Düşünüp susmaktan başka bir şey yapmak istemiyorum. Görüşler?

Son altı ayda hayatımda bir şeyler değişmeye başladı. Bir yaz işinin ardından tamamen tükenmiştim ve başlangıçta yapmayı planladığım sanat fakültesi diplomasını almamaya karar verdiğimden beri kendimi kaybolmuş buldum (ilk başta beni korkutsa da hayatımın en iyi kararı).

Bu arada bir düzeni bozmuş oldum. Görmeyi gerçekten istemediğim insanlarla takılmayı reddederek giderek daha yalnız olmaya başladım; İşleri “yavaş yavaş” almaya ve yapmak istemediğim aktivitelere katılmamaya başladım ve aynı zamanda bazı hobilerimden de vazgeçmeye başladım: artık film izlemiyorum (başlangıçta sinema okumak istesem de) ve sinemaya olan ilgimin samimi olmaktan çok performans amaçlı olduğunu fark ettim ve bu sadece bir örnek – ‘bir kalıbı kırmak’ derken kastettiğim buydu.

Sanki kendimi kapana kısılmış hissettiğim bir kozanın içine hapsolmuş gibiyim, hâlâ neye dönüşeceğimi bilmiyorum. Bazen bunun bir çeşit depresyon olduğunu düşünüyordum, çünkü artık gerçekten dayanabildiğim tek şey yalnız kalmak, düşünmek ya da yürümek, ama dürüst olmak gerekirse hiç bu kadar iyi hissetmemiştim. Ayrıca içki ve sigarayı da bıraktım.

Ama mesela… Çoğu zaman hiçbir şey yapmak ya da kimseyi görmek istemediğim gerçeğini nasıl açıklarsınız? Demek istediğim, gündelik bir işim var ve bazı projeler için çalışıyorum ve arada bir eski konfor TV şovlarının bazı bölümlerini izliyorum… ve en yakın arkadaşlarımla (sadece çok az yakın) haftada bir kahve içmek için buluşuyorum (artık geceyi takmıyorum, aslında Cumartesi gecesini spor salonunda tek başıma geçiriyorum) ve kendimi her gece akşam yemeğinden sonra sadece… titrerken… kitap okumuyorum, film izlemiyorum, kimseye mesaj atmıyorum; sadece çay içiyorum ve “arzu olmadan” duvara bakıyorum ama sanki… iyi anlamda mı?

İyileşiyor mu? Başka bir şey mi? Başka biri de aynısını mı yaşadı?