Asla ilerlemeyeceğim gibi hissedin
25f yaşındayım ve geleceğimi mahvetmiş gibi hissediyorum.
Okulda yeterince zekiydim ama hiç dikkat etmedim. Akıllı olduğumu düşündüğüm için çalışmam gerekmediğini düşündüm. Ailem de çalışmalarımı gerçekten teşvik etmedi ve bu yüzden yüzebildim. Sonunda birkaç yeterliliğim vardı ama büyük bir şey yok.
Sonra bir yıl üniversiteye gittikten sonra derslere katılmadım ve hayatta ne yapmak istediğimi bilmiyordum. Sonra birkaç yıldır misafirperverlikte çalıştım, şimdi bir çağrı merkezinde çalışıyorum. Ve hayatımdan nefret ediyorum.
Kendimi artık tanıtım yaptığımı görmediğimi hissediyorum, kendime tekrar üniversiteye gitmek gibi yardım etmeyi düşünmeye çalışsam bile vb. Ne çalışacağım hakkında hiçbir fikrim yok. Ve uygulamalar kapandıktan sonra her zaman bu epifanlara sahip gibi görünüyorum.
Dünyada her şey devam ederken dürüstçe mahkum gibi hissediyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Kayboldum, yardıma ihtiyacım var
Lütfen nazik olun, pek iyi durumda değilim. Herkese selam. Ben 26, neredeyse 27 yaşında bir kadınım. Son 6 yıldır bilgisayar bilimi okudum, ilk kez bu konuya girdim çünkü bunun finansal o...
Grafik tasarımcıları kariyer değiştirdiğinde nereye gi...
Bu yüzden 2 yıllık bir diplomaya, ardından 4 yıllık grafik tasarım bölümüne gittim. Sınıfının en iyisi, harika portföy ve bağlantılar. Ancak 2017'den beri hiçbir zaman istikrarlı ve...
23
Hayat senin içinde bulunduğun durumdan daha kötü olabilirdi güven bana, açıkçası şimdiye kadar zengin olacağımı düşünüyordum ama sanırım bazen işler planlandığı gibi gitmiyor. 2...
Neden çalışmaya devam etmeliyim?
Başlangıçta yalnızca asgari ücretli iş bulabiliyorum. Kaç derece veya sertifika aldığımın bir önemi yok. Herhangi bir gerçek işte deneyim kazanamayacağım. Hükümet vergi dolarların...
Hiçbir çıkış yolu olmadan sıkışıp kaldım.
Ben 23 yaşında bir erkeğim ve kendimi tamamen sıkışmış hissediyorum. Yaklaşık beş yıldır perakende sektöründe çalışıyorum ve bundan kesinlikle nefret ediyorum. Ama perakendede sık...
Hiç umut kaldı mı? Zamanım ve seçeneklerim tükeniyor. ...
Soğuk ve sert gerçek, 20'li yaşlarımın ortasındayım. Hiçbir değerli yeteneğim yok. Hiçbir kurtarıcı özelliğim yok. Temel insan işleyişi dışında pek bir şey bilmiyorum. Dışarı ...
23 yaşındayım, işsizim, nefret ettiğim bir bölümü bi...
Yirmili yaşlarımı boşa harcadım ve henüz 30'umda bile değilim. İşim yok ve annemin evinde yaşıyorum. 22 yaşındayım, 23. doğum günüm yaklaşıyor, ancak zaten zamanımı boşa harcadı...
29 yaşına girmek üzereyim (Erkek) yirmili yaşlarımın t...
Bir yanım toparlanmanın ve hayatımı düzeltmenin (diğer bir deyişle diploma alma, kariyer sahibi olma, aile kurma vb.) zamanının geldiğinin farkında ve beni yanlış anlamayın, bunu sadece ...
24 yaşındayım ve hala bir kariyere karar veremiyorum
24 yaşındayım ve yaklaşık 4 yıldır bir kariyer yolu bulmaya çalışıyorum ve sıfır ilerleme kaydettiğimi hissediyorum. Asıl sorun, gerçekten hiçbir şeye ilgi duymamamdır. Benim bir "...
Hayatımın son 5 yılını üniversiteye giderek ve aslınd...
Şu anda otizm spektrumundaki çocukları desteklemek için programlar ve müdahaleler yapmayı içeren bir BCBA (davranış analisti) olarak çalışıyorum. Görünüşte kulağa hoş gelse de sor...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
If you don’t know what to study or where to start, try exploring small. Take a free online class, shadow someone, do a short course that doesn’t require a big commitment. Sometimes the spark comes after trying something, not before. Don’t wait for the “perfect epiphany,” you can test things in little steps.
And remember: the world is rough right now, but your story isn’t finished. Plenty of people start new paths at 30, 40, even 50. At 25, you’ve got time to pivot more than once. Don’t let the voice saying “I’m doomed” trick you into believing it’s fact.
You don’t need to have it all figured out right this second. Just pick one small step that feels doable and keep building upon it, step by step. Honestly, even if it’s patting yourself on the back for mentally allowing yourself to take a shower. Give yourself small mental victories wherever you can.
You have to have the discipline to see something through. College isn’t for everyone, but you need *some* type of education or training if you want to change your job outlook. If you keep doing the same thing you’ve done before then you’ll be in the same position.
It’s perfectly reasonable to go for a program that has good employment prospects, not everyone is going to find a career that they love.