısmı da kötü seçimler, kararsızlık ve n...
Buradan nereye gideceÄŸimi bilmiyorum
Bir tekstil kiralama işinde depo elemanı olarak çalışıyorum, bu çıkmaz bir iş ve daha iyisini bulamıyorum. Elektrikçi olmak istiyorum ve çalışacak kimseyi bulma şansım olmadı. Herhang...
1 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Let me ask you this – what even is “normal”? What is it to you? Because if you’re feeling so hung up about that, wanting to be normal and all – take a listen to the song **Higher I’ll Go** by **Ryo Takahashi**. Hopefully that will get a new perspective on things.
I grew up with autism, where social situations as a kid was pretty much my living hell growing up. As an adult it has gone better with time. But apart from my issues with fast speech, after spending a few years in retail customer service as a Sales Associate, I wound up getting relatively used to it. Where after thinking about it in terms of “how do I solve the problem the customer’s currently facing, or on the task I’m given”, I ended up becoming more open and approachable – as long as the said topic itself is something I’m familiar with. Does this mean I’m now good at being buddy buddy with my co-workers, or with people in general? That I’m 100% confident at work at all times? Heck no. Where depending on my overall emotional state I might get into changing states of being a confident leader, to suddenly reserved and quiet type. But I do my best to forget the bad moments and move on.
It’s the same thing with social situations – find a group based on an share interest, get over the initial round of fears and stares in the first few meetings, go at it consistently – despite you might having a chronic urge to want to avoid it at all costs. For the best way to deal with social situations, and especially its annoying sister – social anxiety, is by diving right in and getting better through consistency and effort. As much as I hated my family around me tell that growing up, it is very much painfully true.
If I came across the anime Wind Breaker as a kid, I would’ve cried. For that anime taught me more about mental health and emotional well being than what my shit family ever did. Anyways, the key message I got from that was:
>”Don’t give up on people. There will be someone or a group of people out there that will accept you for who you are, not what you do or accomplish. Don’t be afraid, to jump right in!”
But with that said, if you do want to consider doing different career paths, consider going back into school again. One that preferably has a good co-op program. Is there anything you’re interested in? Hobbies? Now based on said interests – is there a viable career in which you can get out of it? Start there. For you learn the best and achieve the highest grades when you’re learning something you truly enjoy studying and doing. And since the end goal of getting any job is to get you to be at a financial state where you’re able to live by yourself just fine – why not make your true job path, one in which you truly like doing?