beceri veya motivasyon yok
Herhangi bir müşteri hizmetleri becerisi olmadan nasıl iş bulursunuz?
şu anda kasiyerim ve yakında işi bırakacağım ama ne yapacağımı bilmiyorum, başım belaya giriyor çünkü iyi sosyal becerilerim yok ve normal olmak için ne kadar çabalarsam çabalayayım sürekli başım belaya giriyor, bu yüzden yeni bir iş arıyorum ama tekrar müşteri hizmetlerinde çalışmak istemiyorum çünkü her şey aynı olacak
Liseden yeni mezun oldum, araba kullanamıyorum ve hala ailemle yaşıyorum, bu yüzden yapabileceğim bir şey bulmak zor ve eğer bir iş varsa asgari ücret bu yüzden taşınıp bir hayat yaşamaya başlamak asla yeterli olmayacak
çalışmak ya da gerçekten bir şey yapmak istemiyorum o yüzden ne yapacağımı bilmiyorum, ne yaparsan yap hiçbir yere gidemeyeceğini bilerek kendini her gün nasıl çalıştırıyorsun?
bu tam bir karmaşa, üzgünüm gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum
Etiketler:
Benzer İçerikler
25 yaşında ve işsiz
25 yaşındayım ve Kasım ayında işimi kaybettim. O zamandan beri umutsuzca iş arıyorum. Evime arabayla bir saatlik mesafede yapabileceğim her şeye başvurdum. Yerleri aradım, girdim, e-posta ...
Sadece olağanüstü olmayı o kadar çok istiyorum ki ... M...
Hayatta mutlu olmayı çok zor buluyorum çünkü henüz başaramadığım bir şey var; o da bir konuda olağanüstü olmaktır. Hayatta oldukça iyi bir noktada olduğumu hissediyorum; altı haneli...
"Anın hararetli" ölümleri, cesetlerin temizlenm...
Merhaba. Üniversitede okuyorum. Amerika Birleşik Devletleri. Fiziksel olarak formda değilim (aşırı meşakkatli iş, egzersiz vb. için yaratılmamışım, ancak ortalama bir insan olarak hareke...
Ciddi beyin hastalığı olan biri için en iyi yol
Ben bir erkeğim, 26 yaşındayım, üniversiteyi bırakamıyorum. Bipolar bozukluğum var ve durumum ciddi ve ilerleyici. Beynimin bazı bölgeleri yok ediliyor, günlük sorumluluklar imkansız hale...
Minneapolis'e mi yoksa Houston'a mı taşınacaksÄ...
Merhaba arkadaşlar, seçeneklerimi daralttım ve ya Teksas'ta açık ilişki puma partnerime yakın bir yerde yaşardım ya da arkadaşlarımın ve erkek kardeşimin yaşadığı Minneapolis'te yaşa...
Kodlamadan nefret ediyorum
Herkese merhaba, şu anda CS'de lisans yapıyorum. Yolu yarıladım ama programlamadan NEFRET ETTİĞİMİ giderek daha fazla fark etmeye başlıyorum. Kesinlikle tutku yok ama geri dönmek için çok...
F25 ve kendim için bir şeyler inşa etmek için artık ço...
25 yaşında olacağımı düşündüğüm yere yakın değilim. 9-5 arası normal bir ofis işim var, bu beni ölesiye sıkıyor ve aynı zamanda strese sokuyor. Bir arkadaşımla aynı dairede yaş...
Boş hissettiren normal bir hayatta sıkışıp kaldım
28 yaşındayım ve birkaç yıldır çalışıyorum. Hem lisans hem de yüksek lisans diplomam var. Standart bir ofis iÅŸinde çalışıyorum: 9'dan 5'e kadar bilgisayar başındayım, aşırı bir Å...
Makine Mühendisliği neden 2026'da artık iyi bir kari...
ABD'de son derece deneyimli bir Makine Mühendisi olarak buraya, Makine Mühendisi olarak kariyer yapmamanız veya makine mühendisliği diploması almamanız konusunda sizi uyarmaya geldim. 1. Ücre...
Ruhumu kırmayacak bir işi nasıl bulurum
Biraz geçmişim var, bilgisayar bilimi diplomam var ve yaklaşık iki buçuk yıl boyunca evden tam zamanlı olarak çok iyi maaşlı bir araştırma işinde çalıştım. Daha da iyisi, haftada sade...
1 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

Let me ask you this – what even is “normal”? What is it to you? Because if you’re feeling so hung up about that, wanting to be normal and all – take a listen to the song **Higher I’ll Go** by **Ryo Takahashi**. Hopefully that will get a new perspective on things.
I grew up with autism, where social situations as a kid was pretty much my living hell growing up. As an adult it has gone better with time. But apart from my issues with fast speech, after spending a few years in retail customer service as a Sales Associate, I wound up getting relatively used to it. Where after thinking about it in terms of “how do I solve the problem the customer’s currently facing, or on the task I’m given”, I ended up becoming more open and approachable – as long as the said topic itself is something I’m familiar with. Does this mean I’m now good at being buddy buddy with my co-workers, or with people in general? That I’m 100% confident at work at all times? Heck no. Where depending on my overall emotional state I might get into changing states of being a confident leader, to suddenly reserved and quiet type. But I do my best to forget the bad moments and move on.
It’s the same thing with social situations – find a group based on an share interest, get over the initial round of fears and stares in the first few meetings, go at it consistently – despite you might having a chronic urge to want to avoid it at all costs. For the best way to deal with social situations, and especially its annoying sister – social anxiety, is by diving right in and getting better through consistency and effort. As much as I hated my family around me tell that growing up, it is very much painfully true.
If I came across the anime Wind Breaker as a kid, I would’ve cried. For that anime taught me more about mental health and emotional well being than what my shit family ever did. Anyways, the key message I got from that was:
>”Don’t give up on people. There will be someone or a group of people out there that will accept you for who you are, not what you do or accomplish. Don’t be afraid, to jump right in!”
But with that said, if you do want to consider doing different career paths, consider going back into school again. One that preferably has a good co-op program. Is there anything you’re interested in? Hobbies? Now based on said interests – is there a viable career in which you can get out of it? Start there. For you learn the best and achieve the highest grades when you’re learning something you truly enjoy studying and doing. And since the end goal of getting any job is to get you to be at a financial state where you’re able to live by yourself just fine – why not make your true job path, one in which you truly like doing?